robalberts.punt.nl

Park Frankendael heeft voor mij mooie herinneringen. Mijn eerste lessen mocht ik geven op de toenmalige gemeentekwekerij in Park Frankendael. Op die plek is nu restaurant de Kas gevestigd. Weinig tot niets uit het verleden is terug te vinden in dat gedeelte van het vernieuwde en gerenoveerde park. De wilgebootjes iets verderop zijn ook een van de nieuwe en geslaagde elementen in Park Frankendael.

Als vriend van Park Frankendael kreeg ik onderstaande brief. En graag breng ik die brief ook onder jullie aandacht.

 

Amsterdam, 29 november 2013


Aan de leden van de

Vereniging Vrienden van Park Frankendael

Beste Vrienden,

Natuurlijk kent u de wilgenbootjes op de grote speelweide van Park Frankendael. Ze staan daar al bijna drie jaar, en herinneren aan de ‘Slag om de Watergraafsmeer’. Met hun groene pruiken lijken ze wel uit de grond omhoog te groeien. In werkelijkheid zijn ze in elkaar gezet door knappe wilgenvlechters. Die zorgen onder leiding van Jan de Wilgenman ieder voorjaar voor een grote opknapbeurt. Versleten staanders worden vervangen, en er worden nieuwe twijgen in gestoken. Dan kunnen de bootjes weer een seizoen lang een geliefd speelobject zijn voor de jeugd, en een mooi levend symbool waarin natuur en geschiedenis elkaar ontmoeten.

In 2011 zijn de bootjes in het park gekomen door een particulier initiatief, met flinke steun van de Rode Loper, Waternet, het Amsterdams Fonds voor de Kunst, en stadsdeel Oost. Kinderen van omliggende lagere scholen hebben helpen wilgenvlechten. Op aandringen van de Vrienden van Frankendael droegen Waternet in 2012 en het stadsdeel dit jaar de kosten van het opknappen. Van hun kant hebben de Vrienden toegezegd de financiering te zullen regelen voor volgende opknapbeurten. Dat was een unaniem besluit van onze jaarvergadering, op 29 mei jl.

Nu moeten we onze toezegging waar maken. Voor het weer solide maken van de bootjes zijn professionele wilgenvlechters nodig. De klus kost bijna € 2.000.

Eerst kijken we natuurlijk in onze eigen portemonnee. Tot nu toe zaten de wilgenbootjes niet in onze bescheiden begroting, maar voor 2014 hebben we er in elk geval een bedrag van € 250 voor opzij gezet. Dat is duidelijk niet genoeg. We gaan dus de boer op bij alle relaties van ons en van het park1. Maar als actieve vereniging moeten we toch zelf nog wel een stapje verder kunnen gaan.

Het is kadootjestijd. Zou het niet een mooi kadootje zijn van de Vrienden van Frankendael aan het park en vooral aan al die kinderen die van het park en van de bootjes genieten, om toch minstens zelf een kwart van die € 2.000 op te brengen?

Dus: help ons om die € 250 te verdubbelen naar € 500 !!

Alle bedragen zijn welkom. Goede raad ook. Als u ideeën of suggesties hebt om geld binnen te halen voor de wilgenbootjes: graag! Natuurlijk zullen we voor onze oproep ook de sociale media inzetten.

Het bankrekeningnummer is 6093578, ten name van Vereniging Vrienden van Frankendael. Vermeld bij uw overmaking “bootjes 2014”. Bijdragen aan onze vereniging kunt u voor de belasting aftrekken; wij hebben de ANBI-status.

Wij rekenen op u. Zodat we dit voorjaar weer kunnen zeggen: Zie ginds, daar staan de bootjes weer klaar!!

Met vriendelijke groet,

VRIENDEN VAN FRANKENDAEL

 

Voor meer info:

vriendenvanfrankendael@gmail.com www.vriendenvanfrankendael.nl


Reacties (4)

Beschaving, cultuur, tradities en gewoonten

Een studie Antropologie lijkt mij een mooie uitdaging. En wellicht ga ik daar in de toekomst ook nog eens serieus mee aan de slag. Bij veel discussies wordt tegenwoordig gesproken over het belang van de eigen cultuur. In mijn ogen wordt het woord cultuur vooral gebruikt als er onbestemde emoties een rol gaan spelen. Duidelijk omschreven argumenten ontbreken dan jammer genoeg. En feitelijke kennis van de eigen cultuur ontbreekt dan vreemd genoeg ook. Door mijn buren ben ik in contact gekomen met andere landen. Maar veel normen en waarden delen wij weer wel. Omschrijvingen van andere culturen lees ik graag, maar in mijn ogen zijn daar dan weer wel overeenkomsten in normen en waarden te onderscheiden. De achtergronden van tradities en gewoonten vind ik erg interessant. De oorsprong van de tradities en gewoonten intrigreren mij. Het filosoferen over het doel van de tradities en gewoonten hoort daar natuurlijk bij.

Laat ik met een klein en simpel voorbeeld komen. In mijn broekzak zit een grote boeren zakdoek. En als echte snotjongen gebruik ik deze zakdoek ook echt. Met alle hilariteit die dat bij mijn leerlingen oproept. Voor het snuiten van hun neus gebruiken zij allemaal eenmalig een papieren zakdoekje, waarbij het gebruik nooit in leslokaal kan gebeuren. Het moet besmuikt, onzichtbaar en geluidloos op de gang gebeuren. Een ander voorbeeld; alle leerlingen zijn altijd en overal zichtbaar en hoorbaar een kauwgum aan het kauwen. Terwijl ik van huis uit altijd te horen heb gekregen dat het eten in de mond nooit zichtbaar mag zijn. En dat eten en drinken geen geluid mag geven. Maar ook de volwassenen die ik tegenkom kauwen voortdurend zichtbaar en hoorbaar. Twee tegenstellingen die in en halve eeuw zijn ontstaan.

Een ding stoort mij hierin. Waarom moet er overal kauwgom op de bestrating liggen? Het verteren van kauwgom duurt 20 tot 25 jaar. En de enige reden waarom mensen nu kauwgum eten is het voorkomen van mondgeur. En is het daarvoor noodzakelijk dat er 20 tot 25 jaar rommel op onze straten ligt te verteren ??? Het poetsen van tanden en spoelen met een mondwater nadat er iets gegeten en/of gedronken wordt lijkt mij een simpelere en makkelijke oplossing voor mondgeur.

Reacties (5)

Roze Panters

Dag lezers,

Vandaag krijg ik een email met de volgende tekst. En graag help ik mee met het bekend maken van deze tekst. Van een afstand heb ik vroeger gekeken naar Roze Panters. En regelmatig hoor ik nog enthousiaste verhalen van een van de Roze Panters. Ik wens alle Roze Panters 23 november dan ook een hele mooie reunie in De Nachtegaal. De reunie is natuurlijk alleen bedoeld voor (oud) Roze Panters.


Beste Roze Panters,

Zoals je weet organiseren wij - Karin, Henno, Zohra, Euridice en Zahira - op 23 november a.s.
de grote Roze Panter Reünie, waar jij als kind of tiener kwam of als vrijwilliger actief was.
Bij deze ontvang je de officiële uitnodiging.
Op deze uitnodiging vind je een heleboel namen van kinderen/tieners/vrijwilligers, die wij hebben kunnen achterhalen.
Er zullen mensen ontbreken. Dus als je iemand kent, die ontbreekt, geef zijn of haar naam door, liefst met email-adres.
Dan nodigen wij hem of haar ook uit.

De reünie is in de Grubbehoeve, nr. 38 begane grond, in de ruimten waar vroeger café De Nachtegaal en de Blauwe Zaal waren gevestigd.
Er zijn nu nieuwe ruimten, die ook weer De Nachtegaal heten. De ruimte van de Roze Panter is helaas tijdens de vernieuwing van de flat verdwenen.

De reünie is tussen 16 en 20 uur. Euridice zorgt voor een welkomstdrankje en hapjes. Daarnaast zijn er diverse activiteiten.
Zo kan je alle foto's op de Facebookpagina van de Roze Panter nog eens op een groot scherm zien.
En natuurlijk zingen we het lied: Overal waar we heen gaan, vragen de mensen ......
Als je ook nog iets leuks wilt doen, laat ons dat weten.

Als je geen oppas voor je kinderen hebt, kan je die meenemen.

We hebben helaas geen geld om drankjes te betalen. Dat moet jezelf doen.

Zie jullie dan. We hebben er ontzettend veel zin in,

Karin / Henno / Euridice / Zohra / Zahira.





















Reacties (8)

Een nieuwe start, het Kind opnieuw ontdekken.          

Met het kinderwetje van van Houten is er in Nederland een begin gemaakt voor het kind zijn. De informatie over de kledingfabrikanten in goedkope lonenlanden is misschien nog het beste te vergelijken met de situatie voor Nederlandse kinderen van de tijd voor het kinderwetje van van Houten. Werken en zorgen voor voldoende inkomen in het gezin als de voornaamste taak voor kinderen. Door het klein zijn en daardoor in kleine afgesloten ruimten klusjes doen konden en kunnen kinderen een welkome aanvulling op het gezinsinkomen verzorgen.

Zo lijkt het alsof kinderen alleen maar kleine volwassenen zijn.

Rond de vorige eeuwwisseling zijn een aantal geleerden anders naar kinderen gaan kijken. Elk op hun eigen manier hebben zij ontwikkelingsfasen onderschreven voor kinderen. In bijvoorbeeld discussies rondom Steve Jobscholen en/of iPadscholen wordt er weinig gesproken over het lerende kind. Ook de verschillende ontwikkelingsfasen van het kind komen in deze discussies niet naar voren.

Ooit leerde ik het rijtje; baby, peuter, kleuter, kind, puber, jong volwassene, volwassene en de oudere. In elke fase hebben wij onze eigen verlangens en behoeftes. Voor een levensverhaal in een outplacementtraject  werd mij gevraagd mijn leven op te delen in perioden van vijf jaar. Maria Montessori onderzocht de ontwikkelingsfasen van een kind en gebruikt ook perioden van 5 jaar.

Nu werk ik alweer 25 jaar in het Onderwijs. Te lang bleef ik op mijn eerste school en te snel veranderde in van mijn volgende scholen. Voortdurend moest ik van alles, tenslotte moest het kind presteren en leren. En nu ontdek ik iets nieuws op een Montessorischool. Natuurlijk wist ik al dat alle kinderen willen leren. Maar de positieve werksfeer van mijn nieuwe school geeft mij ook nieuwe kansen en maakt mij weer jong.

Ik hoop nog veel te leren van het Montessori-systeem van lesgeven en opvoeden.

Maar nu kan ik al zeggen dat ik jaloers ben op de aandacht voor het kunstonderwijs. Al voel ik me tegelijkertijd strammer in mijn bewegen op muziek en meer geblokkeerd bij het niet-maken van muziek. Al is het maar als ik kijk naar het afscheidfilmpje op mijn vorige school ....

Reacties (5)

Kinderen?

Deze week kreeg ik de vraag of ik zelf kinderen heb. Met meteen de vraag of ik kinderen wil hebben. De afgelopen 25 jaar werk ik met veel plezier met kinderen. En kan ik mijn leven ook niet voorstellen zonder dit werk. Maar tegelijkertijd ben ik aan het einde van de dag  ook weer blij om even zonder kinderen te zijn. Maar binnen lopend bij vrienden heb ik dan weer wel eerst een oog voor hun kinderen. En op elke vraag of ik als oppas tijd en zin heb antwoord ik direct met ja.

In mijn werk zie ik nogal wat kinderen voorbij komen. Als docent blijf ik het geweldig vinden om met kinderen te werken. En dat er thuis rust en stilte op mij wacht vind ik net zo plezierig. Soms komt een kind openhartig zijn verhaal bij mij vertellen. Gedoe met vriendjes of ruzie thuis blijft belangrijker dan het leren. Moeilijker vind ik het om thuisverhalen aan te horen. En vaak denk ik dan goed dat ik geen kinderen van mij zelf heb. De thuisproblemen hebben soms een geld achtergrond, maar vaker gaat het om de kinderlijke wijze waarop de ouders hun leven vorm geven en indelen. De fouten die ik maak in mijn eigen leven veroorzaken vooral mijn eigen verdriet. Maar sommige vergissingen geven vooral verdriet bij de kinderen.

Goed bedoelde adopties of emigraties geven een kind nieuwe mogelijkheden. Maar even zo goed het verdriet van gemis en heimwee. In televisieprogramma’s wordt dat verdriet, gemis en heimwee soms uitgebreid getoond. Raar dat zovelen naar deze programma’s kijken? Of juist omdat in eigen kring, familie, buren, vrienden en bekenden de herkenning is?

Veiligheid en vertrouwdheid zijn in mijn ogen de belangrijkste factoren voor een goede opvoeding. Jammer genoeg zijn dat tegelijkertijd de punten die bij veel kinderen ontbreken. School blijkt dan opeens de  stabiliteit in het leven van een kind te moeten geven.  In een politiek debat deze week hoorde ik de tegenstelling voorbij komen; Ouders of kinderen? Gelukkig gaven de mensen in de zaal mijn antwoord. Ouders en Kinderen.

Ouder wordend zie ik steeds meer het belang van een stabiele relatie tussen vader en moeder voor een rustige opvoeding van een kind. Jammer genoeg komt dit steeds minder voor. Scheidingen zijn “normaal” en “nieuwe” relaties ontstaan, maar ook eenoudergezinnen krijgen de overhand. Vreemd genoeg woon ik dan ook nog in een wijk waar vooral een cultuur heerst van groot families.  Maar deze groot families zijn weer verstoord door migraties. De grote anonimiteit van de Randstad vergeet ik dan maar even.

 

Want als ik een oud-leerling tegenkom zie ik vooral dezelfde vrolijkheid of problemen van de opvoedende ouder terug.

Reacties (7)

Als het onkruid bloeit

Een van mijn favoriete schrijvers heeft onder deze titel een van zijn meesterwerken geschreven. In zijn verzameld werk deel 14 zijn drie titels in één band verzameld de halve pulproman De liefde van Annie Mols (1959), de – volgens Boon mislukte - zedennovelle Het nieuwe onkruid (1964) en de uitgebreid herschreven versie Als het onkruid bloeit (1972). Deels zijn er mooie eigentijdse uitwerkingen van het lolitaverhaal in te lezen en deels zijn er de ontdekkingen van opgroeiende pubers in te vinden. Het zijn drie boeken die ik met veel plezier heb gelezen.De titel leert ons dat onkruid mooi is. En in het beschreven verdriet van de verhalen komen ook mooie dingen te voorschijn. Niet altijd ben ik een boekenwurm geweest. Fietstochten en wandelingen rondom Eindhoven hebben gemaakt dat ik overal geniet van kleinschalige landschapselementen. Uitgestrekte weidelandschappen kunnen mij niet bekoren. Het vlakke en oneindige geven mij altijd een winderig en koud gevoel.

Nu valt mij steeds meer op dat er in Nederland twee elementen verdwenen zijn uit de weidelandschappen. Het vee staat vooral voortdurend op stal en niet meer in de wei. En de weiden kleuren en geuren niet meer door allerlei weidebloemen. Vlees en zuivel staat steeds verder bij ons vandaan. Het doorzichte verpakkingsplastic en de nietszeggende etiketten hebben niets meer te maken met gelukkig grazende en herkauwende koeien uit mijn jeugd. Zonder jullie op te zadelen met een verhaal van vroeger was alles beter vraag ik jullie om eens te kijken op www.redderijkeweide.nl 

Het verzameld werk van Louis Paul Boon is er uiteindelijk gekomen. Misschien kunnen wij met elkaar zorgen dat de mooie rijke weides er ook weer terug komen?

www.redderijkeweide.nl

Reacties (10)

Een zoen voor Biddelmeerbroke?

Sinds 1988 woon ik in Weesperkarspel. Op een oud kaartje is te zien dat dit een flinke gemeente is (geweest). Al komt in de namen van de verschillende onderdelen wel vaak het woord polder voor. Oorspronkelijk is het dus vooral water geweest. Koffiedrinkend in een oud veerhuis zie ik op een mooie prent zelfs de gevechten van een heuse zeeslag, die op dit water zijn uitgevochten. En zoals zo vaak zijn ook hier veel sloten, vaarten of kanalen wegen en straten geworden. Een oude en nieuwe kaart blijven dezelfde lijnen en strepen bevatten.

Grappig vind ik dat het gemeentehuis van Weesperkarspel altijd in de gemeente Weesp heeft gestaan. Af en toe zijn er mensen die Amsterdam-ZuidOost een zelfstandig bestaan als gemeente toewensen toch blijft ons gemeentehuis de Stopera. Vanaf volgend jaar is de kans hierop nog kleiner. Hoewel Amsterdam-ZuidOost een van de eerste en een van de grootste deelraden van Amsterdam is, wordt het zelfstandige bestuur in 2014 min of meer opgeheven. Kadastraal zullen de huizen van Biddelmeerbroke waarschijnlijk nog wel even bij Weesperkarspel blijven. Of het gemeentebestuur in de Stopera hier iets aan gaat veranderen weet ik nog niet. Maar in een klein werkje van de Historische Kring Driemond lees ik meer over de kadastrale gemeente van mijn huis. De verklaring van het woord "karspel" vind ik wel humoristisch. Karspel, kerspel, kerkspel zou de omschrijving zijn van een gebied waar geen kerk staat. De gelovigen gaan dan naar de naburige gemeente waar wel een kerk staat. In dit geval is dat dan de gemeente Weesp. Nu kerken wel veel heel veel mensen in Amsterdam-ZuidOost en komen juist veel kerkgangers van heinde en verre om hier hun geloof te belijden. Bij sommige tellingen wordt er zelfs gesproken over meer dan 200 kerken in Amsterdam-Zuidoost, in huiskamers bij mensen thuis, in leegstaande parkeergarages, winkels en bij mooi weer in de parken. Verder in Nederland staan kerken leeg of worden tijdelijk voor de sloop bewoond door uitgeprocedeerde asielzoekers. Maar in Amsterdam-ZuidOost worden zelfs nieuwe kerken gebouwd. Veel mensen zeggen dat de saamhorigheid van de Bijlmer begint bij deze religieuze samenkomsten.

Waarom mijn blogtitel " Een zoen voor Biddelmeerbroke?" In het eerste boek van de Historische Kring Driemond lees ik over een "zoen" uit 1285. Een zoen is dan de naam voor een oude geschreven overeenkomst waarin bepaalde problemen worden opgelost. "Biddelmeerbroke" is daarin een van de eerste namen van de Bijlmermeer. De saamhorigheid in Driemond uit zich door het uitgeven van het boekje " Deel 1 Weesperkarspel, hoe is het begonnen?" Ambitieus wil de Kring zelfs jaarlijks twee deeltjes uitbrengen. Meer informatie is te vinden op de website www.historischekringdriemond.nl en www.driemond.info.

En ondanks alle negatieve verhalen over mijn stadsdeel vraag ik mij af welke positieve dingen er over bijvoorbeeld een eeuw over de Bijlmermeer zal worden geschreven. Als ik kijk naar de ambities en het enthousiasme van mijn buurkinderen moet men dan daar ook een mooi boek over kunnen schrijven!  En terugkomend op de titel van mijn blog, wat is er beter voor het oplossen van hedendaagse problemen dan lief zijn voor elkaar?

 

Update: Ton Witkamp van de Historische Kring Driemond vertelt mij dat Weesperkarspel in 1966 is opgeheven.

Voor meer info: www.historischekringdriemond.nl

Reacties (7)

Kabokkelen met mijn nieuwe waterpomp

Vanmorgen vroeg ben ik mijn tuin ingelopen en heb ik voor de eerste keer mijn eigen water opgepompt. Ik noem dat vanaf nu kabokkelen, met enige regelmaat. Gisterenochtend heeft Oscar Vrij van www.kabokkel.nl een waterpomp in mijn achtertuin geslagen. Na mijn verhuizing heb ik eerst met vette klei mijn nieuwe tuin ongeveer een halve meter opgehoogd. In de loop van 10 jaar heeft het bodemleven lekker gewroet en gegraven. Hoewel de toplaag donkerder van kleur is kun je de klei nauwelijks meer onderscheiden. Met een hittegolf zijn alle tuinplanten flink aan het verdrogen. Wel doen een verdwaalde mol en een tuinegel flink hun best om de kleine kruipende en gravende dieren op te eten. Maar verder ziet mijn tuin er in de zomer verdroogd uit.

Nolda Burgos vertelde mij ooit dat de gezondheid in een land makkelijk af te lezen is aan de beschikbaarheid van schoon drinkwater. Ik verbaas mij er nog steeds om waarom hier veel mensen met een plastic drinkflesje rondlopen. In Nederland is overal schoon en helder drinkwater uit de kraan te verkrijgen. De vraag van mijn buitenlandse leerlingen of het water uit de kraan drinkbaar is begrijp ik weer beter. In veel landen is het leidingwater niet of niet direct drinkbaar. Ook ik kan mij goed voorstellen wat er allemaal met de gezondhied mis kan gaan als er geen schoon water beschikbaar is.

In mijn buurt zijn er al jaren problemen met water. En die problemen worden alleen maar groter. Nu zijn alle de groene parken vervangen door kleine nieuwbouwwijkjes. Bij elk woonhuis kan de eigen auto tegen de voordeur geparkeerd worden. Het groen is grotendeels verdwenen. Maar daardoor is ook de natuurlijke spons verdwenen. Het regenwater wordt niet meer opgevangen. En het regenwater wordt niet meer tijdelijk bewaard. De groene woonomgeving is vervangen door een versteend landschap van straten, stoepen, parkeerplaatsen, betegelde tuinen en nog meer platte daken. Amsterdam-ZuidOost heeft natuurlijk ook de angst voor de klimaatsverandering en de stijging van de zeewaterspiegel of de bodemdaling vanwege de klink door verdroging en de grondwaterdaling door ontwatering. Maar de sloop gaat nog steeds onvermoeid door. En na de bouw- en bankencrisis zal de verstening ook gewoon door gaan. Toch blijf ik zeggen:"De oorspronkelijke honingraatflats hadden en hebben nog veel ongekende voordelen."

Op 2 meter diepte vindt Oscar al grondwater in mijn achtertuin. Het water is fris, helder en koel. In mijn schuurtje heeft Ronald van www.ronaldblonk.nl de regenpijp verlegt. Met een gat in de muur komt bij regen het water nu op mijn laaggelegen natte plek van de voortuin. Het zal dus even duren tot dat regenwater onder mijn achtertuin te voorschijn komt. Maar op deze manier probeer ik toch te voorkomen dat de hemelwaterafvoer overbelast wordt. En met een hittegolf kan ik dan makkelijk de potten met kamerplanten op mijn terras water geven. Dat watergeven doe ik met veel plezier met een authentieke gietijzeren waterpomp.En met een verkoelende regenbui fantaseer ik nu hoelang het regenwater van mijn schuurtje er over zal doen om bij het grondwater van mijn waterpomp te komen.

Het leertje in de waterpomp slijt vooral door verdroging. Regelmatig waterpompen is dus juist goed voor het pompleertje. En dat regelmatig gebruiken noem ik dan maar Kabokkelen. Op de website www.kabokkel.nl staat trouwens de juiste verklaring voor het woord.

Reacties (8)

Open Huis?

De woningmarkt zit volledig in het slop. En op de meest gastvrije manieren proberen mensen hun huis onder de aandacht te brengen van eventuele kopers. Open Huisdagen met koffie en huisgemaakte taart en/of koekjes moeten de kopers over de drempel krijgen. Openstaande voordeuren nodigen de gasten om naar binnen te komen. En op allerlei internetsites wordt het mooie wonen in het fijne huis ook aan de man gebracht. En als ik dan kijk naar alle uitingen van privezaken op het internet lijkt het wel of we nu allemaal leven in het tijdperk van Open Huis houden. Tot in het kleinste detail mag iedereen op tv, internet en op straat meekijken, meelezen en meegenieten met ons priveleven.

Als ik naar de nieuwgebouwde huizen kijk lijkt het wel of de moderne architect hier op inspeelt. Met grote ramen kunnen we als voorbijgangers meekijken naar het priveleven in alle nieuwgebouwde huizenblokken. En daar verbaas ik mij dan weer. Want alle grote raamoppervlakken worden met alle soorten gordijnen volledig afgesloten en op de brievenbus ontbreekt een naambordje. In mijn stadsdeel wonen vooral alleenstaande moeders. De statistieken bekijkend concludeer ik dat er dus ook veel mannen zonder eigen huis rondlopen. Een aantal van deze mannen zijn een aktie begonnen. De ene keer hoor ik over Vitamine V, zoals in Vitamine Vader. De andere keer hoor ik over D.A.D., als in Dedicated Active Dad. In de bijeenkomsten van deze vaders worden ervaringen en gevoelens uitgewisseld. Eigen leed in het gemis van een vader wordt omgezet in gelukkig zijn bij het opgroeien van hun eigen kinderen. Het vertellen van deze verhalen geeft een beeld van hun eigen ouderlijk huis en het nieuwe huis dat deze ouders aan het inrichten zijn.

Door telefoongesprekken in de metro zijn de ruzies in relaties vaak luid en duidelijk te volgen. Het gesis en gefluit naar alle voorbijlopende vrouwen op de marktpleinen laat zien dat er weinig trouw en duurzaamheid in de relaties is te ontdekken. Ook zijn op de sociale media met de meest pikante foto's de nieuwste veroveringen te bewonderen. En in reality soaps kun je van celebrities en onbekenden het geluk maar vooral ook het ongeluk bekijken.

En dan wil ik weer even terugkomen bij de open huizen. Zal het zo zijn dat als er geen gordijnen of rolluiken meer nodig zijn er meer liefde en geluk binnenshuis te vinden is? Tussen de regels door is soms mijn geluk op het internet te lezen. Op mijn gezicht kan de goede kijker een glimlach ontdekken. En voor de geinterresseerde mijn gordijnen zijn altijd open of ontbreken bij de meeste ramen. Jammer genoeg zijn bij sommige kamerdeuren in mijn huis de uitgevochten ruzies van vorige bewoners nog wel te zien. Maar ik ben nu gelukkig in mijn huis en jullie zijn welkom voor een kop koffie.

Reacties (7)

Uitgesleten paden of nieuwe wegen?

 

In mijn jeugd heb ik met ouders en grootouders door de holle wegen rondom Arnhem gelopen. Hoe eeuwenlang gebruik prachtige holle wegen kan maken is nu in dit file rijden tijdperk nauwelijks meer voor te stellen. Een imposant bladerdek boven een holle weg  geeft op elk moment van de dag een andere lichtinval en/of schaduwwerking. En in de winter vraagt deze omgeving om sleetje rijden. Moderne 10 baans snelwegen worden nu dag en nacht verlcht door koplampen en zijn nutteloos lelijk zonder voortrazend autoverkeer. Ouderwordend merk ik dat mijn eigen leven steeds meer gaat bestaan uit het af en aanlopen van mijn eigen uitgesleten paden. Soms verbazen mijn buren zich daarover. Zij komen tenslotte uit de meest exotische oorden van de wereld en door hier te komen hebben zij er voor gekozen om nieuwe wegen te volgen. Door met hen te praten en te leven kom ik in aanraking met alle plekken van onze aarde. En dat zonder een echte stap te hoeven verzetten.

Dit verhaal schrijf ik op het wereldwijde internet. Maar door met mijn buren te praten komt hun wereld ook voor mij binnen handbereik.

Afwijkend van mijn dageljkse routine ga ik soms met mijn fiets naar het Centraal Station. Rustig een kop koffie drinkend kijk ik dan naar het gejacht en  gesjouw van alle reizigers. Terug naar huis fietsend ben ik dan weer blij met mijn eigen rustige leven. Verre reizen hoeven voor mij niet.

Over de hele wereld trekken steeds meer mensen naar de stad. Van jagers/verzamelaars naar landbouwers worden we op den duur allemaal stedelngen. Alsof we in plaats van te leven en te zwerven in een groene omgeving wij nu liever wonen in een versteende omgeving. Toch worden ook de meest exotische bestemmingen bezocht voor een beetje contact met de natuur. Een ritje op een olifantsrug vinden velen dan ook geweldig. Zelf kijk ik in mijn eigen buurt naar olifantspaden van niets naar nergens. Ontwerpers en beheerders vergaten te kijken naar de bewoners en gebruikers van hun werkgebied. Dus daar waar groen gepland is blijven mensen alles vertrappend van niets naar nergens lopen. En daar waar levenloze bestrating ligt groeit de natuur welig. Nu er niet meer met gif gewerkt wordt valt alle nutteloze bestrating noch meer op door een welig groeiende kruidenvegetatie en komen er zelfs heuze struiken en bomen te voorschijn.

Sommige holle wegen uit mijn jeugd bestaan nog, maar veel van het aangelegde cultuur/natuurlandschap er om heen is verdwenen. Zoals ik bijna een halve eeuw geleden met mijn ouders en grootouders naar de natuur keek voorzie ik dat straks een alleenstaande ouder met kleinkinderen in mijn wijk rondlopen pratend hoe groen en mooi ooit de Bijlmer was voordat het veranderde in deze dode, totaal versteende woonwijk.

Maar zal ik nu gewoon maar even mijn eigen stoepje gaan schoonvegen? Ik las deze week dat een vuile straat inbrekers aantrekt .....

Reacties (3)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl