robalberts.punt.nl

Keuzes van Yvonne Liesdek

 

De afgelopen periode heb ik Yvonne Liesdek verder leren kennen. Hoewel onze geboorteplaatsen een wereld van verschil hebben merk ik vooral veel overeenkomsten. Op tijd komen, afspraken nakomen en respectvol met elkaar omgaan vinden wij allebei belangrijk. Ook willen wij onszelf ontwikkelen en vinden wij werken plezierig. Zij heeft in Amsterdamse Ziekenhuizen gewerkt als verpleegkundige. Yvonne heeft net als ik ook in het onderwijs gewerkt als docent   Verpleegkundige. Ook gaf zij leiding aan een afdeling verloskunde. Enthousiast maar vooral warm praat zij over dat werk. En ik herken de liefde voor kinderen die ik met haar deel.

Natuurlijk zijn er ook verschillen. Als ik haar tegen kom in haar koorgewaden bewonder ik de gratie waarmee zij zich in traditionele kleding weet te bewegen. Mijn spijkerbroek en t-shirt detoneren dan. Geboren in Noord-Brabant heb ik zelf weinig mee gekregen van het koloniale verleden van Nederland. Geboren in Suriname van voor de Onafhankelijkheid als een afstammeling van een uit Afrika afkomstige slaaf heeft Yvonne Vaderlandse en Wereldgeschiedenis in haar bloed en genen.

Mijn politieke keuze heb ik in mijn pubertijd gemaakt. Een wereld zonder geweld en eerlijk delen waren toen en zijn nog steeds mijn idealen. Yvonne geeft aan dat zij een zoektocht door het politieke spectrum heeft doorlopen. Traditioneel op een Partij stemmend zoals haar ouders, vrienden en familie ontdekte zij dat haar idealen daar niet verwezenlijkt worden. Verder kijkend ontdekte Yvonne dat GroenLinks wel staat voor haar idealen. 

Als lijstduwer zet Yvonne Liesdek zich nu voor de volle 100% in voor de Verkiezingscampagne van de bestuurscommissie in Amsterdam-ZuidOost. Maar ook de jonge GroenLinks kandidaat Simion Blom voor de gemeenteraad in Amsterdam krijgt al haar steun. Ik ben benieuwd hoeveel kiezers zij weten te bereiken op 19 Maart 2014.

http://www.groenlinkszo.nl/

https://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/

https://amsterdam.groenlinks.nl/

Reacties (3)

De Oogst van ZuidOost! Sherwood Feliksdal

Van opgroeiend in de Kempen in Zuidoost Noord-Brabant ben ik komen wonen in de Bijlmermeer van Amsterdam-ZuidOost. Van kersen plukken in de boomgaard van onze vrienden naar walnoten rapen bij het vogelhospitaal "de Toevlucht". De natuur heeft altijd een rol gespeeld in mijn leven, soms onbewust, soms op de achtergrond en soms als werkgebied. In mijn jeugd was alles om mij heen natuur, ongerept of duurzaam beheerd. Vanaf 1988 woon ik nu in de Bijlmermeer. Van Echtenstein naar Kantershof, van de E-Buurt naar de K-buurt, eerst Amsterdam-ZuidOost, nu gewoon Amsterdam.

Voor GroenLinks ben ik al die tijd aktief geweest. Verschillende functies heb ik mogen bekleden en meestal werd ik hiervoor gevraagd. Nieuw bloed staat nu te trappelen. En in de aanloop naar de nieuwste verkiezingen voor nu een bestuurscommissie is Sherwood Feliksdal aktief en zij heeft hier zelf bewust voor gekozen. In New Urban Collective (N.U.C.) is zij al langer bekend. Het New Urban Collective houdt zich bezig met sociale onderwerpen, maar doet hier ook iets mee. Het N.U.C. doet aan netwerken voor studenten en bedrijven, voor stages, afstudeeropdrachten en echte banen. Sherwood Feliksdal en New Urban Collective is voor mij het voorbeeld van nieuw, goed opgeleid, aanstormend talent.

Leuk vind ik het dan weer dat Sherwood dagelijks van Amsterdam naar 's Hertogenbosch, Noord-Brabant reist voor haar werk. Ooit studeerde en woonde ik daar. Opvallend is dat zij nu heel bewust kiest om ook binnen GroenLinks Amsterdam-ZuidOost haar vrije tijd en energie te stoppen. De organisatie van de verkiezingscampagne en de uitvoering van deze campagne heeft zij optimistisch opgepakt. Veel heb ik Sherwood nog niet gesproken. Zij druk met sociale media om haar achterban te mobiliseren, heb ik zelf meer van deur tot deur en op markten en bij metrostations GroenLinks proberen te promoten. Maar als student weet Sherwood goed haar weg in nieuwe ict-kanalen. Internettend heeft zij haar netwerk via New Urban Collective en de studenten van de Hogeschool van Amsterdam en de Vrije Universiteit van Amsterdam van haar kandidatuur voor GroenLinks bekend maken. En ter ondersteuning van de GroenLinks-campagne verzorgd zij deels de campagne-site en de facebookpagina.

Zoals voor mij het groene en duurzame mijn jeugd vulde, zo heeft Sherwood van jongs af aan een duidelijk sociaal rechtvaardigheidsgevoel. Op komen voor sociaal zwakkeren is haar studie en haar leven. Het bestrijden van sociaal onrecht zit in haar hart. De opleidingen en stages laten dit goed zien. Sociaal juridische dienstverlening en Rechten hebben haar bij een juridisch spreekuur gebracht. Maar ook is zij betrokken geweest bij de Verenigde Naties en UNHCR. Het vredelievende gedachtengoed bracht mij ooit bij de PSP, een van de voorlopers van GroenLinks, leuk vind ik het dat zij tijdens haar studie ook heeft gewerkt als "Student-assistent Communicatie (Agressiebeheersing)". Bij het huurteam van wijksteunpunt wonen heeft zij huurders geholpen met juridische ondersteuning. En bij de FNV heeft zij meegewerkt aan publieksvoorlichting. Al met al een indrukwekkende cv voor deze jongedame.

ZuidOost! een mooi stadsdeel terecht met Uitroepteken! ik woon er met heel veel plezier. En Sherwood Feliksdal zet zich hiervoor in. Misschien wel na komende woensdag 19 maart 2014 als enthousiast lid van de bestuurscommissie.

ZuidOost!

http://www.zuidoost.amsterdam.nl/

http://www.zuidoost.amsterdam.nl/bestuur-organisatie/oogst-zuidoost/

Reacties (4)

Verwarm een Hart op Valentijnsdag, Stichting X min Y beweging

 

Maak kennis met de Vluchtelingen - en Nederlandse vrijwilligers - van Vluchtgarage Kralenbeek 100 aan de Karspeldreef in Amsterdam-ZuidOost.

U bent van Harte Welkom op vrijdag 14 februari van 15.00 - 18.00 uur voor een Open Huis met koffie en thee.

Neem zelf vooral iets lekkers mee!

 

Of ......

verras de vluchtelingen op Valentijnsdag met een gift op bankrekening 609060 t.n.v. Stichting X min Y beweging, o.v.v. Wij zijn WARM

 

Wat is uw gift waard?

€5,00 voor medicijnen, zeep en tandpasta

€7,50 voor eten en drinken

€15,00 voor saldo op OV-kaart en mobiele telefoon

€20,00 voor warm kleding

€40,00 voor en verwarmd huis

€50,00 voor een verwarmd Valentijn Hart

 

www.wijzijnhier.org

www.facebook.com/WijZijnHier

Reacties (4)

Licht op muizenissen

In de donkere wintermaanden ben ik niet op mijn best. Grauwe luchten zijn niet mijn meest geliefde uitzicht. Toch kan ik juist door de sombere wintermaanden meer genieten van de zonnige dagen. Koude doet mij verder weinig en warmte hoeft voor mij niet. Des te meer kan ik genieten van de dieren in mijn wintertuin. Dit jaar heb ik nog geen muizen naar het vogelvoer zien kruipen. Wel heb ik deze winter een mol die door mijn voortuin wroet. Hoewel mijn buren een grote stevige hond hebben komt er bij hun regelmatig een muis naar binnen gelopen. Bij mij in huis komen er geen muizen een winterverblijf betrekken. Ook al staat er geregeld een buitendeur open.

Jaren terug werd gesproken over vleesetende muizen in het Centrum van Amsterdam. Rondom fastfood zaken zouden de muizenpopulaties vooral op de vleesresten afkomen. Op school leerde ik dat het gebit en de leefwijze van muizen bij knaagdieren hoort, zaden en enkele vruchten verzamelen en etend. In de praktijk blijkt dat knaagdieren soms ook op jacht gaan naar insecten, wormen en larven. Het opeten van de resten van een broodje burger past daar goed bij. Bij mij thuis is er al enige tijd geen vlees meer te vinden. En misschien is dat de reden dat er 's winters geen muizen naar binnen trekken?

Voor velen zijn muizen vieze en schadelijke beesten. Vreemd want bij het goed bekijken van hun levenswijze is te zien dat zij zich regelmatig poetsen. En over het overbrengen van vervelende ziekten, als Salmonella, ziekte van Weil of het leakyvirus lees je vaak wel iets, maar hoor je weer weinig van. Een huismuis hoeft voor mij ook niet. Al heb ik wel kleine Djoengaarsee hamsters in een afgesloten bak gehad. Hoewel het handtamme beestjes zijn heb ik vooral veel gekeken naar het beestje. Het aanraken gebeurde alleen maar bij het verschonen van de leefbak. Vies vind ik knaagdieren, muizen of hamsters, niet. Juist het wassen en het gebruik maken van een vaste urineplek komt bij mij schoon en verzorgd over.

Muizenissen over muizen in huis heb ik dan ook niet. En de scharrelende muizen in de tuin geven mij en de buurtkatten alleen maar plezier. Maar de grauwe luchten van de wintermaanden doen mij wel minder goed. Welke muizenissen daardoor in mijn onderbewuste optreden is mij niet helemaal duidelijk. Maar vanaf vandaag gebruik ik 's morgens een lichtbad van een zonlamp. Ik ben benieuwd welke uitwerking dat geeft op mijn winterstemmingen.

 

 

 

 

Reacties (9)

Het hemd nader dan de rok?

Hoewel wij in Nederland ook de mooie uitdrukking hebben; " wat van ver komt is lekker" handelen veel Nederlanders toch meer naar de uitdrukking; "het hemd is nader dan de rok". Sinds ik in de Bijlmermeer ben komen wonen zijn beide uitdrukkingen belangrijk voor mij geworden. Mijn buren hebben hier een wereldburger van mij gemaakt. De traditionele Nederlandse keuken vind ik lekker. Maar als dagelijkse kost saai. En van exotische gerechten kan ik steeds meer genieten. Hoewel ook bij mij eten een eerste levensbehoefte is heb ik mijn buitenlandse buren ook op andere vlakken leren waarderen. Saamhorigheid, gezelligheid en liefde voor kinderen zijn daarin 3 belangrijke pijlers. Toch is juist het dagelijkse eten voor veel van mijn buren een grote zorg. Om verschillende redenen zijn zij naar Nederland gekomen. Maar over het algemeen is de zoektocht naar een beter leven en geluk toch wel de belangrijkste drijfveer. Voor velen is Nederland dan een grote teleurstelling.

De vluchtelingenparkeergarage vlakbij mijn huis is daar een vervelend voorbeeld van. De regelgeving rondom vluchtelingen en asielzoekers geeft al jaren problemen. In mijn buurt zijn er nog steeds mensen zonder papieren. En op de scholen waar ik heb gewerkt zijn ook nog steeds leerlingen zonder verblijfsvergunning. Het aanpassen, verduidelijken, verbeteren en verscherpen van Nederlandse wetten en regelgeving voor buitenlanders, asielzoekers en vluchtelingen geeft nog steeds problemen. Langdurige en onduidelijke procedures en onoverzichtelijke overgangsregelingen maken ook nog steeds slachtoffers. Voor hun eerste levensbehoeften, eten, zijn vluchtelingen daardoor afhankelijk geworden van anderen.

Mijn betrokkenheid met mijn buitenlandse buren is de afgelopen 25 jaar alleen maar groter geworden.  En niet alleen vanwege het lekkere eten, maar vooral door onze gemeenschappelijke normen en waarden die ik als calvinistisch opgevoede Nederlander deel met veel van mijn buren uit alle windstreken en werelddelen. Het is te gemakkelijk om eerst naar de verschillen te kijken. Maar de onverwachte overeenkomsten komen juist in de persoonlijke ontmoetingen te voorschijn. Natuurlijk begrijp ik dat voor een buitenstaander dit vreemd leest. De vooroordelen over de Bijlmermeer en de illegale, criminele buitenlandse bewoners komen in veel gesprekken en nieuwsmedia uitgebreid ter sprake.

Nederland heeft al langer een aantrekkingskracht voor vreemdelingen. Door de eeuwen heen zijn er golven van migranten opgenomen.  Juist door deze Nieuwe Nederlanders uit het verleden is Nederland geworden wat het nu is. Ook toen was de belangrijkste reden van een komst naar Nederland veilig wonen en werken. Jammer genoeg leert een nadere bestudering van onze geschiedenis dat die veiligheid zelfs met een welgevulde buidel met geld niet altijd verzekerd was in Nederland. Gelukkig wordt er meestal na drie tot vier generaties anders, positiever naar de nakomelingen van de nieuwe Nederlanders gekeken.

Bij mij om de hoek hebben een aantal uitgeprocedeerde vluchtelingen in een parkeergarage een onderdak gevonden. Aan de andere kant van de weg is een voedselbank. Dat mijn stadsdeel met deze twee problemen weer het landelijke nieuws weet te halen vind ik spijtig maar wel begrijpelijk. Veilig werken en wonen zijn wensen die over de hele wereld gelden.  Dit geldt ook voor de vluchtelingen in de Parkeergarage Kralenbeek aan de Karspeldreef in Amsterdam-ZuidOost. Eigen volk eerst heeft een meer en meer prominente rol gekregen in de Nederlandse politiek. In dit blog met de titel " Het hemd nader dan de rok" probeer ik daar een andere betekenis aan te geven. Met dit blog wil ik een pleidooi doen voor mijn buren de vluchtelingen.

In de eerste link onder dit blog geeft Bram van Ojik een politieke oplossing voor de vluchtelingen in de parkeergarage op de langere termijn.. Werken zorgt er voor dat de  de bewoners van de parkeergarage zelf voor hun eten te kunnen zorgen. In de andere linken is te lezen op welke manier er in de lokale politiek gesproken wordt over de vluchtelingen in de Parkeergarage op korte termijn, m.b.t. eten en andere eerste levensbehoeften.

 

http://www.ilovezuidoost.nl/index.php/jomsocial/188-bram-van-ojik-bezoekt-vluchtelingen-in-garage-kralenbeek

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/107228

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/107218

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/105938

Reacties (17)

Opborrelende gedachten, niet niks, drank in, op en bij de school

Wandelend over een uitgestrekt heideveld bedenk ik opeens dat er op mijn vorige scholen een aantal leidinggevenden door drankgebruik in de problemen zijn gekomen. Een van mijn direct leidinggevenden gaf voortdurend aan dat hij graag met mij een stevige borrel wilde drinken. Door die borrel zouden wij dan een filosofisch gesprek over de (on-)mogelijkheden binnen het onderwijs voeren. Klopt ik denk graag na over meerdere onderwerpen. En door gebrek aan beweging en een voorliefde voor te veel eten krijgt de oppervlakkige kijker bij mijn buik het idee dat ik graag en veel drink.

Voor een andere directeur ging ik naar alle buitenschoolse vergaderingen en bijeenkomsten. De grotere beslissingen over financiele zaken, huisvesting en personeel kwamen dan voorbij. Met heel veel plezier kijk ik terug naar deze periode. Direct vanuit mijn lessen fietste ik naar de verschillende kantoren om de besprekingen bij te wonen. Voor iedereen was ik de vertegenwoordiger van mijn school. Diezelfde directeur is vanwege zijn drankgebruik uiteindelijk wel op non-actief gezet.

Bij een derde leidinggevende kreeg ik soms voor de eerste pauze al een sms-je. Wanneer ben je klaar, we moeten even een snelle borrel drinken. En ook hier is deze man eerst op non-actief en uiteindelijk zijn baan kwijtgeraakt.

Heb nu niet het idee dat ik nooit drink. Soms drink ik met heel veel plezier een Duvel en zelden een malt whisky. Maar over het algemeen drink ik vooral koffie, heel veel koffie. De borrel ter afsluiting van het een of ander is niet aan mij besteed. Liever eet ik met fijne mensen op een rustige plek. 

Gesprekken met leidinggevenden voer ik graag met een heldere agenda in een duidelijke gesprekkencyclus. De ervaring leert dat ik per email een uitnodiging krijg. Welke gespreksonderwerpen er besproken gaan worden moet ik meestal zelf vragen. En om helemaal zuur te schrijven; mijn onderwerpen en wensen passen nooit in het gesprek. Bovendien is de werkdruk bij leidigingevenden in het Onderwijs zo groot dat een georganiseerd gesprek nooit op tijd begint. Dat ik op elke afspraak minimaal 5 minuten te vroeg ben is mijn gewoonte. En dat een gesprek met een leidinggevende door telefoon of iemand die snel toch nog naar binnenkomt is eerder regel dan uitzondering. Dit opschrijvend merk ik dat ik van leidinggevenden niet altijd evenveel respect krijg.

Het heideveld waarover ik wandel ligt naast een donker dennenbos. En op sommige stukken heide ligt verkoelend zacht aanvoelend zand. Door de tijd zijn de kleinere zandkorrels door de wind geerodeerd. De helder blauwe lucht boven mijn hoofd en de warme zon zijn rustgevend. Mijn gedachten zijn dat niet. Maar op een terras aangekomen drink ik weer een koffie. Terwijl ik overdenk of ook ik vermalen word door de tijd dat ik nu in het onderwijs werk.

Of de nieuwste campagne tegen alcoholgebruik door jongeren werkt weet ik niet. En of mijn koffiegebruik nu zo gezond is weet ik ook niet. Wel bemerk ik bij sommige leerlingen het verdriet door de alcoholproblemen bij hun ouders thuis. Een ieder heeft zijn eigen vergif, maar alcoholgebruik is in veel gevallen een dodelijk vergif.

https://www.nix18.nl/

Reacties (7)

Passend Onderwijs

 

Etend met twee zorgcoordinatoren maakt dat het onderwerp snel op Onderwijsland komt. De passie waarmee over kinderen gesproken wordt maakt dat geregeld een van de eters van een naburig tafeltje opkijkt. Iedereen die mij iets beter kent weet dan dat ik aan tafel graag over van alles meepraat. Maar dat ik ondertussen ook druk ben met het proeven en opeten van van alles wat er op de menukaart staat.

En daar gaat het in het gesprek bij mij vaak mis. Over welke diagnose er dan ook gesproken wordt? De gebruikte terminologie maakt mij snel opstandig. Een etiket is makkelijk gevonden. Maar mijn vraag is direct: en dan? In 25 jaar werkend in Onderwijsland verschuiven de gebruikte termen. Waarbij ik dan direct mijn twijfels heb of de kinderen daadwerkelijk veranderd zijn. De genoemde oorzaken van allerlei gedrag worden nu in het voedsel en de computers gezocht. En de maatschappij om ons heen is natuurlijk ook veranderd.

Maar wat is de winst voor een kind? Een nieuwe diagnose, een nieuw etiket helpt nog niet bij het leren. Een ziekte, een lichamelijke beperking, een gedragstoornis of een lastige thuissituatie wordt niet verholpen met de juiste diagnose of het juiste etiket. De vlucht naar huis van mijn collega's is er nog steeds. 's Morgens maar net voor de lessen binnenkomen en sneller naar huis dan juist die leerling die juist op school iets extra's nodig heeft. Natuurlijk is er tegenwoordig overal binnen de organisatie een overzichtelijk organogram voor de zorgstructuur. Maar als je willekeurig een leerling vraagt wie er aardig is komt toch eerder een docent naar voren die oog en oor heeft voor de leerling.

Mijn streven is om voor elke leerling oog en oor te hebben. maar tegenlijkertijd weet ik dat dat ik daarin duidelijk mijn beperkingen heb. Maar hoe mooi een organogram er ook uit mag zien. Zonder toegankelijke informatie over de achtergrond en de geschiedenis van een kind ben ik ziende blind. En zonder een goed gesprek met al mijn collega's ben ik horende doof.

Mijn Kerstvakantie is begonnen. Een mooi moment van bezinning en reflectie. In januari mag ik weer. Een mooi moment om stil te staan of ik nog wel pas in het Onderwijs. De hectiek binnen het onderwijs is van alle dag. Naar mijn idee veranderen de kinderen niet. Maar moet ik misschien constateren dat ik te oud ben geworden? Ziende blind en horende doof is voor geen enkel kind goed. Naar huis vluchtende collega's, afstandelijke leidinggevenden en daardoor ontbrekend gepast overleg maakt het steeds lastiger om goed te werken. Maar dat was 25 jaar geleden ook al een bekend gegeven.

Of ik pas in het Onderwijs is elke vakantie toch een terugkerende vraag. En Passend Onderwijs zal ik ook nog vaker het gespreksonderwerp zijn als ik zit te eten.

Mag ik al mijn lezers een fijne feestdagen toewensen en een eet smakelijk bij de komende feestmalen? En voor diegene die met mij een tijd van bezinning tegemoet gaat wens ik veel wijsheid toe.

Reacties (6)

Anouhk Sterken

Afscheid nemen is altijd lastig en moeilijk. En ik ben daar zelf erg slecht in. Voor Anouhk wil ik extra moeite doen om goed afscheid te nemen van haar. Vandaar dat ik vandaag iets persoonlijks schrijf op mijn blog:

Vandaag geef ik een wandtegeltje. In het vriendenboek dat de mentorleerlingen gemaakt hebben geef ik een wandtegeltje. Het wandtegeltje heeft de tekst jij hebt een hart van goud. Mijn toevoeging hierop is; voor jouw kinderen, voor jouw man, voor jouw leerlingen, voor jouw school en voor jouw collega's. Gisteren heb ik heel veel tranen gezien en heb ik veel stiltes gevoeld. Afscheid nemen doet pijn. Juist als je alles oppakt en vertrekt naar de andere kant van de wereld. Afscheid nemen doet pijn. Juist als zoveel wat jou dierbaar is achterblijft. Je gaat mee met je man en natuurlijk neem jij je kinderen mee, maar jouw school, jouw leerlingen en jouw collega's laat je achter.

Vandaag geef ik een heel klein beeldje weg. In het vriendendoosje dat de kinderen hebben gemaakt geef ik dit beeldje. Het is een beeldje van een groepje mensen samen. In een te korte tijd heb ik met jou mogen samenwerken. Met een klein gebaar en een half woord vulde jij mij aan en voelde jij mij aan. Met een goed oog en een luisterend oor voelde jij onze mentorleerlingen aan. Het beeldje laat een groepje mensen zien naast elkaar. Samen en naast elkaar hebben wij dit jaar een mentorgroep mogen begeleiden. De manier waarop jij dit doet is voor mij stimulerend en motiverend. Die samenwerking zal ik missen. Die zorg en aandacht van jou zullen onze mentorleerlingen missen.

Aan mij de taak om dit op te pakken en voort te zetten.

Rest mij om te zeggen dat ik jou, je kinderen en je man veel voorspoed, gezondheid en geluk toewens.

Reacties (3)

Met de wind mee, de windcentrale

's Nachts slaap ik altijd met mijn raam wagenwijd open. Misschien dat een vroege vogel soms opschrikt van mijn gesnurk? Soms heb ik zelfs het idee dat ik zelf wakker word van mijn gesnurk. Maar nu zo vroeger in het jaar, langzaam naar het voorjaar gaand, word ik ook weleens wakker van de kou. En als ik dan opsta om mijn slaapkamerraam dicht te doen geniet ik in de winter eerst even van het ijs op het dak van mijn schuurtje, maar op andere dagen kijk ik uit naar de kleuren van de natuur rondom mijn huis.

Thuiskomend gooi ik graag alle deuren tegen elkaar open. Een frisse wind door het huis vind ik plezierig. Maar dit opschrijvend ben ik toch ook heel behoudend. In mijn eigen leven ontdek ik steeds meer vastgelopen paadjes en dezelfde patronen. Graag behoud ik het goede uit het het verleden.

Sinds dit jaar draait er in Culemborg een windmolen voor mij. De windmolen het Rode Hert aan de rand van het historische stadje geeft aan 1700 gezinnen electriciteit. De Windcentrale verkocht de winddelen. Drie delen zijn na inschrijving bij mij terecht gekomen. Ons land is grotendeels gebouwd op windmolens. In het Westen is de zee teruggedrongen door rijen met windmolens. En in het Oosten en Zuiden is veel werk verzet met de kracht en energie van windmolens. De schrik voor een grootse molenrij langs onze zeekust voor de duinenrij begrijp ik niet. Maar ik ben dan ook geen kustbewoner. Wel weet ik dat zonder windmolens veel polders niet zouden zijn aangelegd en onze kustlijn er anders uit zou zien. De bezwaren van horizonvervuiling volg ik ook niet. Mij storen de rokende en walmende schoorstenen van de vervuliende energiecentrales meer. De filters bovenop de schoorstenen voorkomen de luchtvervuiling te weinig en verlagen ook het kooldioxide gehalte niet.

In de Hollandse traditie van schone lucht en gratis energie krijg ik nu mijn electrische energie van een windmolen. Er zijn meer initiatieven om onze traditie van windmolens in een nieuw jasje te steken:

https://www.windcentrale.nl/

http://www.onzeenergie.nl/

http://www.pakdewind.nl/

http://www.windvogel.nl/

http://www.meerwind.nl/

https://meewind.nl/

Reacties (12)

Kadootjes

Na een vervelende scheiding heeft mijn buurjongetje opeens twee huizen. Zowel vader als moeder zijn weer in een nieuwe relatie gestapt. Voor elk kind een levensfase waarin loyaliteitsproblemen alle identiteitsproblemen versterken. En hier gebeurt dat ook in alle hevigheid. De moeder uit dit verhaal heb ik nooit echt leren kennen. Haar echte haar en haar eigen huidskleur heeft zij naar mij toe altijd verstopt. Een pruik bedekte meestal haar hoofd. En anders hebben het ingevlochten kunsthaar het hoofdhaar verstopt. De gebruikte huidbleekmiddelen en de lagen poeders op het gezicht kwamen niet overeen met de zichtbare kleur van haar handen. De vader is weer heel anders. Totaal kaal geschoren verstopt hij zich dag en nacht achter een beeldscherm. De kleur van zijn haar heb ik dus nooit gezien.  En het altijd binnenleven in kunstlicht geeft deze vader ook een onnatuurlijke en ongezonde huidskleur.

Zoonlief moet nu geregeld naar de kapper om zijn haar plat te laten scheren. Terwijl mijn buurjongen juist aan het ontdekken is wat het is om met een weelderige afro haardos rond te lopen. Ik herken dat. Lang haar met veel vet erin is in mijn pubertijd mijn ideaal geweest.

Vreemd genoeg hoor ik dan dat mijn buurjongen ook nog eens de raad krijgt om naar een speciaal vriendinnetje te zoeken. Een vriendinnetje dat net als hij kroezend haar heeft en een gekleurde huid. Het liefst uit het zelfde werelddeel als zijn moeder. Want anders zullen er cultuur problemen ontstaan in zijn relatie. En dan begrijp ik het niet meer.

Over de hele wereld worden miljoenen verdient met het veranderen van de huidskleur en de haarkleur. En over de hele wereld zijn er talloze kapsalons te vinden voor de meest kunstige kapsels. En wat mij daarin opvalt is dat in de ene kapperstoel het kapsel verandert wordt naar juist dat kapsel dat een ander weer niet wil hebben. Een gouden industrie waar velen rijk van worden.

Voor mij is je huidskleur en het haar dat je hebt een kadootje van je ouders. En kadootjes kun je beter gewoon in ontvangst nemen. Maar als het gaat om huidskleur en soorten haren is dit blijkbaar een lastige zaak. Bij welke cultuur dit hoort weet ik niet precies. Maar het lijkt mij meer iets voor ontevreden mensen. Zelf ben ik kaal aan het worden. En dat bevalt mij goed. Niet meer kammen, borstelen, haarwassen of een kapperbezoek. In de felle zon wil ik nog weleens verbranden, maar dat overkomt mij hier in Nederland niet zo snel. Kortom over mijn huidskleur ben ik best wel tevreden. Een pruik, toupet of zonnenbank zal ik dus niet gebruiken. Wel blijf ik nieuwsgierig naar het afro kapsel van mijn buurjongetje. En met zijn vriendinnetje zal het ook wel goed komen. Het schijnt dat hij al een kerstkadootje heeft gekocht voor een leuk klasgenootje .....

Reacties (6)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl