robalberts.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen

Met veel plezier heb ik hier 919  blogs geschreven en geplaatst.

Goede blogvrienden heb ik hier opgedaan.

 

22 Juni 2014 ben ik verhuisd naar robalberts.wordpress.com

 

250 oude blogs van deze plek heb ik meegenomen.

En mijn eerste nieuwe blogs heb ik daar geplaatst.

 

Mag ik jullie uitnodigen om op mijn nieuwe plek mijn nieuwste blogposts te komen lezen?

 

Uitnodigende groet,

Rob Alberts

Reacties

Een kindermaatje anno 2014 ???

Dikker wordende kinderen hebben ervoor gezorgd dat de standaard kindermaten zijn aangepast. Waar anderen praten over het invoeren van een fast food en frisdrank belasting heeft de confectie industrie gewoon haar maatvoering aangepast.

Voor de onderbouwklassen heb ik eerder een opdracht “gezond leven” geschreven. Met de verwijzing naar de website  www.voedingscentrum.nl  laat ik de leerlingen een  tweetal dingen bijhouden uit hun eigen leven. In een voedseldagboek laat ik hen in een week per dagdeel bijhouden wat zij eten en drinken. In een activiteiten dagboek laat ik hen registreren hoe, waar en wanneer zij actief bewegen. Met deze opdracht probeer ik de leerling inzicht te geven in de relatie tussen voedsel, bewegen en gewicht.

Landelijke grootgrutters hebben ons dagelijkse eten veranderd. Van onze hoofdstad Amsterdam tot het dorpje Zeeland bij Uden vinden we in de supermarkt hetzelfde aanbod. In en buiten de seizoenen krijgen we een standaard assortiment aan verse en ingeblikte groenten voorgeschoteld.  Regionale verschillen en traditionele manieren van bewaren zijn steeds meer gemondialiseerd.

Op de etiketten van verpakt voedsel kunnen we lezen dat overal suiker wordt toegevoegd. Het toegevoegd zout stijgt  ook boven de gezonde hoeveelheden. Vreemd genoeg stijgt ook het aantal producten waar allerlei kunstmatige mineralen en vitaminen aan worden toegevoegd. Alsof de voedingsindustrie het machinaal verwerkte ongezonde voedsel “gezonder” probeert te maken? Hoewel de etiketten helpen bij de makkelijke optelsom voor de hoeveelheid kilocalorieën of kilojoules wordt dit door weinigen gedaan. Ouders en kinderen kijken meer naar de te betalen prijs dan naar de gezondheidswaarde van hun eten of drinken.

Omdat ik met de tijd mee wil gaan laat ik de leerlingen veel informatie op het internet opzoeken. Om papier uit te sparen mogen ze hun opdrachten digitaal inleveren. Ook ben ik mij ervan bewust dat door computerspelen in plaats van buiten spelen kinderen dikker worden. Een kinderleven van nu is tenslotte niet te vergelijken met een kinderleven van voor de tijd van het Kinderwetje van Houten (http://nl.wikipedia.org/wiki/Kinderwetje_van_Van_Houten ).

Maar om nu het welvaartsprobleem dikker wordende kinderen op te lossen met andere  kledingmaten? Toch heeft door het dikker worden van de Nederlandse kinderen de confectie industrie haar maatvoering hierop heeft aangepast!

Reacties (3)

Elke leerling heeft recht op een schone gezonde school

Niet op elke school is er respect voor het lijf en leven van leerlingen en collega’s. De stoep rondom de ingang van een school is vaak bezaaid met sigarettenpeuken. Door de openstaande voordeur tijdens pauzes of net voor de eerste les komt met elke windvlaag de rook walm van verslaafde leerlingen en collega’s naar binnen.

Tijdens mijn biologielessen wordt de ademhaling en de werking van de longen uitvoerig behandeld. In een keuze opdracht laat ik de leerlingen graag in groepjes voorstellen maken voor het rookvrij maken van de school. De manier waarop zij de opdracht presenteren laat ik vrij. Een cartoon, een filmpje, een poster, een tekst alle manieren zijn toegestaan. De beste versie geef ik aan de directie met het verzoek om te kijken of zij gebruik willen maken van de voorstellen. Hoewel er al een aantal jaren een wet is ingesteld tegen het roken in Openbare Gebouwen zullen veel mensen de peuken rondom elke school herkennen. Alle leerlingen en collega’s met ademhalingsproblemen hebben natuurlijk last van de rook walm die via de ingang door het hele schoolgebouw doordringt.

Zelfs op die ene school waar een afgesloten binnenterrein dienst doet als schoolplein is de entree te herkennen aan het rokende personeel. Maar ook bij die school waar een groot hek om het gebouw en het rookvrije schoolplein is gebouwd is de ingang te herkennen aan sigarettenpeuken.

Soms is het de taak van de conciërge om af en toe met een bezem de entree schoon te maken. Het ziet er dan even schoon uit. Maar het binnendringen van de sigarettenrook wordt er niet minder op. Rokerspalen zijn op stations de oplossing geworden. In de buurt van scholen heb ik deze oplossing nog nooit gezien. Maar het probleem van de rook blijft bij gebruik van rokerspalen. Het opruimen van de sigarettenpeuken wordt daardoor wel een kleinere moeite. Maar ook hoorde ik een conciërge vertellen dat de sigarettenpeuken naar de andere kant van straat gegooid moesten worden.

Dat de onderbouw leerling een bovenbouwer of docent zal volgen in het getoonde rookgedrag is al langer bekend. Onderzoek geeft aan dat de helft van de rokers beginnen op het schoolplein. Maar of de rokerspaal nu de oplossing is voor een schone gezonde school? Door gebruik te maken van de aangeboden oplossingen van de leerlingen moet het in een aantal jaar wel mogelijk zijn om de school schoner en gezonder te krijgen. Als elk schooljaar duidelijk wordt ingezet op het beste idee uit deze Biologie-opdracht merken de leerlingen dat zij serieus genomen worden. Het tegengaan van roken is en blijft tenslotte een serieuze zaak.

http://www.zitdaterechtin.nl/

https://www.longfonds.nl/ons-werk/kinderen-en-roken/rookvrije-schoolterreinen

Reacties (4)

Weten en doen, een les over duurzaamheid die telt

Op de meeste scholen zijn het fietsenhok en de ingang herkenbaar aan een vloerkleed van sigarettenpeuken. En in het rommelhok van een school is vaak het verouderde, afgedankte meubilair terug te vinden. Maar het verdere afval uit het schoolgebouw is te vinden op de meest onmogelijke en onverwachte plekken. Omdat op veel  scholen het schoonmaken in de avonduren plaats vindt en de grote schoonmaken in de vakanties plaatsvinden is de kans groot dat het afval op onbekende plaatsen verzameld wordt. Wie hiervoor verantwoordelijk is blijft onzichtbaar en onduidelijk.

Met een uitgebreidere opdracht laat ik mijn leerlingen graag onderzoeken wat zij aan afval maken, per dag, op school en thuis. Met zelfgemaakte tabellen onderzoeken zij hoeveelheden (aantallen en gewichten) en soorten afval. Of dit nu bij het vak Wiskunde of Natuurkunde hoort vind ik zelf niet zo belangrijk. Bij de gemeente laat ik hen dan opvragen op welke manier, waar en wanneer het afval aangeboden moet worden. Ook vraag ik wie thuis verantwoordelijk is voor het afval en wie dat op school is. En of dit nu bij Mens&Natuur of Mens&Maatschappij thuis hoort vind ik ook minder relevant. Wel vind ik het leuker om dit onderwerp in een projectweek vakoverstijgend aan te bieden. De meest geweldige ideeën ontstaan dan over hergebruik en afvalvermindering. En soms komen er met een goed gevoel voor Bedrijfseconomie geweldige winstgevende ideeën tevoorschijn. Een echte milieustraat in de school als eindresultaat vind ik natuurlijk helemaal geweldig.

Bij mijn Techniek-vraag wat de energiebron is waar mee thuis het huis wordt verwarmd krijg ik meestal een glazige blik. En het beeld van de leerling bij een les Verzorging, die met zijn aansteker bij een elektrisch kookplaatje stond is in mijn geheugen gebrand. Tegelijkertijd wordt er nu door de pubers wel volop gediscussieerd over de beste energiedrankjes, maar met andere energiebronnen hebben zij vaak minder ervaring!

Nieuwe schoolgebouwen worden soms duurzaam gebouwd. Maar inzicht in het energieverbruik ontbreekt meestal bij de gebruikers en beheerders. Een display bij de entree waar het energieverbruik door elke bezoeker van is af te lezen is zeldzaam. En klachten over het binnenklimaat zijn volgens mij DE overeenkomst tussen scholen en kantoren. Ook het hergebruik van restwarmte ontbreekt meestal.

Naast het schoolterras van mijn huidige school ligt een prachtig sedumdak. De rondvliegende en nectar verzamelende bijen en hommels in de zomer weten alles van energiestromen en kringlopen uit de Biologie en Aardrijkskunde. Niet alleen de leerlingen maar iedereen in Onderwijsland kan veel van deze bijen leren.

Misschien heeft het lezen van mijn blog jullie interesse opgewekt?

De volgende linken breng ik dan graag onder uw aandacht.

 

De eerste link geeft aan dat er meer mogelijk is in en buiten de scholen;

http://www.duurzaamdoor.nl/nieuws/aandacht-voor-duurzaamheid-en-onderwijs-magazine-science

 

Deze link geeft zelfs aan dat er zelfs muziek zit in die mogelijkheden;

http://www.youtube.com/embed/UJrSUHK9Luw

 

Reacties (4)

Een gouden straat in Amsterdam-ZuidOost

Een mooie rij met Goudessen staat er aan de Kantershofstraat. Fraxinus excelsior ‘Jaspidea’ is de wetenschappelijke naam van deze prachtige boom. In het najaar valt de goudkleurige bladertooi op en in het voorjaar is het zachtgroene van de uitlopende bladknoppen ook de moeite waard. Bij het aanplanten is niet zuinig voor een dikkere en grotere boommaat gekozen. Nu zijn de bomen goed volgroeid. Jammer genoeg heeft vorig jaar een van de bomen tijdens een lichte storm de top verloren. Maar verder zijn de bomen met  stevige gesteltakken mooi geworden. Niet alleen door de bomen is het een gouden straat.

De Kantershofstraat is een van de rijtjes nieuwbouw in de Bijlmermeer. De  straat is ook de toegangsweg voor de wijk Kantershof. Een wijkje met zo’n 600 woningen.  Door At5 is in haar serie Amsterdamse straten een leuke aflevering gemaakt over Kantershof (http://www.at5.nl/tv/straten-van-amsterdam/aflevering/15401/10 ). In Kantershof staan de basisscholen, Bijlmerdrie en Samenspel en het bejaardenhuis Koornhorst.

De ophaalwagens van de reiniging, brandweerwagens en verhuiswagens rijden allemaal door de Kantershofstraat om op hun plek van bestemming te komen.  Ook de bussen voor de schoolreisjes komen door de straat. En daar wringt het. De Kantershofstraat is breed genoeg. Maar door de volgroeide Goudessen ontbreekt er soms de benodigde ruimte. Sommige overhangende takken geven nog mee met het voorbij rijdende verkeer. Maar soms breekt er ook al een tak af door het voorbijkomende verkeer.

Na de stormschade heb ik gevraagd of de bomenrij meegenomen kan worden in het noodzakelijke beheer. Opkronen geeft de bomen de kans om uit te groeien tot volwaardige straatbomen. En bij de bomen die tegenover de woonhuizen staan voorkomt dat waarschijnlijk ook geklaag over teveel schaduw.

Amsterdam heeft een deskundige bomendienst gehad. Maar door reorganisaties is de expertise versnipperd over de verschillende stadsdelen. Nu na weer een reorganisatie wordt deze dienst misschien weer opgetuigd? Maar bezuinigingen maken dat het meeste onderhoud en beheer in de wijk uit besteed wordt. Tijd om naar het noodzakelijke onderhoud van de bomen te kijken ontbreekt nu jammer genoeg. De takken van de Goudessen worden steviger en zwaarder. En de wijkopzichter heeft geen tijd of budget voor de noodzakelijke snoeirondes.

 

Nu vind ik de bomenpracht goud waard.

Maar of dat straks ook nog zo is, met het voortdurend voorbij rijden van zwaarder en sterker vrachtverkeer?

Blijft de Kantershofstraat dan nog wel een gouden straat?

Reacties (8)

Met een strijkijzer en een bos papavers zoek ik een nieuwe school

In een vorig blog (  http://robalberts.punt.nl/content/2014/05/Oude-meester-jong-van-hart ) plaatste ik een foto, waarop een aantal vragen kwamen. De foto laat mij en een verzameling attributen uit een lesweek zien. In mijn lessen komen verschillende onderwerpen voor. In een cv-plaat liet ik in weer een ander eerder blog  ( http://robalberts.punt.nl/content/2014/02/Schaven-schuren-wikken-en-wegen ) zien waar mijn hart ligt. Alles wat leeft, groeit en bloeit heeft mijn interesse. Dat ik ook van pubers houd ligt in dat verlengde.  Zij maken onze wereld.

Planten, bloemen, dieren en de mens zijn de onderwerpen in mijn Biologielessen. Maar ook in een les Natuur, Mens&Natuur, Mens&Maatschappij of Aardrijkskunde komen planten, bloemen, dieren en de mens tevoorschijn. Jaren terug nam ik voor mijn eerste proeflesje biologie op mijn opleiding een konijn mee. Het dier maakte meer indruk dan de bijbehorende dia-voorstelling over knaagdieren uit de standaard lesmethode. Voor een uitleg over gevlochten matten bij vroegere dijken aanleg op mijn eerste stageschool nam ik een flinke bundel wilgentenen in de trein mee. Als de ruimte en tijd er is wil ik iets laten zien, ruiken, proeven en ervaren in mijn les.

De bloemopbouw bij papavers is open en duidelijk. En een flinke bos papavers op mijn lessenaar fleurt een saai leslokaal ook lekker op. Met het strijkijzer ligt het iets anders. In een van de vele onderwijsvernieuwingen van de afgelopen 25 jaar is vanuit de middenschool de basisvorming ontstaan. En een van de vernieuwende schoolvakken voor alle leerlingen uit de basisvorming is het vak Verzorging. Alle jongens kunnen hierin bijvoorbeeld leren strijken. Zoals alle meisjes in dat andere nieuwe schoolvak Techniek van de Basisvorming het eenvoudige gebruik van de belangrijkste handgereedschappen leerden. Simpele opdrachten met hout, metaal, elektriciteit, water en fietsen werden in die lessen uitgevoerd. De gebruikelijke bezuinigingen hebben deze twee vakken weer uit het hedendaagse lesrooster gehaald.

Strijken is niet mijn favoriete huishoudelijke klus. Maar de Verzorgingslessen van 50 minuten met 2 strijkbouten en 2 strijkplanken met een klas van 32 leerlingen staan mij nu nog goed bij.  Mijn eigen strijktechniek is nog steeds aan kreukels en dubbele vouwen te herkennen. Maar de klas en alle leerlingen genoten van deze lessen. En de kleurvergissingen in de wasmachine waren nog langer te zien aan de niet meer zo witte labjassen van het Scheikundelokaal. Gekleurd wasgoed samen met witgoed zal geen enkele leerling uit die ene klas ooit meer doen.

Ook aan de kookpannetjes op dezelfde foto heb ik goede herinneringen. Tenslotte ben en blijf ik een lekkerbek. De uitleg over de uienfamilie en het gebruik van bieslook is tenslotte het makkelijkste te volgen als iedereen een sprietje bieslook tussen de tanden heeft zitten.  En dat kan ook bij het maken van een simpele uiensoep. Dat er daarna ook nog met een microscoop naar bladgroenkorrels gekeken wordt is dan alleen maar leuk.

En dat blijft bij mij voorop staan.

Ik vind het nog steeds leuk om met pubers te werken!

https://www.linkedin.com/in/robalberts

Reacties (5)

Oude meester, jong van hart zoekt een nieuwe school

Door Cora Brilman, een oud-collega, is de volgende foto gemaakt. Voor een fotoserie vroeg zij mij om de attributen van een lesweek op een tafel te verzamelen. Als die ruimte en mogelijkheid er is wil ik mijn leerlingen het onderwerp van een les laten zien, proeven en ruiken. Natuurlijk gebruik ik ook een digibord in mijn lessen. Maar het vasthouden en bekijken maakt een lesonderwerp begrijpelijker.

 

 

 

 

Reacties (12)

Sayasiri, een prinses van de toekomst

Op de zaterdagmarkt van Ganzenhoef kom ik haar weer tegen bij de kraam van Willem. Vrolijk en enthousiast word ik begroet. Trots vertelt zij blij te zijn met alle reacties op haar vorige blog ( http://robalberts.punt.nl/content/2014/04/Sayrasiri ). Stralend en in haar element helpt zij de klanten aan hun groenten en fruit. Op de achtergrond staat een van mijn oud-leerlingen argwanend toe te kijken. Of hij mij herkent weet ik niet. Maar zijn norse blik is in de loop der jaren niet veranderd, dit in tegenstelling tot het stralende gezicht van Sayasiri. Zij is een bloem die ik zie ontluiken.

Op mijn opmerking dat ik weer een blog over haar wil schrijven reageert zij enthousiast. Open en eerlijk begint zij te vertellen. Het trieste, maar ozo bekende, verhaal van haar stiefmoeder zal ik jullie onthouden. Trotser vertelt zij dat ze met hard ploeteren van een vmbo-school op kbl-nivo alsnog nu haar mbo-opleiding nivo 4 probeert te behalen. Bij dit verhaal zie ik haar stralen.

De zaterdagmarkt van Ganzenhoef heeft altijd iets speciaals voor mij. Van alles loopt er rond en van alles is er te koop. Voor mij is en blijft het een wereldmarkt. Mijn eigen markt op Kraaiennest heeft het nu moeilijker. Marktkooplui die willens en weten hun eigen marktplein vervuilen en dan ook nog klagen over de gebrekkige ambiance. Jammer dat een handvol negatieve ambulante handelaren de markt op Kraaiennest zo proberen te vernietigen. De vluchtelingen van de Vluchtgarage participeren mee in de buurt en maken nu na de markt het marktplein schoon. Ganzenhoef is anders. Op zaterdag worden er van heinde en verre de noodzakelijke weekendboodschappen gedaan. Maar ook is het de plek om met bekenden, onbekenden en lang vergeten vrienden bij te praten en te genieten. Het heilzame drankje dat Bibi in haar inheemse marktkraam laat proeven helpt daar bij sommigen voor mee. Maar iets verderop zijn er ook de teksten en liederen voor de Here te vinden voor hen die hun Hemelse bijdrage willen leveren. Zomer en winter er blijft een Tropische sfeer op dit marktplein hangen.

Sayasiri vertelt dat het ook op Ganzenhoef hard werken is. De crisis is ook hier te merken. Maar het opene en eerlijke waardeert zij in de klanten. Voor haar school loopt zij stage bij een van de betere hotels in Buitenveldert. Daar is het anders, met meer geld zijn de mensen niet vriendelijker, legt zij uit. Ja, de beleefdheidsvormen die van haar verwacht worden zijn daar belangrijker. Maar het respect dat zij voor haar werk krijgt is weer een stuk minder. Waarmee zij op haar manier beschrijft dat meer geld mensen niet beter maakt.

Jong met meer levenswijsheid dan veel anderen is Sayasiri daarmee voor mij een prinses van de toekomst.

Reacties (15)

Sayasiri, mijn koningin voor vandaag

Voorbij walmende bbq's en langs prekende voorgangers loop ik over mijn wereldplein. Ik blijf een republikein maar geniet tegelijkertijd van het enthousiasme op de vrijmarkt van deze eerste Koningsdag. Oranje is een kleur die ik niet draag. Maar wat geniet ik van alle mooie vrouwen in het oranje opgemaakt en gekleed. Zelfs de oranje haarstukjes ontbreken niet.

Het marktplein staat vol met mensen in een speciaal t-shirt; "He changed my life". De vele migrantenkerken gebruiken deze eerste Koningsdag om te prediken voor hun Koning. Een enkele voorbijganger reageert gepikeerd omdat er geen looproute is vrijgehouden naar de blauwe supermarkt. Alsof dagelijks supermarkten een eerste levensbehoefte is? 

Tussen de bekende kramen van het zomerfestival Kwakoe zijn er een paar hoeken waar kinderen hun koopwaar aanbieden. Een van de kinderen heeft de hulp van grootvader gevraagd. Samen constateren we dat grootvader vast de enige man is met een lintje van de koningin op deze vrijmarkt. Doorgelopen en nu dit stukje schrijvend vraag ik mij af of hij terug naar huis is gegaan om zijn pak aan te trekken en zijn Koninklijk lintje op te spelden.

Maar liever sta ik nog even stil bij Sayasiri. Haar Thaise moeder heeft voor haar tweede naam gekozen. En het voorspelbare levensverhaal van haar moeder vertelt zij zonder blikken of blozen. Maar wat mij vooral treft is haar ongedwongen enthousiasme voor de Bijlmer. Niet alleen haar vriendje speelt hierin een rol, maar ook haar werk op de Bijlmermarkten. Samen met de mensen naast haar komen drie werelddelen samen en spreken zij met elkaar meer dan 15 talen.

Ook op deze eerste Koningsdag ben ik enthousiast over mijn wereldstad. Op mijn t-shirt staat "oh, Bijlmermeer verguisd en gekwetst, ik vond er slechts geluk en jou". En voor vandaag is dat Sayasiri, een jongedame die mij vol vertrouwen laat uitkijken naar de toekomst.

Reacties (20)

Gevoelig bekeken, Adri Hendriksen (Fotograaf)

Kunstonderwijs is op veel scholen een belangrijk onderdeel van het curriculum geworden. Een van mijn collega's heeft daar een mooi aandeel in. Tijdens een werkweek heeft zij met simpele voorbeelden en een duidelijke uitleg een mooie kunst-opdracht uitgereikt. Alle leerlingen zijn uitgedaagd om een foto en/of fotoserie te maken rondom een thema naar keuze. Het enthousiasme waarmee de leerlingen met deze foto-opdracht aan gang zijn gegaan en de leuke manier waarop zij hun resultaten presenteerde bewijzen voor mij dat beeldende kunst een meerwaarde heeft binnen het voortgezet onderwijs. De humor en de scherpe blik van de kinderen inspireert mij daardoor om met plezier in het voortgezet onderwijs te blijven werken.

Ter afsluiting van de werkweek heeft mijn collega als een professionele fotografe alle leerlingen in aktie tijdens de werkweek laten zien. Op een prachtige wijze zijn de intense gevoelens van de kinderen in een foto gevangen. De foto's van Adri Hendriksen zijn gevoelig en scherp. Ook haar foto's in de genres, landschap, natuur, cultuur, kunst zijn de moeite waard!

Terecht dat haar persoonlijke foto-website een toepasselijke naam heeft gekregen en u de titel van dit blog verklaart.

www.feelphotography.nl

Reacties (6)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl