robalberts.punt.nl
Vlijmscherpe scheidslijnen op Bonaire

Vlijmscherpe scheidslijnen op Bonaire

Als in een idyllisch plaatje zitten twee mensen naar de betoverende zonsondergang te kijken. Een verdwaald wolkje in een prachtig verkleurende lucht schuift over het Kleine Eiland voordat het samen met de zon in de verte verdwijnt. Eerder liepen zij door de dorre en grauwe  wildernis rondom de Grote Berg. Hagedissen en leguanen van voorbije tijden lagen overal zonnebadend tussen de cactussen. Als de eerste dieren van dit tropische eiland voelen zij zich hier nog steeds thuis. In het menu van de eerste bewoners zijn zij zeker een welkome afwisseling op de visvangst geweest. Maar misschien hebben de eieren van de grote zeeschildpadden ook regelmatig voor een feestmaal gezorgd. Van die eerste bewoners is nog maar weinig terug te vinden. Gelukkig worden de zeeschildpadden nu wel op alle mogelijke manieren beschermd. Want elke nieuwe groep van bewoners eigent zich het eiland toe als eerste bezit. Maar zij, de zeeschildpadden, mogen nu gelukkig blijven.

De loslopende geiten en ezels trekken zich nergens iets van aan. Deze dieren zijn met een nieuwe golf bewoners op het eiland gekomen en lopen sindsdien vrij rond alsof zij nooit meer weg zullen gaan. De kinderen van de kinderen van de mensen waar zij mee op het eiland kwamen slachten soms een wilde geit. In een snack is dan een verse Kabritu Stoba met Funchi te koop. En een grotere leguaan wordt soms thuis als soepvlees bereid. Maar verder kijkt er niemand naar de landdieren om.

Met de tweede golf bewoners zijn de eerste bewoners bijna verdwenen. In een verloren Hoek op het Mooie Eiland zijn als derde of vierde golf nog de nazaten van piraten terug te vinden. Vreemd genoeg is dit wel de meest vruchtbare en vrolijkste plek van het hele eiland. Naast deze verloren hoek zijn met prachtige rotstekeningen de laatste herinneringen van de eerste bewoners te bewonderen.

Rondom en om het eiland is vaker gevochten om kostbaar zout. De restanten van de oorspronkelijke zoutwinning laten zien hoe men in die tijd met hun slaven omging. Al zullen weinigen daar nu nog oog voor hebben. De laatste golf van bezoekers en bewoners hebben alleen maar oog voor elkaar en de blauwe lucht. Dieper in de zee wordt gedoken gesnorkeld en/of gedoken naar felgekleurde vissen tussen het koraal. Met bewondering voor de zeenatuur wordt er 's avond gegeten en geborreld. Grote vrachtvliegtuigen trekken felwitte strepen door de azuurblauwe ucht en brengen drank en het eten van thuis. Het eiland is gewoon een nieuw streepje op een to do list, of voor de diepzeeduiker of voor de cv-jager of voor de subsidie-zuiger.

Tegelijkertijd met de grootste cruiseschepen komen er geregeld grote vrachtschepen om het gewonnen zout op te halen. Voor de dagjestoeristen van de cruiseschepen is deze havenwandeling te ver. Zij komen niet verder dan de eerste Kralendijk, snuffelend tussen goedkope geimporteerde sieraden. De modieus gekleurde sieraden en snuisterijen worden vooral verkocht door eerder achtergebleven toeristen. En op onze snelwegen en in uw vaatwasser verdwijnt het zout onherkenbaar. De fundamenten van het historische toeristenplaatsje zijn uit de zee aangespoelde koralen. Maar op de eilandstranden struikel je over de rotsen, botten en knoken. Alleen het kleine eiland heeft van nature een verkoelend en zacht zandstrand. Wel worden de bezoekers rondom de Grote Kade naar kunstmatig opgespoten strandjes gelokt met drank, muziek en ander modern westers vertier. En natuurlijk serveren alle restaurants en hotels het eten van thuis.

De eilandbewoners zoals op zo veel toeristische plaatsen doen vooral het gedienstige werk, met af en toe een kind als gevolg. Hoewel familiewaarden op het eiland nog veel betekenen geeft menig bezoeker en/of nieuwe bewoner juist hier enorm op af. Gezamenlijk leven, eten of borrelen vindt niet plaats, een vluchtig rendez-vous stiekem achterin een auto weer wel.

Zo idyllisch de ondergaande zon wordt bekeken zo minachtend wordt er naar de eilandbewoners gekeken. De eilandbewoners hebben echter de tijd, want na een dag, een vakantie, een arbeidscontract, een pensioen, vertrekken de bezoekers toch weer, misschien alleen een kind achterlatend. De eilandbewoners tellen niet mee voor de bezoekers alleen de blauwe zee .....

Vlijmscherpe scheidslijnen in felle kleuren te ontdekken.

 

 

(Dit als impressie van een eerdere vakantie, deze vakantie ga ik weer iets anders ontdekken)

Reacties

Henk op 21-02-2014 21:17

Mooi beschreven, Rob!

Gr. Henk

Renesmurf op 22-02-2014 12:25

Er moet nu eenmaal handel gedreven worden, zo werkt deze wereld.Maar dat moet omdat mensen willen leven, het is dus voor een aangenaam leven, en niet er tegen.  En helaas komt dat nog altijd voor, maar gelukkig wordt er wel wat aan gedaan.

bentenge op 23-02-2014 19:28

Om even over na te denken. Verre en exotische reizen, ik heb het er om meerdere redenen moeilijk mee, maar de werled is ons dorp nietwaar ?

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl