robalberts.punt.nl

Als het onkruid bloeit

Een van mijn favoriete schrijvers heeft onder deze titel een van zijn meesterwerken geschreven. In zijn verzameld werk deel 14 zijn drie titels in één band verzameld de halve pulproman De liefde van Annie Mols (1959), de – volgens Boon mislukte - zedennovelle Het nieuwe onkruid (1964) en de uitgebreid herschreven versie Als het onkruid bloeit (1972). Deels zijn er mooie eigentijdse uitwerkingen van het lolitaverhaal in te lezen en deels zijn er de ontdekkingen van opgroeiende pubers in te vinden. Het zijn drie boeken die ik met veel plezier heb gelezen.De titel leert ons dat onkruid mooi is. En in het beschreven verdriet van de verhalen komen ook mooie dingen te voorschijn. Niet altijd ben ik een boekenwurm geweest. Fietstochten en wandelingen rondom Eindhoven hebben gemaakt dat ik overal geniet van kleinschalige landschapselementen. Uitgestrekte weidelandschappen kunnen mij niet bekoren. Het vlakke en oneindige geven mij altijd een winderig en koud gevoel.

Nu valt mij steeds meer op dat er in Nederland twee elementen verdwenen zijn uit de weidelandschappen. Het vee staat vooral voortdurend op stal en niet meer in de wei. En de weiden kleuren en geuren niet meer door allerlei weidebloemen. Vlees en zuivel staat steeds verder bij ons vandaan. Het doorzichte verpakkingsplastic en de nietszeggende etiketten hebben niets meer te maken met gelukkig grazende en herkauwende koeien uit mijn jeugd. Zonder jullie op te zadelen met een verhaal van vroeger was alles beter vraag ik jullie om eens te kijken op www.redderijkeweide.nl 

Het verzameld werk van Louis Paul Boon is er uiteindelijk gekomen. Misschien kunnen wij met elkaar zorgen dat de mooie rijke weides er ook weer terug komen?

www.redderijkeweide.nl

Reacties (10)

Een addertje onder het gras of een wankel evenwicht?

In mijn jeugd heb ik veel wortels en bladrozetten van de paardebloem verzameld. Ons konijn is er dik van geworden. En of het daardoor beter smaakte weet ik niet. Het konijn is door een buurman geslacht. En dat deed hij vaker, het slachten van konijnen. Of zijn konijnen met een jachtvergunning op het slachtblok terecht zijn gekomen of dat er een stropersstrik aan te pas kwam weet ik niet precies. Wel vertelde mijn moeder dat het konijn in de pan niet ons konijn is. maar dat het een ander konijn is .... Ik herinner mij uit die tijd ook prachtig bloeiende wegbermen en slootkanten. Gras is voor mij nog altijd een veldboeket van prachtige kleuren en geuren.

Op klompen lopende oude boertjes of boerenzonen liepen met hun koeien van het ene weiland naar de volgende graasplek. En mest rook naar mest. En bij gunstige wind kwam er een wolk van de voorbijrijdende giertank over. De melkreclame van Joris Driepinter heeft op mij zijn uitwerking niet gemist. Hoewel de huidige fabrieksmelk niet te vergelijken is met een slok zelf gemelkt wit vocht. Maar melkdrinken betekent ook vlees eten en dat doe ik eigenlijk niet meer. Ben ik nu als liefhebber van zuivelprodukten toch nog verantwoordelijk voor het sterven van dieren?

Afgelopen voorjaar zijn de havo3-leerlingen naar Friesland geweest. Van huis zijn en zeilen waren de redenen van deze reis. Een van de schoolopdrachten is het bekijken van de weidevogels. Water en gras is wat wij gezien hebben. Niets geen bloeiende oevers of uitbundige weidemengsels. Ja, ook koeien zagen wij weinig en weidevogels al helmaal niet. De koeien voor onze boter, melk, kaas en vlees staan nu vooral op stal. En de weidevogels zijn nergens te bekennen?

De boerderijen die ik mij van vroeger herinner zijn vooral gemengde bedrijven. Planten groeien op dierlijke en soms menselijke mest. De boeren verkopen en eten de meeste planten, maar een deel is ook weer het voedsel voor enkele dieren. De perceeltjes zijn klein en hebben naar grondsoort en waterstand een eigen functie. Het werk wordt door het weer en het seizoen bepaald. In het gebruik van de meeste grondstoffen is een kringloop te herkennen. Iets later leer ik op school dat de kringloop van Tropische regenwouden perfect te noemen is.

Nu heb ik zelf een tuintje van 10 bij 5 meter. In eerder blogs schreef ik al dat ik van mijn tuin vooral een plek voor dieren probeer te maken. De natte plek in mijn voortuin maakt dat sommige Afrikaanse vrienden zich afvragen of daar een slang leeft. Zij weten daarbij niet dat er door vrijwilligers broeihopen voor de ringslang vlakbij in de Bijlmerweide aangelegd worden. Juist daar waar mijn Afrikaanse vrienden in het weekend hun potjes voetbal spelen .....

Elke zomer heeft opgewonden verhalen over verrassende dieren. Voor mijn buurt is het dit jaar een spannend verhaal over een slang. Een paar straten verder is in paniek door de bewoners een zwangere ringslang op de stoep dood gedrukt. Alsof de natuur in de zomer een beetje naar ons toekomt. En wij natuurlijk ook een beetje meer naar buiten gaan. Het is meer ons genieten van het weer dan het begrijpen van de natuur. Straks in de herfst en winter vergeten we weer meer wat de natuur ons biedt. Mijn vraag nu is zit er ergens toch een addertje onder het gras of is het maar een wankel evenwicht zoals wij omgaan met de natuur?

 

 

 

Reacties (3)

Groen als gras, voor een nieuwe vorm van bermbeheer

Ooit lang geleden leerde ik met een zeis maaien. In mijn boekenkast staat nog een mooie uitgave met pen en potloodtekenen bij de uitleg van alle vaktermen rondom het zeismaaien. En terwijl ik dit blogje zit in te typen loopt er iemand met een moterzeis het straatjesgras tussen de stoeptegels in mijn buurtje te maaien. De meeste gazonnetjes van mijn buren zijn langzamerhand vervangen door stenen en tegels. Maar een eindje verder op in de Arena zorgen speciale lampen, ventilatoren en beregeningsapparatuur voor de noodzakelijke groeivoorwaarden van het gras.

Op plekken waar veel gelopen wordt kan soms grasgroeien. Maar als je kijkt naar de trukendoos die er in de Arena wordt toegepast, weet iedereen dat teveel lopen ook weer niet echt goed is voor een grasmat. Maar ook dat de natuur zelf bepaalt waar wel en waar geen plant groeit.

In een van de verdwaalde zomerartikels van de kranten lees ik dat er in Amsterdam i.p.v. stoeptegels kunstgrastegels gebruikt gaan worden.

En dan vraag ik mij toch af.  Een paar jaar zijn de wegbermen in Amsterdam-ZuidOost met bloemenmengsels ingezaaid. Met twee keer maaien en twee keer hooien per jaar gaf dit het goedkoopste groenonderhoud. Bij komend voordeel was dat voorbijrijdende automobilisten opeens ook geen zwefvuil meer naar buiten gooiden. Iedereen keek met veel plezier naar de schone en mooie wegbermen. Als je nu maar lang genoeg wacht gebeurt dit ook bij bestrating die niet belopen wordt. In mijn eigen tuin help ik de natuur zelfs een handje en zaai ik af en toe wat bloemzaden tussen de tuintegels.

Voor bijen en hommels is het helemaal plezierig als er her en der door het jaar heen planten bloeien. Het gekunstelde van het gras in de Arena hoeft voor mij dan ook niet. Hoewel de Arena de illusie wekt dat het een duurzaam stadion is, vind ik het vooral een grote verspilling van energie om een echte grasmat in stand te houden. Nu ja, de grasmat wordt nog steeds regelmatig vervangen ... Een kunstgrasmat lijkt mij in de Arena meer op zijn plaats. Maar om nu in de stad stoeptegels te vervangen voor namaakgras?

Het straatjesgras dat de groenbeheerder in mij buurt met zijn moterzeis wegmaait zal waarschijnlijk binnen een week weer terugkomen. Het perfecte teken dat de stoep te breed of nutteloos is. Al zal er wel weer iemand zijn die zegt ach Rob jij weet er niets van, jij bent nog zo groen als gras met je ideeen!

Reacties (7)

Muggen, Vleermuizen en bloeddorstigheid.

In het lokale nieuws lees ik iets over een vogel die in een huis rondvliegt. Uiteindelijk mag de zoon des huizes met hulp van de mensen van de Dierenambulance een Vleermuis uit de  zolder opvangen. Een openstaand zolderraampje en een half geopend gordijntje heeft een vleermuis bijna een winterverblijf bezorgd.

In voormalig Joegoslavie proberen mensen mee te liften op de folklore van Trans-Sylvanie. Dracula en vleermuisverhalen worden met toeristische bedoelingen op meerdere plekken gecultiveerd.

Maar in mijn eigen bed hoop ik dat Vleermuizen snel de twee nieuwe winterkasten ontdekken. Zo klein als een mug is zo storend zijn zij in mijn slaapkamer. I.p.v. het stillen van de bloeddorst van muggen op mijn lijf verlang ik naar de jachtlust van een paar vleermuizen op de rondom mijn huis rondvliegende muggen. Een Natuurvriend legt uit dat in september de jonge vleermuizen op zoek gaan naar een nieuwe plek om te overwinteren. De Vleermuizen zijn van harte welkom, maar de muggen mogen wegblijven.

En de mooie folkloristische verhalen over vleermuizen lees ik dan weer graag alleen in mijn eigen bed.

Reacties (4)
Biologische Land- en Tuinbouw
 
Eerst lopend over de biologische markt op de Nieuwmarkt, daarna eten uitdelen op biologische markt op de Noordermarkt en tenslotte genieten van de Pure Markt in Park Frankendael. Het doet mij denken aan de zomermaanden dat ik wat bij verdiende op biologische bedrijven tijdens mijn studietijd. Schoffelen, wieden en oogsten van gezonde en lekker produkten heeft mij altijd goed gedaan. Gezonde lichaamsbeweging, geld verdienen en lekker eten samen gecombineerd.
 
GroenLinks geeft aandacht aan Biologische produkten. En dat doet mij goed. Niet alleen uit nostalgische overwegingen maar ook omdat zuinig zijn op onze aarde belangrijk is. Sommige gebieden in de wereld zijn doel bewust vervuild en vernietigd. Andere gebieden zijn zonder kennis van zaken jaren en zelfs eeuwenlang onbruikbaar voor wonen, natuur en boeren. 
 
Alle initiatieven voor natuur- en diervriendelijker boeren zijn hiervoor belangrijk.
De leus: diervriendelijk vlees bestaat niet, is hier voor mij bijgekomen.
 
Daarom help ik met heel veel plezier met campagne voeren op deze biologische markten.
 
www.groenlinks.nl
groenlinks.nl/agenda

Lees meer...   (10 reacties)
Goed en gezond met biobudget
 
Met dit blog wil ik het net alleen over gezond eten hebben, maar ook iets goeds doen voor jullie bankrekening. Gezond eten wil natuurlijk iedereen. Maar geld uitsparen is voor ons Hollanders natuurlijk ook een grote hobby.
 
Biologisch eten komt steeds meer in onze winkels en supermarkten. en met de huidige problemen in de financiele wereld maakt iedereen zich zorgen over zijn spaargeld.
 
Als u over de volgende website scrolt komen lekkere en betaalbare recepten te voorschijn.
Eet smakelijk!!!
 
www.biobudget.nl
Vandaag sta ik op de Noordermarkt in Amsterdam-Centrum. Jolande Sap trakteert op biologische en streekprodukten. Er is een gratis Proeverij. Komt u ook?

http://amsterdam.groenlinks.nl
 

Lees meer...   (7 reacties)
Naast de Gaasperplas is de bijentuin van Andre Abels
 
Enthousiast en trots wordt ik door Andre begroet als ik zijn bijentuin binnenloop. Zijn jonge hondje blijft lui onder een boom slapen en laat zich pas later lekker knuffelen. Wij zijn ondertussen al langs de bijenstal gelopen. De bijentuin vordert gestaag. Een vlechtwerk van wilgentenen is de eerste afscheiding naar de bijenstal. Maar daarna is het een golvende bloemenzee. Een luchtig briesje geeft in de zon een beetje verkoeling. Maar vooral alle bijen en hommels maken dat de bloemenzee in beweging blijft. Van bloem naar bloem vliegend is het een vloed aan rijkdom. Was en honing is al in de ochtend geoogst. En trots somt Andre op hoeveel volkeren hij nu heeft en hoeveel honing en was er kan worden geoogst.
 
De bijentuin van Andre is naast Boerderij Langerlust. Als u langs de provinciale weg naar Driemond fietst dan ziet u het vanzelf liggen. Andre is altijd aanwezig. Maar hij benadrukt elke keer dat het een teamprestatie is. Dus alle medewerkers kunnen en willen u graag een rondleiding geven.
 
Bij het weggaan vraagt Andre mij het volgende; willen alle bezoekers een plantje meenemen. De plannen zijn ambitieus. De bijentuin moet een bloemenzee worden. En als iedere bezoeker een plantje meeneemt dan wordt het onze bloementuin! Na de zomervakantie zijn alle scholen weer van harte welkom.
 
Voor nu nodigt Andre alle bezoekers van Boerderij Langerlust en Groengebied Amstelland uit.
 
En zoals gezegd met en zonder plantje u bent van harte welkom!
 
www.langerlust.nl
www.groengebied-amstelland.nl

Lees meer...   (8 reacties)
Het sprookje Jatropha is niet meer
 
De Tuinderij van Pantar heeft lang Jatropha gekweekt. Deze bizarre plant met prachtige bloemen vraagt weinig. temperatuur, licht, water het is een plant die makkelijk groeit en eenvoudig is te kweken.
 
Milieufanaten hebben jaren geleden deze makkelijke eigenschappen ook ontdekt. Het zaad van de rijkelijk bloeiende plant is zeer olierijk. Omdat de plant weing eisen aan zijn groeiplaats stelt is er een mooi sprookje bedacht. Jatropha kweken zal nooit ten koste gaan van het verbouwen van voedingsgewassen. Tenslotte hebben voedingsgewassen juist wel eisen t.o.v. temperatuur, licht, water en meststoffen.
 
De olie van het jatrophazaad is dus lange tijd gebruikt om zogenaamde biokerosine te maken. Vakantievluchten naar verre landen worden hierdoor milieuvriendelijker. Jammer genoeg verdringen de grootschalige aanplanten van Jatropha juist wel de teelt van voedingsgewassen. En juist in die landen waar de Jatropha groeit hebben de mensen elk stukje grond nodig om hun voedsel te verbouwen.
 
Gelukkig is de Lufthansa nu gestopt met het gebruik van de biokerosine. Of Pantar aan de Seineweg nog steeds Jatrophas opkweekt weet ik eigenlijk niet. Maar als u een byzondere plant als kado wilt geven dan is de Jatropha daar prima geschikt voor.
Het sprookje van biobrandstof kunt u er dan gewoon bij vertellen.
En wie weet wil iemand zijn auto op zelf gekweekte benzine laten rijden?
 
Jatropha podagrica of de flessenplant.
Kijkt u ook even bij:

doneren.actionaid.org

Lees meer...   (6 reacties)
Kwakoe en wat wij van voetballen kunnen leren.
 
Ik wil een cultuurtechnisch verhaal schrijven. Steeds meer hoor ik klagen over de Amsterdamse parken, teveel bezoekers, teveel festivals, te weinig groen en natuur.
 
Het mooiste voorbeeld is niet een park maar het Museumplein. Al jaren wordt er geworsteld met de grasmat. Terwijl de grasmat van de Arena in Amsterdam-Zuidoost juist steeds meer complimenten krijgt. Blijft het Museumplein problematisch. In de Arena wordt er flink vals gespeeld. Ventilatoren en grote zonnebanken zorgen met beregeningsinstallaties voor optimale groeiomstandigheden. En juist die groeiomstandigheden zijn in de parken het probleem. Op het Museumplein zijn soms waterfietsen nodig om over te steken.
 
Wanneer er teveel bezoekers op het museumplein of de Amsterdamse parken rondlopen veranderd de situatie natuurlijk. Als dat voor langere tijd is ontbreekt het zonlicht ook nog eens.
 
Bij te veel belopen van een grasmat worden er kuilen gelopen. Grappig is dat er rondom de kuilen een klein walletje ontstaat. Door de Hollandse regenbuien worden de gronddeeltjes min of meer gescheiden. De grotere en zwaardere gronddeeltjes zakken langzaam dieper de grond in. De kleiner en lichter gronddeeltjes verzamelen zich als een minder goed doordringbare laag aan de opppervlakte.
 
Het gevolg is dat er dus kuilen met een klein opstaand muurtje en een bijna waterdichte bodem ontstaan.
 
Tja, de parken en festivalruimtes worden daardoor automatisch nat, maar blijven ook nat.
 
De oplossing voor de grasmat van de Amsterdam Arena is vreselijk duur. Daarom komen er steeds meer voetbalvelden met een kunstmat, altijd bespeelbaar. De ouderwetse  terreinknechten van amateurclubs hebben nog steeds hun eigen oplossing. Niet te intensief bespelen, voldoende rust in de zomermaanden en geregeld de ondergrond bewerken en de grasmat vervangen.
 
Voor de festivalterreinen en de stadsparken is dit natuurlijk ook een oplossing. Maar daar is gewoon weg geen geld voor.
 
Mijn oplossingen:
-1- Minder intensief gebruik, is minder festivals.
-2- Minder parkbezoekers, is meer stadsparken.
 
Of Groengebied Amstelland (voor het Gaasperplaspark) en het stadsdeel Amsterdam-ZuidOost (voor het Bijlmerpark) begrijpen dat hun gebruik, inrichting en het beheer voor de parken funest is zal de tijd leren.
In de Amsterdamse situaties zal de Hollandse regenval en de plaatselijke grondwaterstand zorgen dat er geen andere oplossing is.
 
Maar ook op veel plaatsen elders in Nederland geldt hetzelfde.
 
 
Wat Kwakoe betreft: Het tentenkamp op het kunstgras van ZuidOost United en het voetbaltoernooi op het grote grasveld van het Bijlmerpark lijkt mij de beste oplossing. Weinig tot geen schade aan het park en voetballen zoals het ooit begonnen is.
Lees meer...   (10 reacties)
 Afval of afvallen?
 
Op verschillende scholen en met verschillende klassen heb ik gekeken naar afval en manieren om minder afval te maken. Thuis gaat al mijn organische afval de tuin in. Op den duur wordt een gedeelte compost en op de korte termijn eten de dieren die voorbij komen een hapje mee. Glas en papier gaat de recyclingbak in. Al merk ik dat zowel papier en glas steeds minder mijn huis in komt. Papieren informatie is bijna helemaal verdrongen door digitale info. En glas als verpakking is minder statie geworden, maar ook vervangen door plastic. Het afvalgewicht bij mij thuis is dus minder en minder aan het worden. Jammer genoeg verpakken steeds meer winkels van alles in plastic.
 
Op school hebben mijn leerlingen de verschillende afvalbakken bekeken. Verpakkingsmateriaal van snoep, fris en snacks ligt overal. Op de grond, achter de radiatoren, naast de prullenbakken en op de tafels van de kantine is van alles te vinden. Op een plek werd een speciale afvalbak ontdekt, bij de loge staat een grote inzamelingsbak voor batterijen. Zelf weet ik dat er bij de drukkkerij ook oud papier wordt verzameld. Maar verder ligt de rommel vooral overal. Afval scheiden is nog niet echt te zien.
 
Met de websites van de gemeente Amsterdam en de verschillende stadsdelen heb ik laten zien hoe het afval kan worden ingezameld. De eerlijke werkstukken die er over dit onderwerp zijn gemaakt vertellen dat thuis alleen de ouders verantwoordelijk zijn voor het afval. Maar dat alles bij elkaar gewoon als restafval aan de straat wordt gezet. Bij mijn vraag hoe het moet zegt elk kind dat dat wat de ouders doen goed is. Dus al het afval moet denken zij gewoon aan de straat gezet worden.
Na de lessen werken zo'n 10 tot 15 mensen in de avond om de school weer elke dag schoon te krijgen. Elke leerling zegt dan ook dat er nooit wordt schoon gemaakt op school. Maar ook zeggen ze dat zij niet verantwoordelijk zijn voor het schoonmaken van de school, tenslotte betalen zij heel veel schoolgeld.
 
De laatste opdracht van het werkstuk is het verminderen van het afval. En daar wil ik volgend jaar mee verder gaan. Ik weet nu al dat er een aantal leuke maar vooral slimme leerlingen zijn die met geweldige oplossingen komen. Groen en duurzaamheid is al langer een belangrijk onderwerp van gesprek. Hoewel de meeste leerlingen dit onderschrijven is het nog niet echt in hun doen en laten te ontdekken.
Duurzaam produceren en duurzaam verpakken maakt dat ook mijn Amsterdamse leerlingen duurzamer kunnen gaan leven.
Ook binnen de scholen kan er nog veel verbeteren.
Er is nog veel te doen.
Daarom heb ik Zin in de Toekomst.
Lees meer...   (6 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl