robalberts.punt.nl

Park Frankendael heeft voor mij mooie herinneringen. Mijn eerste lessen mocht ik geven op de toenmalige gemeentekwekerij in Park Frankendael. Op die plek is nu restaurant de Kas gevestigd. Weinig tot niets uit het verleden is terug te vinden in dat gedeelte van het vernieuwde en gerenoveerde park. De wilgebootjes iets verderop zijn ook een van de nieuwe en geslaagde elementen in Park Frankendael.

Als vriend van Park Frankendael kreeg ik onderstaande brief. En graag breng ik die brief ook onder jullie aandacht.

 

Amsterdam, 29 november 2013


Aan de leden van de

Vereniging Vrienden van Park Frankendael

Beste Vrienden,

Natuurlijk kent u de wilgenbootjes op de grote speelweide van Park Frankendael. Ze staan daar al bijna drie jaar, en herinneren aan de ‘Slag om de Watergraafsmeer’. Met hun groene pruiken lijken ze wel uit de grond omhoog te groeien. In werkelijkheid zijn ze in elkaar gezet door knappe wilgenvlechters. Die zorgen onder leiding van Jan de Wilgenman ieder voorjaar voor een grote opknapbeurt. Versleten staanders worden vervangen, en er worden nieuwe twijgen in gestoken. Dan kunnen de bootjes weer een seizoen lang een geliefd speelobject zijn voor de jeugd, en een mooi levend symbool waarin natuur en geschiedenis elkaar ontmoeten.

In 2011 zijn de bootjes in het park gekomen door een particulier initiatief, met flinke steun van de Rode Loper, Waternet, het Amsterdams Fonds voor de Kunst, en stadsdeel Oost. Kinderen van omliggende lagere scholen hebben helpen wilgenvlechten. Op aandringen van de Vrienden van Frankendael droegen Waternet in 2012 en het stadsdeel dit jaar de kosten van het opknappen. Van hun kant hebben de Vrienden toegezegd de financiering te zullen regelen voor volgende opknapbeurten. Dat was een unaniem besluit van onze jaarvergadering, op 29 mei jl.

Nu moeten we onze toezegging waar maken. Voor het weer solide maken van de bootjes zijn professionele wilgenvlechters nodig. De klus kost bijna € 2.000.

Eerst kijken we natuurlijk in onze eigen portemonnee. Tot nu toe zaten de wilgenbootjes niet in onze bescheiden begroting, maar voor 2014 hebben we er in elk geval een bedrag van € 250 voor opzij gezet. Dat is duidelijk niet genoeg. We gaan dus de boer op bij alle relaties van ons en van het park1. Maar als actieve vereniging moeten we toch zelf nog wel een stapje verder kunnen gaan.

Het is kadootjestijd. Zou het niet een mooi kadootje zijn van de Vrienden van Frankendael aan het park en vooral aan al die kinderen die van het park en van de bootjes genieten, om toch minstens zelf een kwart van die € 2.000 op te brengen?

Dus: help ons om die € 250 te verdubbelen naar € 500 !!

Alle bedragen zijn welkom. Goede raad ook. Als u ideeën of suggesties hebt om geld binnen te halen voor de wilgenbootjes: graag! Natuurlijk zullen we voor onze oproep ook de sociale media inzetten.

Het bankrekeningnummer is 6093578, ten name van Vereniging Vrienden van Frankendael. Vermeld bij uw overmaking “bootjes 2014”. Bijdragen aan onze vereniging kunt u voor de belasting aftrekken; wij hebben de ANBI-status.

Wij rekenen op u. Zodat we dit voorjaar weer kunnen zeggen: Zie ginds, daar staan de bootjes weer klaar!!

Met vriendelijke groet,

VRIENDEN VAN FRANKENDAEL

 

Voor meer info:

vriendenvanfrankendael@gmail.com www.vriendenvanfrankendael.nl


Reacties (4)

Condooms op school

Tot een paar jaar geleden kregen Rutgers Stichting en de GGD nog rijkelijk hun subsidies. De middelbare scholen konden toen kiezen uit allerlei voorlichtingsprogramma's. Na een bezoek kwamen dan op de vreemdste momenten en op de raarste plekken condooms te voorschijn. Tienermoeders en de verspreiding van SOA's waren de reden om makkelijk en veel gratis condooms onder de pubers te verspreiden. Ik herinner mij vooral veel hilariteit en beschaamdheid. Spelen met condooms werd als een leuk tijdverdrijf gezien. Onverwachte zwangerschappen werden daarbij verzwegen of besmuikt besproken.

De leeftijd waarop jongeren seksueel aktief worden is niet te voorspellen en heel verschillend. En de bespreekbaarheid thuis is soms heel openhartig en soms beladen met taboes.

Op mijn huidige school wordt al jaren een condoomwedstrijd gehouden. De ene keer geblinddoekt de andere keer in een afgesloten doos wordt het condoom op een neppenis aangebracht. Een foutje in de handelwijze wordt met strafseconden bijgehouden. Spannend voor de eerste leerling. Maar leuk om van een afstand te observeren hoe serieus en goed er met elkaar wordt samengewerkt. 

Dit jaar zijn er twee aanpassingen in het programma ingevoerd. Alle betrokken ouders hebben vooraf een informatieve brief ontvangen. De ouders zijn vooraf over de opzet, inhoud en het doel van de lessenserie geinformeerd. Twee ouders hebben n.a.v. deze brief aangegeven dat hun kind niet aan dit onderdeel mag deelnemen. De andere kinderen spreken al langer over dit onderwerp.

Misschien komt dat ook over mijn uitleg over het leven van Gerrit, een AIDS-patient. Of over Bill die een hele generatie vrienden verloren is aan AIDS. Maar de leerlingen beginnen ook zelf over de AIDS-weesjes in Zuid-Afrika. Of over een speciale school waar tienermoeders hun kinderen opvoeden en zijzelf proberen om een schooldiploma te halen. Het belang van condooms zien ze allemaal in. Maar het zelf aanschaffen van een condoom vinden ze nog een hele stap. Maar met hulp van ouders, oudere zussen of met elkaar weten ze allemaal een condoom te verkrijgen. Zelf voor een condoom zorgen en weten hoe je een condoom moet gebruiken vinden ze allemaal spannend. Maar ze zien er ook de uitdaging in. De benodigde condoom voor de wedstrijd wordt gewoon door de school verstrekt. Maar de ervaring om zelf een condoom aan te schaffen is nieuw en nuttig.

De hilariteit van een plotseling opduikende condoom is niet meer van deze tijd. Maar de ervaring dat een condoom een normaal voorbehoedsmiddel is wordt nu opgedaan door alle kinderen. Voor de een is het misschien te vroeg en voor de ander is het misschien al bekend terrein, maar belangrijk blijft het. En hoe het afloopt met die twee leerlingen waarvan de ouders vragen om een alternatieve les in een ander leslokaal?  Natuurlijk is het verplichte lesstof. Maar soms hebben ouders andere ideeen over voorgeschreven lesinhoud en examenstof .....

De leerling die haar eigen buurvrouw herkent op foto in haar schooboek herinner ik mij nog steeds. Maar ook de leerling die op een zondagmiddag samen met moeder en oma in het cafe van haar vader oefent met het aanbrengen van een condoom op een bezemsteel maakt mij nu nog vrolijk. Want het veilig vrijen is en bijft tenslotte voor alle leeftijden!

Reacties (8)

Maria ?!? Montessori

Opgroeiend in Son heb ik af en toe een Maria-verering meegemaakt. Moeders en Maria's werden in allerlei toonaarden door de buren vereerd. Het Wees Gegroet Maria heb ik op de kleuterschool zelfs uit mijn hoofd geleerd en opgezegd. En terwijl anderen een kaarsje opstaken bij een Mariabeeld in een klein kapelletje langs de weg heb ik meegekeken. Een diepere betekenis heeft dit mooit voor mij gehad en/of gekregen. Wel heeft het gemaakt dat mijn boekenkast vol staat met boeken over godsdiensten en religies. Ook praat graag ik met gelovigen in mijn omgeving over hun geloofsbelevenis. Kerkdiensten en andere religieuze bijeenkomsten bezoek ik weer niet. Maar een zoektocht naar de achtergrond en betekenis van de Mariaverering maak ik regelmatig. Voor sommigen zullen nu denken dat ik het ware geloof nog wel zal vinden. aan anderen leg ik uit dat ik geen enkele religieuze beleving heb.

Dit schooljaar werk ik op een Montessorischool. De opmerking:" Maria zegt," heb ik dan ook regelmatig gehoord. Mijn nieuwe zoektocht is nu naar de diepere betekenis van het Montessori-onderwijs. Met de wetenschap dat Maria Montessori zich vooral met het jongere kind heeft beziggehouden en veel heeft onderzocht, beschreven en heeft vast gelegd voor de basisscholleerlingen. Voor de pubers en het Voortgezet Onderwijs is de zoektocht naar Montessori-onderwijs nog steeds gaande. Het positief, stimulerend en motiverend benaderen van de leerlng spreekt mij erg aan. Maar welke werkvormen en leermiddelen daar nu precies bij horen is mijn leerweg.

Basisuren, leergebieduren, KeuzeWerktijd-uren en leergebiedruimten begin ik een klein beetje te begrijpen. De uitleg dat een kind het beste leert met alle zintuigen vind ik geweldig, maar zie ik nog niet terug in mijn eigen school. Als plantenliefhebber wil ik proberen de kleuren en geuren van planten het leergebied Natuur binnen halen. Mijn bedoeling is om een klein kruidentuintje/rekje te construeren. Mijn nieuwe school heeft haar lokalen boven een klein winkelcentrum dat gespecialiseerd is in ongezond voedsel. Keuzeopdrachten over alle E-nummers in Energydrinks, snoepgoed en snacks zijn er al genoeg. Maar de beleving van gezond en lekker eten is door allerlei oorzaken steeds verder van ons af komen te staan. Jammer want er is niet zo lekker als een geurend blaadje groen als luchtverfrisser, smaakversterker, kruidenthee of eetbord decoratie. En dat laatste zal Maria Montessori vast met mij eens zijn.

Reacties (9)

Een nieuwe start, het Kind opnieuw ontdekken.          

Met het kinderwetje van van Houten is er in Nederland een begin gemaakt voor het kind zijn. De informatie over de kledingfabrikanten in goedkope lonenlanden is misschien nog het beste te vergelijken met de situatie voor Nederlandse kinderen van de tijd voor het kinderwetje van van Houten. Werken en zorgen voor voldoende inkomen in het gezin als de voornaamste taak voor kinderen. Door het klein zijn en daardoor in kleine afgesloten ruimten klusjes doen konden en kunnen kinderen een welkome aanvulling op het gezinsinkomen verzorgen.

Zo lijkt het alsof kinderen alleen maar kleine volwassenen zijn.

Rond de vorige eeuwwisseling zijn een aantal geleerden anders naar kinderen gaan kijken. Elk op hun eigen manier hebben zij ontwikkelingsfasen onderschreven voor kinderen. In bijvoorbeeld discussies rondom Steve Jobscholen en/of iPadscholen wordt er weinig gesproken over het lerende kind. Ook de verschillende ontwikkelingsfasen van het kind komen in deze discussies niet naar voren.

Ooit leerde ik het rijtje; baby, peuter, kleuter, kind, puber, jong volwassene, volwassene en de oudere. In elke fase hebben wij onze eigen verlangens en behoeftes. Voor een levensverhaal in een outplacementtraject  werd mij gevraagd mijn leven op te delen in perioden van vijf jaar. Maria Montessori onderzocht de ontwikkelingsfasen van een kind en gebruikt ook perioden van 5 jaar.

Nu werk ik alweer 25 jaar in het Onderwijs. Te lang bleef ik op mijn eerste school en te snel veranderde in van mijn volgende scholen. Voortdurend moest ik van alles, tenslotte moest het kind presteren en leren. En nu ontdek ik iets nieuws op een Montessorischool. Natuurlijk wist ik al dat alle kinderen willen leren. Maar de positieve werksfeer van mijn nieuwe school geeft mij ook nieuwe kansen en maakt mij weer jong.

Ik hoop nog veel te leren van het Montessori-systeem van lesgeven en opvoeden.

Maar nu kan ik al zeggen dat ik jaloers ben op de aandacht voor het kunstonderwijs. Al voel ik me tegelijkertijd strammer in mijn bewegen op muziek en meer geblokkeerd bij het niet-maken van muziek. Al is het maar als ik kijk naar het afscheidfilmpje op mijn vorige school ....

Reacties (5)

Kinderen?

Deze week kreeg ik de vraag of ik zelf kinderen heb. Met meteen de vraag of ik kinderen wil hebben. De afgelopen 25 jaar werk ik met veel plezier met kinderen. En kan ik mijn leven ook niet voorstellen zonder dit werk. Maar tegelijkertijd ben ik aan het einde van de dag  ook weer blij om even zonder kinderen te zijn. Maar binnen lopend bij vrienden heb ik dan weer wel eerst een oog voor hun kinderen. En op elke vraag of ik als oppas tijd en zin heb antwoord ik direct met ja.

In mijn werk zie ik nogal wat kinderen voorbij komen. Als docent blijf ik het geweldig vinden om met kinderen te werken. En dat er thuis rust en stilte op mij wacht vind ik net zo plezierig. Soms komt een kind openhartig zijn verhaal bij mij vertellen. Gedoe met vriendjes of ruzie thuis blijft belangrijker dan het leren. Moeilijker vind ik het om thuisverhalen aan te horen. En vaak denk ik dan goed dat ik geen kinderen van mij zelf heb. De thuisproblemen hebben soms een geld achtergrond, maar vaker gaat het om de kinderlijke wijze waarop de ouders hun leven vorm geven en indelen. De fouten die ik maak in mijn eigen leven veroorzaken vooral mijn eigen verdriet. Maar sommige vergissingen geven vooral verdriet bij de kinderen.

Goed bedoelde adopties of emigraties geven een kind nieuwe mogelijkheden. Maar even zo goed het verdriet van gemis en heimwee. In televisieprogramma’s wordt dat verdriet, gemis en heimwee soms uitgebreid getoond. Raar dat zovelen naar deze programma’s kijken? Of juist omdat in eigen kring, familie, buren, vrienden en bekenden de herkenning is?

Veiligheid en vertrouwdheid zijn in mijn ogen de belangrijkste factoren voor een goede opvoeding. Jammer genoeg zijn dat tegelijkertijd de punten die bij veel kinderen ontbreken. School blijkt dan opeens de  stabiliteit in het leven van een kind te moeten geven.  In een politiek debat deze week hoorde ik de tegenstelling voorbij komen; Ouders of kinderen? Gelukkig gaven de mensen in de zaal mijn antwoord. Ouders en Kinderen.

Ouder wordend zie ik steeds meer het belang van een stabiele relatie tussen vader en moeder voor een rustige opvoeding van een kind. Jammer genoeg komt dit steeds minder voor. Scheidingen zijn “normaal” en “nieuwe” relaties ontstaan, maar ook eenoudergezinnen krijgen de overhand. Vreemd genoeg woon ik dan ook nog in een wijk waar vooral een cultuur heerst van groot families.  Maar deze groot families zijn weer verstoord door migraties. De grote anonimiteit van de Randstad vergeet ik dan maar even.

 

Want als ik een oud-leerling tegenkom zie ik vooral dezelfde vrolijkheid of problemen van de opvoedende ouder terug.

Reacties (7)

Projectonderwijs: Nieuwe energie, windenergie

Met een aantal collega's zijn we een vakoverstijgend project aan het bedenken. Economie wordt het hoofdvak. Maar ook de vakken Biologie, Aardrijkskunde en Geschiedenis moeten een plekje krijgen in het project.

In de tijd van de Gouden Eeuw hebben wij zo'n 200 jaar aan turfwinning gedaan. Turf zorgde voor onze verwarming. Turf, een goedkope en makkelijke brandstof bijna overal in Nederland verkrijgbaar.

In de vorige eeuw hebben wij in Zuid-Limburg steenkolen uit de mijnen gehaald. Steenkolen, minder makkelijk verkrijgbaar maar wel gratis in onze bodem aanwezig.

De laatste 50 jaar hebben we in Groningen Aardgas naar boven gepompt. Aardgas, makkelijk winbaar en gratis onder onze voeten aanwezig.

Turf, steenkolen en aardgas hebben we niet meer of het is veel te duur om het te winnen. Maar gratis energie hebben we nog steeds!

Door de eeuwen heen hebben wij Nederland gemaakt. Juist op de natte ondergelopen gebieden wonen en werken wij nu. En nu zijn er weer grootse plannen. Voor de kust kunnen we een lang en smal eiland bouwen. En op dat nieuwe stukje Nederland kunnen dan grote windmolens gemaakt worden. Aan de kust waait het bijna altijd. Met de grote windmolens kunnen we weer gaan oogsten.

Denemarken gaat ons hierin voor. In Denemarken wordt m.b.v. windenergie meer electriciteit gemaakt dan wat de Denen zelf gebruiken. In het rijtje van turf, steenkolen en aardgas, is gratis zeewind een mooie aanvulling.

Voor biologie mogen de leerlingen in viertallen gaan onderzoeken welke nieuwe kansen er zijn voor de planten en dieren op een groot eiland vol met windmolens.

Welke zeevogels zullen er gaan broeden, welke planten zullen er gaan groeien,welke zeevissen zullen in de luwte van het eiland gaan schuilen bij storm, of welke zeevissen zullen juist naast dit eiland gaan om te paaien. Nieuwe kansen voor de natuur zoals die al meer dan 2000 jaar in Nederland ontstaan door de landaanwinning door Nederlanders.

Gaat het worden zols onze waddeneilanden, of wordt het zoals onze lange kustlijn van Noord- en Zuid-Holland, of wordt het zoals de Delta van Zeeland? Zeedennen, Duinroosje, Duindoorn, Wilde kamperfoelie, Helmgras, Zeekraal, Lamsoor, Zeewieren, Zeerobben, Haring, Meeuwen, Zeesterren, Mosselen, Oesters, Alikruiken of Konijnen kunnen gaan groeien en leven op en rondom deze nieuwe extra kustlijn. Sommige kunnen we gaan oogsten en eten, zoals we dat al veel langer doen. Wat is de economische waarde van deze planten en diern? En andere planten en dieren beschermen juist onze kustlijn tegen de overstromingen bij stormen en vloed. Maar er zijn ook planten en dieren die onze kust juist weer afbreken of kwetsbaar maken. De tijd kan het ons leren.

Maar dat het een leuk project voor onze leerlingen wordt, waar ze veel van kunnen leren, dat weet ik zeker!

Voor de biologie kan er gekozen worden uit het maken van: een geschreven werkstuk, een youtube filmpje of een powerpoint presentatie over een plant of dier naar keuze. Hoe ziet de plant of het dier eruit, van binnen en van buiten, hoe leeft het, waar voedt het zich mee, hoe is de voortplanting, waar komt de plant of het dier nu al voor in Nederland, hoe lang komt de plant of het dier al voor in Nederland, en wat is het economische nut of wat is de economische schade van de plant of het dier. Welke dieren hebben last van de ronddraaiende molenwieken en/of het lawaai van de molens.

De biologiedocenten helpen natuurlijk tijdens deze projectweek. Maar het is de bedoeling dat er veel, heel veel zelf gedaan wordt door de leerlingen. Zelfstandig werken en werken in groepjes is dus een belangrijk onderdeel van deze projectweek.

Gratis energie, nieuwe energie en nieuwe natuur, Nederland heeft er alle mogelijkheden voor.

Reacties (4)
Oostindisch

Als kind heeft mijn moeder mij vaak Oost-Indisch doof genoemd. Tja, echt luisteren naar mijn moeder heb ik eigenlijk nooit gedaan! Maar problemen met oren heb ik in die tijd nooit gehad.
 
In mijn klassen zitten wel weer regelmatig leerlingen met gehoorproblemen. Tegelijkertijd is de akoestiek in scholen beroerd. De meeste scholen staan middenin woonwijken veelal naast belangrijke drukke wegen. Het omgevingslawaai is dan ook weer vreselijk.
 
Ik heb les gegeven in moderne en monumentale schoolgebouwen. Ik heb zelf les gekregen in eeuwige noodgebouwen en nieuwe high tech gebouwen. En of het nu over oude, nieuwe, gerenoveerde of goed onderhouden schoolgebouwen gaat, een ding valt mij telkens weer op. De richtlijnen die er zijn om leerlingen binnen het onderwijs te houden worden nooit toegepast! Weer Samen Naar School (WSNS) is de afbraak van het Speciaal (Voortgezet) Onderwijs. Maar ook wordt er nergens opgepakt dat een leerling die extra zorg behoefd meer nodig heeft dan een gesprekje of een extra lesuurtje. Als dove en slechthorende heb je last van storende geluiden in het leslokaal en van omgevingslawaai.

Met long- en ademhalingsproblemen is een schone zuivere lucht natuurlijk van levensbelang. Een school gelegen aan drukke verkeersweg lijkt makkelijk. Maar de luchtvervuiling en lawaaioverlast zijn vreselijk.
 
 Rekening houden met noodzakelijke aanpassingen voor leerlingen met een beperking zijn noodzakelijk. Vreemd dat met de invoering van Weer Samen Naar School (WSNS) hier geen enkele aandacht voor is.

Adviezen van experts en (oud-)personeelsleden van het Speciaal (Voortgezet)  Onderwijs en klachten van leerlingen, ouders worden Oost-Indisch doof beluisterd ......



Lees meer...   (10 reacties)
Jerry King Luther Afriyie: Hoekenrode of het Anton de Kom plein?
 
Jerry King Luther Afriyie vertelt dat hij naar de film: 'Vrede, herinneringen aan Anton de Kom' van Ida Does gaat.
 
Het boek 'Wij slaven van Suriname' van Anton de Kom ligt al weer even boven op de stapel van te lezen boeken. Even terug, ben ik door een trotse Renate Hunsel gewezen op een herdenkingsplaquette onder het NS station Bijlmer. Niemand zal zich deze gedenksteen herinneren. Niemand kan ook vertellen waar deze plaquette naar toe is gegaan. Nu staat op dezelfde plek het NS en Metrostation Amsterdam Bijlmer Arena. Renate heeft mij indertijd door verwezen naar Roy Wijks. Hij heeft mij van alles verteld over de geschiedenis en het belang van Anton de Kom. Jammer genoeg is in mijn geschiedenislessen nooit iets verteld over Anton de Kom.
 
Zijn deelname aan de werkverschaffing in 1939 leerde ik niet op school. Over zijn deelname aan het Nederlandse Verzet in 1940 of zijn arrestatie in 1944 vertelde Roy mij later. Ook de zwerftocht van Anton de Kom van de gevangenis in Scheveningen naar kamp Vught en van Sachsenhausen naar zijn dood in kamp Sandbostel is bij te weinig mensen bekend. Zijn graf op de erebegraafplaats te Loenen is mooi maar onbekend.
 
Bij de bouw van het huidige station Bijlmer Arena is een uniek kans verloren gegaan. Op dit station komen dagelijks duizenden reizigers voorbij. De herdenkingsplaquette hing dus op de juiste plek. De mogelijkheid om Anton de Kom te herdenken met een straatnaam of plein zijn dus aanwezig geweest. Jammer genoeg heeft het lef voor deze mogelijkheid ontbroken. Een te klein standbeeld van deze vrijheidsstrijder staat op een winderig plein. En de herdenkingsplaquette is volledig uit het beeld verdwenen.
 
Het plein is niet te vergelijken met het Gouvernementsplein, Oranjeplein, Onafhankelijkheidsplein. Het plein waar zijn aanhangers naar toe trokken om zijn vrijheid te bevechten. Het huidige Anton de Komplein herbergt een goedkope weekmarkt naast een stadsdeelkantoor dat vooral bekend staat om subsidie gesjoemel en fraudezaken. En de symboliek van het te kleine standbeeld heeft alleen maar dwaze discussies en demonstraties opgeleverd.
 
Als ik over het Hoekenrodeplein loop zie ik dat alle oude bedrijven zijn verdwenen. Er wordt een nieuwe entree voor Amsterdam-ZuidOost gebouwd. Een film met inhoud over een man met inhoud vraagt om een plein met inhoud.
Ik zie het plein al groeien.
Jammer genoeg heeft het voor mij nog steeds de verkeerde naam. Want voor mij zal dit plein altijd het Anton de Komplein . Zoals ik jaren geleden ook al in de stadsdeelraad heb verteld. En vanwege het draaien van de film Vrede, herinneringen aan Anton de Kom van Ida Does in Smart Cinema is dat weer een mooie gelegenheid om dat nog eens te herhalen!
 
Jerry King Luther Afriyie waar denk jij aan als je over het Hoekenrodeplein naar de Heineken Music Hall, de Ziggodome of de Arena gaat? 
 
www.africainthepicture.nl
www.smartprojectspace.net
Lees meer...   (3 reacties)
Zelfdiscipline
 
Mijn eerste klassers krijgen dit jaar in het Engels les van mij. Jaren terug heb ik zelfs Engels gegeven aan eerste klassers. Mijn toenmalige directeur ging er van uit dat en relatie met een Schotse vrouw en vooral veel Engelstalige vrienden een redelijke Engelse taalvaardigheid garanderen.
Maar vooral de lesmethode en de hulp van mijn collega Engels hebben mij er door heen gesleept. Na 3 jaar ben ik weer volledig op mijn eigen groene vakken ingezet.
Nu mag ik mijn eigen vak Biologie in het Engels gaan geven, een hele uitdaging. Met mijn eerste Ghanese leerlingen heb ik ook al enige ervaring opgedaan. De groepen Japanners tellen ook mee met mijn Engelse leservaring.
 
Maar nu mag ik een echte cursus volgen. En dan komt de zelfdiscipline te voorschijn. Gelukkig heeft een van mijn collega's aangeboden om samen met mij op te trekken. Zelf huiswerk opgeven is een stuk makkelijker dan zelf het ritme van een dagelijks uurtje huiswerk maken en leren op te pakken.
 
Het begrip voor mijn leerlingen wordt er automatisch een stuk groter door.
Als jullie minder regelmatig een blog zien verschijnen of minder reacties lezen, ik ben dan met mijn eigen huiswerk bezig!
 
Lees meer...   (14 reacties)
Iedereen kan er wat van leren ..............
Of de nasleep van een schooljaar.
 
Jammer genoeg krijg ik nog steeds verdrietige verhalen. Onderwijs kan iedereen naar de toppen van zijn mogelijkheden begeleiden. Het doet mij dan ook steeds weer verdriet als ik hoor dat sommige scholen in donkere kelders hun leslokalen inrichten.
 
Eerder schreef ik al over mijn leslokaal onder een jarenlang lekkend dak. Nu wil ik iet zeggen over leslokalen in fietsenkelders en ondergrondse opslagruimtes. Zonlicht en frisse lucht zijn voor mij belangrijke punten. Voor kinderen in de groei is zonlicht en frisse lucht natuurlijk essentieel. Het verbaast mij dat leerlingen, ouders en collega's het nog steeds accepteren dat er lessen in donkere en muffe kelders worden gegeven!
 
Om er een positieve draai aan te geven wil ik twee persoonlijke ervaringen melden. Mijn huidige werkgever heeft mij dit afgelopen jaar net zoveel studiemogelijkheden geboden als vorige werkgevers in de afgelopen 20 jaar hebben aangeboden. En i.p.v. lekkende daken of onmogelijke leslokalen heeft mijn huidige school geïnvesteerd in moderne onderwijstechnieken. Dat ik daarbij een tablet en laptop in bruikleen heb gekregen om thuis digitale lessen voor te bereiden is daarbij net even extra.
 
Mijn zomervakantie is begonnen.
Maar ik heb nu al zin in het volgende schooljaar!
Lees meer...   (9 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl