robalberts.punt.nl

Weten en doen, een les over duurzaamheid die telt

Op de meeste scholen zijn het fietsenhok en de ingang herkenbaar aan een vloerkleed van sigarettenpeuken. En in het rommelhok van een school is vaak het verouderde, afgedankte meubilair terug te vinden. Maar het verdere afval uit het schoolgebouw is te vinden op de meest onmogelijke en onverwachte plekken. Omdat op veel  scholen het schoonmaken in de avonduren plaats vindt en de grote schoonmaken in de vakanties plaatsvinden is de kans groot dat het afval op onbekende plaatsen verzameld wordt. Wie hiervoor verantwoordelijk is blijft onzichtbaar en onduidelijk.

Met een uitgebreidere opdracht laat ik mijn leerlingen graag onderzoeken wat zij aan afval maken, per dag, op school en thuis. Met zelfgemaakte tabellen onderzoeken zij hoeveelheden (aantallen en gewichten) en soorten afval. Of dit nu bij het vak Wiskunde of Natuurkunde hoort vind ik zelf niet zo belangrijk. Bij de gemeente laat ik hen dan opvragen op welke manier, waar en wanneer het afval aangeboden moet worden. Ook vraag ik wie thuis verantwoordelijk is voor het afval en wie dat op school is. En of dit nu bij Mens&Natuur of Mens&Maatschappij thuis hoort vind ik ook minder relevant. Wel vind ik het leuker om dit onderwerp in een projectweek vakoverstijgend aan te bieden. De meest geweldige ideeën ontstaan dan over hergebruik en afvalvermindering. En soms komen er met een goed gevoel voor Bedrijfseconomie geweldige winstgevende ideeën tevoorschijn. Een echte milieustraat in de school als eindresultaat vind ik natuurlijk helemaal geweldig.

Bij mijn Techniek-vraag wat de energiebron is waar mee thuis het huis wordt verwarmd krijg ik meestal een glazige blik. En het beeld van de leerling bij een les Verzorging, die met zijn aansteker bij een elektrisch kookplaatje stond is in mijn geheugen gebrand. Tegelijkertijd wordt er nu door de pubers wel volop gediscussieerd over de beste energiedrankjes, maar met andere energiebronnen hebben zij vaak minder ervaring!

Nieuwe schoolgebouwen worden soms duurzaam gebouwd. Maar inzicht in het energieverbruik ontbreekt meestal bij de gebruikers en beheerders. Een display bij de entree waar het energieverbruik door elke bezoeker van is af te lezen is zeldzaam. En klachten over het binnenklimaat zijn volgens mij DE overeenkomst tussen scholen en kantoren. Ook het hergebruik van restwarmte ontbreekt meestal.

Naast het schoolterras van mijn huidige school ligt een prachtig sedumdak. De rondvliegende en nectar verzamelende bijen en hommels in de zomer weten alles van energiestromen en kringlopen uit de Biologie en Aardrijkskunde. Niet alleen de leerlingen maar iedereen in Onderwijsland kan veel van deze bijen leren.

Misschien heeft het lezen van mijn blog jullie interesse opgewekt?

De volgende linken breng ik dan graag onder uw aandacht.

 

De eerste link geeft aan dat er meer mogelijk is in en buiten de scholen;

http://www.duurzaamdoor.nl/nieuws/aandacht-voor-duurzaamheid-en-onderwijs-magazine-science

 

Deze link geeft zelfs aan dat er zelfs muziek zit in die mogelijkheden;

http://www.youtube.com/embed/UJrSUHK9Luw

 

Reacties (4)

Met een strijkijzer en een bos papavers zoek ik een nieuwe school

In een vorig blog (  http://robalberts.punt.nl/content/2014/05/Oude-meester-jong-van-hart ) plaatste ik een foto, waarop een aantal vragen kwamen. De foto laat mij en een verzameling attributen uit een lesweek zien. In mijn lessen komen verschillende onderwerpen voor. In een cv-plaat liet ik in weer een ander eerder blog  ( http://robalberts.punt.nl/content/2014/02/Schaven-schuren-wikken-en-wegen ) zien waar mijn hart ligt. Alles wat leeft, groeit en bloeit heeft mijn interesse. Dat ik ook van pubers houd ligt in dat verlengde.  Zij maken onze wereld.

Planten, bloemen, dieren en de mens zijn de onderwerpen in mijn Biologielessen. Maar ook in een les Natuur, Mens&Natuur, Mens&Maatschappij of Aardrijkskunde komen planten, bloemen, dieren en de mens tevoorschijn. Jaren terug nam ik voor mijn eerste proeflesje biologie op mijn opleiding een konijn mee. Het dier maakte meer indruk dan de bijbehorende dia-voorstelling over knaagdieren uit de standaard lesmethode. Voor een uitleg over gevlochten matten bij vroegere dijken aanleg op mijn eerste stageschool nam ik een flinke bundel wilgentenen in de trein mee. Als de ruimte en tijd er is wil ik iets laten zien, ruiken, proeven en ervaren in mijn les.

De bloemopbouw bij papavers is open en duidelijk. En een flinke bos papavers op mijn lessenaar fleurt een saai leslokaal ook lekker op. Met het strijkijzer ligt het iets anders. In een van de vele onderwijsvernieuwingen van de afgelopen 25 jaar is vanuit de middenschool de basisvorming ontstaan. En een van de vernieuwende schoolvakken voor alle leerlingen uit de basisvorming is het vak Verzorging. Alle jongens kunnen hierin bijvoorbeeld leren strijken. Zoals alle meisjes in dat andere nieuwe schoolvak Techniek van de Basisvorming het eenvoudige gebruik van de belangrijkste handgereedschappen leerden. Simpele opdrachten met hout, metaal, elektriciteit, water en fietsen werden in die lessen uitgevoerd. De gebruikelijke bezuinigingen hebben deze twee vakken weer uit het hedendaagse lesrooster gehaald.

Strijken is niet mijn favoriete huishoudelijke klus. Maar de Verzorgingslessen van 50 minuten met 2 strijkbouten en 2 strijkplanken met een klas van 32 leerlingen staan mij nu nog goed bij.  Mijn eigen strijktechniek is nog steeds aan kreukels en dubbele vouwen te herkennen. Maar de klas en alle leerlingen genoten van deze lessen. En de kleurvergissingen in de wasmachine waren nog langer te zien aan de niet meer zo witte labjassen van het Scheikundelokaal. Gekleurd wasgoed samen met witgoed zal geen enkele leerling uit die ene klas ooit meer doen.

Ook aan de kookpannetjes op dezelfde foto heb ik goede herinneringen. Tenslotte ben en blijf ik een lekkerbek. De uitleg over de uienfamilie en het gebruik van bieslook is tenslotte het makkelijkste te volgen als iedereen een sprietje bieslook tussen de tanden heeft zitten.  En dat kan ook bij het maken van een simpele uiensoep. Dat er daarna ook nog met een microscoop naar bladgroenkorrels gekeken wordt is dan alleen maar leuk.

En dat blijft bij mij voorop staan.

Ik vind het nog steeds leuk om met pubers te werken!

https://www.linkedin.com/in/robalberts

Reacties (5)

Gevoelig bekeken, Adri Hendriksen (Fotograaf)

Kunstonderwijs is op veel scholen een belangrijk onderdeel van het curriculum geworden. Een van mijn collega's heeft daar een mooi aandeel in. Tijdens een werkweek heeft zij met simpele voorbeelden en een duidelijke uitleg een mooie kunst-opdracht uitgereikt. Alle leerlingen zijn uitgedaagd om een foto en/of fotoserie te maken rondom een thema naar keuze. Het enthousiasme waarmee de leerlingen met deze foto-opdracht aan gang zijn gegaan en de leuke manier waarop zij hun resultaten presenteerde bewijzen voor mij dat beeldende kunst een meerwaarde heeft binnen het voortgezet onderwijs. De humor en de scherpe blik van de kinderen inspireert mij daardoor om met plezier in het voortgezet onderwijs te blijven werken.

Ter afsluiting van de werkweek heeft mijn collega als een professionele fotografe alle leerlingen in aktie tijdens de werkweek laten zien. Op een prachtige wijze zijn de intense gevoelens van de kinderen in een foto gevangen. De foto's van Adri Hendriksen zijn gevoelig en scherp. Ook haar foto's in de genres, landschap, natuur, cultuur, kunst zijn de moeite waard!

Terecht dat haar persoonlijke foto-website een toepasselijke naam heeft gekregen en u de titel van dit blog verklaart.

www.feelphotography.nl

Reacties (6)

Een docent heeft, neemt en krijgt verantwoordelijkheid

In 25 jaar lesgeven zijn er veel zaken veranderd. Om te beoordelen of iets beter of slechter is geworden vraagt enige afstand en enige kennis van zaken. Soms kan ik de benodigde afstand nemen en soms denk ik voldoende kennis van zaken te hebben. Zelf heb ik geen kinderen, blijft dan steeds wat ik mijzelf moet blijven voorhouden. Ouders beleven hun kinderen anders en weten altijd wat het beste voor hun kind is. En mijn leidingevenden en collega's met kinderen bevestigen dit.

Tijdens mijn laatste werkweek komen ons een aantal tegenslagen tegemoet. Maar mijn directe collega, een vervanger, staat in alles pal naast en achter mij. Een meer ervaren collega offert zelfs haar vrije dag op om mij bij te staan met een fietstocht en een enthousiaste oudere leerling komt dagelijks helpen. Een andere zieke collega komt ook overdag om te helpen. Dat de bus om ons terug te brengen twee en een half uur te laat is, is vooral voor de zieke en uitgeputte leerlingen een zware teleurstelling. De onrust die het bij de ouders oproept kan ik slecht weghalen. Bij mij roept het vooral heel veel schaamte op. Tenslotte heb ik samen met een vervanger de verantwoordelijkheid op mij genomen om alle kinderen gezond en vrolijk weer naar hun ouders terug te brengen.

Een aantal anekdotes uit deze werkweek wil ik jullie niet onthouden.

Een ouder is vergeten om te controleren of kindlief de noodzakelijke medicijnen bij zich heeft. Een kind weet niet welke noodzakelijke dingen gedaan moeten worden voor de eigen gezondheid. Een andere ouder geeft voor elke dag 1 kilo snoep mee voor de kleine trek. Een kind van 15 kan niet fietsen. Een kind wordt niet opgehaald na het kamp. Vanwege financiele problemen komt een kind met de kampspullen in een vuilniszak. Bij het inpakken wordt een nieuwe hele vuilniszak gevraagd voor de terugweg. Een leerling weigert corvee te doen. Een andere leerling heeft nog nooit afgewassen, kan het niet en doet het ook niet. Een volgende leerling kan geen vuilniszak in en uit een prullenbak doen. Een ander kind kruipt onder de slagbomen door bij een spoorwegovergang.

Scholen zijn in de laatste 25 jaar groter geworden en de scholengroepen zijn nog groter geworden. Nieuwe management niveau's worden gecreerd, veranderd, uitgebreid en weer vervangen, maar meneer Smits, de administrateur van mijn eerste school herinner ik mij nog heel goed. Op de meest onmogelijke snippers papier maakte hij berekeningen. Maar vooraf was er altijd kasgeld beschikbaar. En achteraf stond hij op je te wachten met een kwitantieboekje om alle declaraties direct te betalen. Tot de beroemde fl 500,- grens direct contant en anders binnen 2 dagen op je rekening gestort. Maar mijn eerste school zat in een speciaal ontworpen gebouw, had nog geen 600 leerlingen, 50 personeelsleden en maar twee directie leden. En altijd was er van voor de eerste les tot vroeg in de avond een directielid aanwezig op de school beschikbaar en bereikbaar voor alle leerlingen, ouders en collega's.

Jammer genoeg was niet alleen aan het eind van mijn werkweek de bus twee en half uur te laat. Maar tijdens de tweede dag bleek er ook nog een probleempje met het kampgeld en het eten te zijn. Gelukkig staat er op mijn spaarrekening voldoende geld. Want de afdeling financien van moderne scholen hebben met begrotingen, controllers en accountants te maken. En aansluitend op deze werkweek is er een korte vakantie.

De glunderende gezichten, het applaus van de kinderen en net die ene ouder die mij opzoekt om mij te bedanken voor de zorgen voor haar zoon doen mij goed. Alle 41 leerlingen zijn heel terug thuis met veel spannende verhalen. Het nieuwsberichtje dat er volgend jaar 370 miljoen extra naar het voortgezet onderwijs gaat krijg ik thuiskomend te horen. Dat ik deze werkweek met mijn spaargeld het kamp heb voorgefinancierd komt dus nog wel goed. Het management en alle ondersteunende diensten binnen de organisatie zullen hier na hun vakantie misschien tijd voor vinden? Of heb ik ergens iets in de afgelopen 25 jaar gemist? Meneer Smits, de administrateur van mijn eerste school is jammer genoeg overleden.

Op 17 April 2014 kwamen wij drie uur later terug van het Veluwekamp. Op school bleek geen directie aanwezig te zijn. Hoe en door wie de bus voor de terugreis georganiseerd is bleek niet te achterhalen.

Pijnlijke bijkomstigheid is dat ik een week voor het Kamp mijn ontslag heb gekregen. Mijn collegialiteit en omgang met de kinderen voldoen niet aan de gestelde normen van mijn leidinggevenden.

En nu ben ik druk aan het solliciteren.

Verantwoordelijkheid hebben, krijgen en nemen

Reacties (6)

Cynthia de Beer met Project S in Selela, Tanzania

De afgelopen jaren heeft mijn collega Cynthia de Beer met haar leerlingen de Oltinga Secondairy School in Selela, Tanzania geholpen. Met een fancy fair, verkoop van cup cakes, kaartverkoop voor schoolfeesten, extra kantine aanbiedingen, donaties is er in drie jaar al zo’n 10.000 euro ingezameld. Selela ligt in het Noorden van Tanzania, samen met de dorpen er om heen zijn er 5.000 inwoners. De meeste mensen in Selela zijn Masai.

In april 2014 willen een groep leerlingen samen met  Cynthia gaan helpen met de inrichting van een aantal klaslokalen van de Oltinga Secondairy School. De ambities gaan zelfs verder. De leerlingen willen ook een bibliotheek inrichten, klaslokalen van betonnen vloeren voorzien en Engels les geven.

Om dit te realiseren is veel geld nodig. Het aanbod is bijvoorbeeld een culinaire avond met een topkok in Almere. Er wordt ook nog een sponsorloop op wielen georganiseerd. En er is weer een fancy fair in aantocht. Aan de Almeers bevolking wordt van alles aangeboden door deze gemotiveerde leerlingen. Zij bieden aan om te komen schoonmaken, dakgoten te reinigen, op kinderen te passen, carwash. Maar zij vragen ook om lege flessen, kledinginzameling, Engelstalige kinderboeken.

 

En u begrijpt het al een financiele bijdrage van mijn lezers is ook van harte welkom.

 

Het motto van het project S is “Wij een school, zij een school”

Voor meer info:

www.facebook.com/MLFvoorSelela

email: selela@mlfl.nl

 

IBAN NL08 INGB 065 21 65 214

t.n.v. Stg. ABVO Flevoland inzake MLF in de omschrijving graag Sponsoring Selela vermelden

 

Namens de inwoners van Selela zeggen Cynthia de Beer en haar leerlingen alvast bedankt of in het Swahili Asante sana

Reacties (3)

Opborrelende gedachten, niet niks, drank in, op en bij de school

Wandelend over een uitgestrekt heideveld bedenk ik opeens dat er op mijn vorige scholen een aantal leidinggevenden door drankgebruik in de problemen zijn gekomen. Een van mijn direct leidinggevenden gaf voortdurend aan dat hij graag met mij een stevige borrel wilde drinken. Door die borrel zouden wij dan een filosofisch gesprek over de (on-)mogelijkheden binnen het onderwijs voeren. Klopt ik denk graag na over meerdere onderwerpen. En door gebrek aan beweging en een voorliefde voor te veel eten krijgt de oppervlakkige kijker bij mijn buik het idee dat ik graag en veel drink.

Voor een andere directeur ging ik naar alle buitenschoolse vergaderingen en bijeenkomsten. De grotere beslissingen over financiele zaken, huisvesting en personeel kwamen dan voorbij. Met heel veel plezier kijk ik terug naar deze periode. Direct vanuit mijn lessen fietste ik naar de verschillende kantoren om de besprekingen bij te wonen. Voor iedereen was ik de vertegenwoordiger van mijn school. Diezelfde directeur is vanwege zijn drankgebruik uiteindelijk wel op non-actief gezet.

Bij een derde leidinggevende kreeg ik soms voor de eerste pauze al een sms-je. Wanneer ben je klaar, we moeten even een snelle borrel drinken. En ook hier is deze man eerst op non-actief en uiteindelijk zijn baan kwijtgeraakt.

Heb nu niet het idee dat ik nooit drink. Soms drink ik met heel veel plezier een Duvel en zelden een malt whisky. Maar over het algemeen drink ik vooral koffie, heel veel koffie. De borrel ter afsluiting van het een of ander is niet aan mij besteed. Liever eet ik met fijne mensen op een rustige plek. 

Gesprekken met leidinggevenden voer ik graag met een heldere agenda in een duidelijke gesprekkencyclus. De ervaring leert dat ik per email een uitnodiging krijg. Welke gespreksonderwerpen er besproken gaan worden moet ik meestal zelf vragen. En om helemaal zuur te schrijven; mijn onderwerpen en wensen passen nooit in het gesprek. Bovendien is de werkdruk bij leidigingevenden in het Onderwijs zo groot dat een georganiseerd gesprek nooit op tijd begint. Dat ik op elke afspraak minimaal 5 minuten te vroeg ben is mijn gewoonte. En dat een gesprek met een leidinggevende door telefoon of iemand die snel toch nog naar binnenkomt is eerder regel dan uitzondering. Dit opschrijvend merk ik dat ik van leidinggevenden niet altijd evenveel respect krijg.

Het heideveld waarover ik wandel ligt naast een donker dennenbos. En op sommige stukken heide ligt verkoelend zacht aanvoelend zand. Door de tijd zijn de kleinere zandkorrels door de wind geerodeerd. De helder blauwe lucht boven mijn hoofd en de warme zon zijn rustgevend. Mijn gedachten zijn dat niet. Maar op een terras aangekomen drink ik weer een koffie. Terwijl ik overdenk of ook ik vermalen word door de tijd dat ik nu in het onderwijs werk.

Of de nieuwste campagne tegen alcoholgebruik door jongeren werkt weet ik niet. En of mijn koffiegebruik nu zo gezond is weet ik ook niet. Wel bemerk ik bij sommige leerlingen het verdriet door de alcoholproblemen bij hun ouders thuis. Een ieder heeft zijn eigen vergif, maar alcoholgebruik is in veel gevallen een dodelijk vergif.

https://www.nix18.nl/

Reacties (7)

Passend Onderwijs

 

Etend met twee zorgcoordinatoren maakt dat het onderwerp snel op Onderwijsland komt. De passie waarmee over kinderen gesproken wordt maakt dat geregeld een van de eters van een naburig tafeltje opkijkt. Iedereen die mij iets beter kent weet dan dat ik aan tafel graag over van alles meepraat. Maar dat ik ondertussen ook druk ben met het proeven en opeten van van alles wat er op de menukaart staat.

En daar gaat het in het gesprek bij mij vaak mis. Over welke diagnose er dan ook gesproken wordt? De gebruikte terminologie maakt mij snel opstandig. Een etiket is makkelijk gevonden. Maar mijn vraag is direct: en dan? In 25 jaar werkend in Onderwijsland verschuiven de gebruikte termen. Waarbij ik dan direct mijn twijfels heb of de kinderen daadwerkelijk veranderd zijn. De genoemde oorzaken van allerlei gedrag worden nu in het voedsel en de computers gezocht. En de maatschappij om ons heen is natuurlijk ook veranderd.

Maar wat is de winst voor een kind? Een nieuwe diagnose, een nieuw etiket helpt nog niet bij het leren. Een ziekte, een lichamelijke beperking, een gedragstoornis of een lastige thuissituatie wordt niet verholpen met de juiste diagnose of het juiste etiket. De vlucht naar huis van mijn collega's is er nog steeds. 's Morgens maar net voor de lessen binnenkomen en sneller naar huis dan juist die leerling die juist op school iets extra's nodig heeft. Natuurlijk is er tegenwoordig overal binnen de organisatie een overzichtelijk organogram voor de zorgstructuur. Maar als je willekeurig een leerling vraagt wie er aardig is komt toch eerder een docent naar voren die oog en oor heeft voor de leerling.

Mijn streven is om voor elke leerling oog en oor te hebben. maar tegenlijkertijd weet ik dat dat ik daarin duidelijk mijn beperkingen heb. Maar hoe mooi een organogram er ook uit mag zien. Zonder toegankelijke informatie over de achtergrond en de geschiedenis van een kind ben ik ziende blind. En zonder een goed gesprek met al mijn collega's ben ik horende doof.

Mijn Kerstvakantie is begonnen. Een mooi moment van bezinning en reflectie. In januari mag ik weer. Een mooi moment om stil te staan of ik nog wel pas in het Onderwijs. De hectiek binnen het onderwijs is van alle dag. Naar mijn idee veranderen de kinderen niet. Maar moet ik misschien constateren dat ik te oud ben geworden? Ziende blind en horende doof is voor geen enkel kind goed. Naar huis vluchtende collega's, afstandelijke leidinggevenden en daardoor ontbrekend gepast overleg maakt het steeds lastiger om goed te werken. Maar dat was 25 jaar geleden ook al een bekend gegeven.

Of ik pas in het Onderwijs is elke vakantie toch een terugkerende vraag. En Passend Onderwijs zal ik ook nog vaker het gespreksonderwerp zijn als ik zit te eten.

Mag ik al mijn lezers een fijne feestdagen toewensen en een eet smakelijk bij de komende feestmalen? En voor diegene die met mij een tijd van bezinning tegemoet gaat wens ik veel wijsheid toe.

Reacties (6)

Anouhk Sterken

Afscheid nemen is altijd lastig en moeilijk. En ik ben daar zelf erg slecht in. Voor Anouhk wil ik extra moeite doen om goed afscheid te nemen van haar. Vandaar dat ik vandaag iets persoonlijks schrijf op mijn blog:

Vandaag geef ik een wandtegeltje. In het vriendenboek dat de mentorleerlingen gemaakt hebben geef ik een wandtegeltje. Het wandtegeltje heeft de tekst jij hebt een hart van goud. Mijn toevoeging hierop is; voor jouw kinderen, voor jouw man, voor jouw leerlingen, voor jouw school en voor jouw collega's. Gisteren heb ik heel veel tranen gezien en heb ik veel stiltes gevoeld. Afscheid nemen doet pijn. Juist als je alles oppakt en vertrekt naar de andere kant van de wereld. Afscheid nemen doet pijn. Juist als zoveel wat jou dierbaar is achterblijft. Je gaat mee met je man en natuurlijk neem jij je kinderen mee, maar jouw school, jouw leerlingen en jouw collega's laat je achter.

Vandaag geef ik een heel klein beeldje weg. In het vriendendoosje dat de kinderen hebben gemaakt geef ik dit beeldje. Het is een beeldje van een groepje mensen samen. In een te korte tijd heb ik met jou mogen samenwerken. Met een klein gebaar en een half woord vulde jij mij aan en voelde jij mij aan. Met een goed oog en een luisterend oor voelde jij onze mentorleerlingen aan. Het beeldje laat een groepje mensen zien naast elkaar. Samen en naast elkaar hebben wij dit jaar een mentorgroep mogen begeleiden. De manier waarop jij dit doet is voor mij stimulerend en motiverend. Die samenwerking zal ik missen. Die zorg en aandacht van jou zullen onze mentorleerlingen missen.

Aan mij de taak om dit op te pakken en voort te zetten.

Rest mij om te zeggen dat ik jou, je kinderen en je man veel voorspoed, gezondheid en geluk toewens.

Reacties (3)

Jas aan, jas uit buiten en op school

Een van mijn buurvrouwen vertelde mij dat er op een basisschool rondom de pauzes altijd problemen waren. Tot dat een vreemde dit kwam observeren. Het ophangen van de eigen jassen bleek moeilijk te zijn, maar ook het aantrekken en uitdoen van de eigen jas gaf gedoe. Mijn buurvrouw vertelde ook dat verschillende ouders op het wisselen van de seizoenen gewezen moesten worden. In het najaar duurde het te lang tot dat de warmere jassen werden aangetrokken. Andersom bleek in het voorjaar dat het aantrekken van luchtigere kleding ook niet gebeurde.

In het voorgezet onderwijs merk ik hetzelfde. De jas gaat soms niet meer uit. Want als de zomerkleding niet vervangen wordt door winterkleding dan is het binnen moeilijk afstand te doen van een warme jas. Maar je jas uitdoen vertelt anderen ook dat je ergens wilt zijn. En hetzelfde geldt voor het meenemen van schoolspullen. Met de jas aan in de les zitten zonder schoolspullen zegt veel. Bibberend naar huis gaan om dat jas buiten geen enkele extra warmte meer geeft in de kou is dan vervelend vervolg.

Het is als docent wel moeilijker om iets uit te leggen. Want de onderliggende boodschap is meestal ik vind alles te moeilijk en ik ben liever ergens anders. Of ouders hier ook een taak in hebben weet ik niet. Zelf je kleren uitkiezen, zelf je ontbijt eten en een lunchpakket mee naar school nemen is iets dat pubers zelf kunnen. En controleren of alle benodigde schoolspullen in de schooltas zitten is ook een klein taakje dat de puber zelf moet kunnen.

Ik herinner mij mijn moeder. Te vaak riep zij mij op straat na om toch een jas mee te nemen of om mijn jas dicht te knopen. Makkelijk leren is niet mijn sterkste kant geweest. Daarom leg ik nu nog steeds met veel enthousiasme van alles uit aan mijn leerlingen. Maar bij leerlingen die in alles laten zien dat zij vooral ergens anders willen zijn is dat wel een extra uitdaging! Iets om de jas bij uit te doen en de mouwen bij op te stropen ....

Reacties (5)

Open en eerlijk, een visie op Onderwijs

Bij het bouwen van mijn eerste school heeft de architect een duidelijke opdracht gekregen. Bouw een school waar alles open en licht is. En dat is gelukt. Alle lokalen liggen aan een gang waarin grote ramen het zonlicht naar binnen laat. Elk lokaal heeft ruime vitrines in de gangwand met glas aan twee kanten. Elk leslokaal heeft hierdoor een inkijk vanuit de gang. Maar er is tevens ruimte voor lesondersteunende materialen in de vitrines. Gemaakte werkstukken kunnen ook roulerend in de vitrines getoond worden.

Het concept is wij zijn trots op onze school en laten dat graag zien!

De school waar ik nu werk heeft een zelfde concept. Hoewel de lokalen boven een winkelcentrum liggen is er weer gewerkt met een mooi ontwerp. De lesruimten zijn nauwelijks afgesloten met deuren. En die wanden die er wel zijn bestaan uit doorzichtig glas. Het lesgeven is hierdoor anders dan anders. Klassen lopen in elkaar over. Veel lessen worden hierdoor gezamenlijk verzorgd. En soms komen leerlingen met samenwerkingsopdrachten naar elkaar toe. Of worden er door leerlingen afspraken gemaakt om elkaar te helpen met moeilijke opdrachten.

In mijn wijk staan alle scholen aan een gezamenlijk schoolplein. Sommige pleinen zijn schoon en beter ingericht. Maar op alle schoolpleinen kun je de kinderen, jong en oud, met elkaar bezig zien. Bij de gerenoveerde schoolpleinen is gelukkig rekening gehouden met verschillende leeftijdsgroepen. Na school zijn het veelal de jongeren die zich vermaken. En na het avondeten komen de ouderen te voorschijn. Maar het valt mij op dat er vooral veel gemengde groepen, qua leeftijd te zien zijn. En dan blijkt weer dat een schoolplein voor elk wat wils mag en kan bieden.

Elders las ik iets over hoogomheinde schoolpleinen, overlast bezorgende jeugd en herhaald vandalisme.

Open en eerlijk onderwijs is een concept. Jammer genoeg graven sommige scholen en docenten zich in. Terwijl open en eerlijk onderwijs naar mijn idee trotse leerlingen maakt. Vanuit een trots gevoel is het altijd plezieriger werken. En met een trots gevoel zal het ook makkelijker zijn om goede resultaten te behalen.

Reacties (5)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl