robalberts.punt.nl

Weten en doen, een les over duurzaamheid die telt

Op de meeste scholen zijn het fietsenhok en de ingang herkenbaar aan een vloerkleed van sigarettenpeuken. En in het rommelhok van een school is vaak het verouderde, afgedankte meubilair terug te vinden. Maar het verdere afval uit het schoolgebouw is te vinden op de meest onmogelijke en onverwachte plekken. Omdat op veel  scholen het schoonmaken in de avonduren plaats vindt en de grote schoonmaken in de vakanties plaatsvinden is de kans groot dat het afval op onbekende plaatsen verzameld wordt. Wie hiervoor verantwoordelijk is blijft onzichtbaar en onduidelijk.

Met een uitgebreidere opdracht laat ik mijn leerlingen graag onderzoeken wat zij aan afval maken, per dag, op school en thuis. Met zelfgemaakte tabellen onderzoeken zij hoeveelheden (aantallen en gewichten) en soorten afval. Of dit nu bij het vak Wiskunde of Natuurkunde hoort vind ik zelf niet zo belangrijk. Bij de gemeente laat ik hen dan opvragen op welke manier, waar en wanneer het afval aangeboden moet worden. Ook vraag ik wie thuis verantwoordelijk is voor het afval en wie dat op school is. En of dit nu bij Mens&Natuur of Mens&Maatschappij thuis hoort vind ik ook minder relevant. Wel vind ik het leuker om dit onderwerp in een projectweek vakoverstijgend aan te bieden. De meest geweldige ideeën ontstaan dan over hergebruik en afvalvermindering. En soms komen er met een goed gevoel voor Bedrijfseconomie geweldige winstgevende ideeën tevoorschijn. Een echte milieustraat in de school als eindresultaat vind ik natuurlijk helemaal geweldig.

Bij mijn Techniek-vraag wat de energiebron is waar mee thuis het huis wordt verwarmd krijg ik meestal een glazige blik. En het beeld van de leerling bij een les Verzorging, die met zijn aansteker bij een elektrisch kookplaatje stond is in mijn geheugen gebrand. Tegelijkertijd wordt er nu door de pubers wel volop gediscussieerd over de beste energiedrankjes, maar met andere energiebronnen hebben zij vaak minder ervaring!

Nieuwe schoolgebouwen worden soms duurzaam gebouwd. Maar inzicht in het energieverbruik ontbreekt meestal bij de gebruikers en beheerders. Een display bij de entree waar het energieverbruik door elke bezoeker van is af te lezen is zeldzaam. En klachten over het binnenklimaat zijn volgens mij DE overeenkomst tussen scholen en kantoren. Ook het hergebruik van restwarmte ontbreekt meestal.

Naast het schoolterras van mijn huidige school ligt een prachtig sedumdak. De rondvliegende en nectar verzamelende bijen en hommels in de zomer weten alles van energiestromen en kringlopen uit de Biologie en Aardrijkskunde. Niet alleen de leerlingen maar iedereen in Onderwijsland kan veel van deze bijen leren.

Misschien heeft het lezen van mijn blog jullie interesse opgewekt?

De volgende linken breng ik dan graag onder uw aandacht.

 

De eerste link geeft aan dat er meer mogelijk is in en buiten de scholen;

http://www.duurzaamdoor.nl/nieuws/aandacht-voor-duurzaamheid-en-onderwijs-magazine-science

 

Deze link geeft zelfs aan dat er zelfs muziek zit in die mogelijkheden;

http://www.youtube.com/embed/UJrSUHK9Luw

 

Reacties (4)

Een weekend (12 en 13 april 2014) met de wind meewaaien, een kijkje op windenergie

Mijn stroom komt van de windmolen het Rode Hert te Culemborg. Maar voor anderen waait de wind iets dichterbij. In Ouderkerk aan de Amstel staat de windmolen de Amstelvogel. Een moderne Enercon E70-windturbine met een vermogen van 2 MWatt is 5 november 2005 door de loco-burgemeester Mw. Hanneke Brummelhuis-Jansen van Ouderkerk aan de Amstel officieel in gebruik genomen. In het weekend van 12 en 13 april 2014 is deze windmolen te bezichtigen.

De windmolen is met de fiets of lopend te bereiken en te bezichtigen. Verschillende ambassadeurs van windenergie zullen gereed staan om alle geinteresseerden te informeren over de windmolen en de voordelen van windenergie.

Een mogelijkheid is om vanuit station Bijlmer de bus te nemen naar Ouderkerk a/d Amstel. Beter is het om de metro te nemen naar station Holendrecht bij het AMC en daarna via Meibergdreef te lopen in zuidwestelijke richting, waarna men via een loop/fietsbrug over de A2 op de Middenweg uitkomt. Dit is ca 20 minuten lopen vanaf metrostation Holendrecht.

http://www.windvogel.nl/molens/molen_amstelvogel/

Reacties (8)

Nationale Boomfeestdag, een persoonlijk verhaal van Rob Alberts

 

Tijdens de Floriade van 1982 heb ik elk weekend over het Floriade terrein bij de Gaasperplas rondgelopen. Met speciale, nieuwe planttechnieken is het Floriade terrein toen opgeplant met zware, dikkere en grotere bomen. Maar aan de rand van het terrein stonden toen en staan nu nog oudere bomen. Bij de historische boerderijen langs de provinciale weg staan ook nu nog bomen van rond de vorige eeuwwisseling. Lopend over de Floriade was ik mij er nog niet van bewust dat ik later in de Bijlmermeer zou gaan wonen en dat het Gaasperpark mijn achtertuin zou worden.

In 1988 ben ik in de flat Echtenstein komen wonen en volgde ik nog een deeltijd-opleiding. Voor deze opleiding liep ik in 1989 bij Boerderij Langerlust naar binnen. Het kantoor van de dienst Beheer Openbare Ruimte was daar toen gevestigd. Voor mijn opleiding wilde ik graag een afstudeerscriptie schrijven over bomen en het bomenbeheer rondom mijn flat. De sfeer op het kantoor staat mij nog goed voor ogen. Met liefde voor alles wat groeit en bloeit in Amsterdam-ZuidOost werd binnen de beperkte middelen groenbeleid en beheer ontwikkeld en uitgevoerd. Door het snelle groeien van het stadsdeel en een kleine kantoorbezetting ontbraken echter actuele kaarten en verdere correcte gegevens van het bomenbestand.

Het kantoor van de dienst Beheer Openbare Ruimte is uiteindelijk naar het stadsdeelkantoor verhuisd. Op de bovenste verdieping van het stadsdeelkantoor zitten nu de beleidsmakers samen met de groenbeheerders. Het uitzicht over Amsterdam-ZuidOost vanaf de bureaus is gigantisch. En de moderne ict-middelen maken dat nu perfecte digitale kaarten beschikbaar zijn. Van elke boom in het stadsdeel is nu de juiste naam, de plantdatum en het beheer in de computers terug te vinden.

Oorspronkelijk was de boerderij een van de vele melkvee boerderijen aan de rand van de drooggelegde Bijlmermeer. Uiteindelijk is Boerderij Langerlust ( http://www.langerlust.nl/ ) eerst een leerwerkbedrijf van het Sociaal WerkVoorziening Pantar geweest en wordt het  binnenkort geexploiteerd door de Colour Kitchen ( http://utrecht.thecolourkitchen.com/nl/nieuws De Boerderij heeft in de tijd dus een andere functie gekregen. Maar de Monumentale bomen bij de ingang aan de provinciale weg staan er nog steeds! Halverwege een rondje Gaasperplas geniet ik in de zomer regelmatig op het terras van de boerderij van een kop muntthee uit de kruidentuin met een lepeltje honing van de bijenstal. Maar altijd loop ik even naar de schaduw van een prachtboom.

In 2007 ben ik als bewoner gevraagd om lid te worden van de Advieswerkgroep Monumentale Bomen in Amsterdam-ZuidOost. Door de werkgroep is in 2009 een Lijst met Monumentale bomen en een schaduwlijst van Monumentale Bomen aan het Dagelijks Bestuur en de Stadsdeelraad aangeboden. Natuurlijk is het altijd moeilijk kiezen, maar ik wil vandaag mijn favoriet bekend maken. Aan de Provincialeweg 24 te Driemond bij de oorspronkelijke ingang van Boerderij Langerlust staat een prachtige volgroeide Rode Beuk, Fagus sylvatica Atropunicea. In het bomenboek van Amsterdam-ZuidOost staat dat de boom in 1925 is aangeplant en dat er een Cultuurhistorische waarde en een grote Belevingswaarde aangegeven wordt.

Een treurbeuk Fagus sylvatica atropurpurea Pendula bij Hofgeest is in 2003 aangeplant als herdenkingsboom voor de afschaffing van de slavernij op 1 juli 1873. Deze boom heeft voor anderen weer een grote emotionele waarde. Maar de Rode beuk aan de provinciale weg in Driemond blijft voor mij speciaal! Alle bomen rondom mijn oude flat Echtenstein hebben jammer genoeg moeten wijken voor de bouw van een klein laagbouwwijkje met te smalle stadsstraatjes, parkeerplaatsen en hele kleine stadstuintjes.

Met de eerste link die ik geef is het boek Monumentale bomen in Amsterdam-ZuidOost te vinden. Maar ook kunt u daar het aanmeldingsformulier vinden om een nieuwe Monumentale Boom in Amsterdam-ZuidOost aan te melden. En wie weet komt uiteindelijk de boom die vandaag op Nationale Boomfeestdag wordt aangeplant in de toekomst op de lijst Monumentale bomen.

http://www.zuidoost.amsterdam.nl/natuur-milieu/recreatie/artikelen/monumentale-bomen/monumentale_bomen/

http://www.boomfeestdag.nl/nieuws/2013/07/10/boomfeestdag-12-maart-2014-kiezen-voor-bomen

http://nl.wikipedia.org/wiki/Nationale_Boomfeestdag

http://www.beleven.org/feest/nationale_boomfeestdag

http://www.bomenstichting.nl/monumentale-bomen.html

 

Reacties (7)

Beleef de Lente

Na een verlengde herfst ben ik blij dat het vervroegde voorjaar in aantocht is. Misschien is het voorjaar wel het mooiste seizoen. De treurnis van de winter wordt dan weggejaagd door het enthousiasme van de lente. Regelmatig kijk ik in mijn tuin naar de voorbij vliegende vogels. En met nog meer plezier zie ik de vogels drinken uit de waterbakken op mijn terras. Ook de etende vogels bij mijn voederplekken maken mij vrolijk. En als ik kijk probeer ik te bedenken of het de jonge vogels zijn uit de nesten van het vorig jaar. Maar ook vraag ik mij dan af of er dit jaar weer succesvolle nesten zullen zijn.

Met www.beleefdelente.nl zijn de gebeurtenissen van een gekraagde roodstaart, huismus, oehoe, ooievaar, slechtvalk, steenuil, spreeuw, steenuil en torenvalk te volgen. De familie huismus woont bij mij onder de dakrand. Dus van een afstand volg ik het wel en wee van deze vogels al wat langer. Maar veel andere soorten komen nooit in mijn stadstuin. Al ontdekte ik gisteren een nieuwe vogel achterin mijn tuin, een staartmees kwam voorbij. En het strooivoer op mijn terras trekt ook sporadisch een vink aan. En een ondersteboven hangende specht aan een vetbol is ook een onverwacht plezier. Voor en achter mijn huis zijn pimpelmezen ook al meer dan een week hun nestkasten aan het inrichten!

De webcam van de internetsite www.beleefdelente.nl geeft ook dit jaar weer ongekende mogelijkheden. Van dichtbij is het wel en wee van 8 verschillende vogels te volgen.

Mijn vogelpassie-kaart van de vogelbescherming geeft mij een mooi blad en verschillende kortingen uit de webwinkel. Misschien dat jullie daar ook eens willen kijken? De webcam opnamen zijn vrij voor iedereen toegankelijk.

http://www.vogelbescherming.nl/

http://www.beleefdelente.nl/

Reacties (6)

Licht op muizenissen

In de donkere wintermaanden ben ik niet op mijn best. Grauwe luchten zijn niet mijn meest geliefde uitzicht. Toch kan ik juist door de sombere wintermaanden meer genieten van de zonnige dagen. Koude doet mij verder weinig en warmte hoeft voor mij niet. Des te meer kan ik genieten van de dieren in mijn wintertuin. Dit jaar heb ik nog geen muizen naar het vogelvoer zien kruipen. Wel heb ik deze winter een mol die door mijn voortuin wroet. Hoewel mijn buren een grote stevige hond hebben komt er bij hun regelmatig een muis naar binnen gelopen. Bij mij in huis komen er geen muizen een winterverblijf betrekken. Ook al staat er geregeld een buitendeur open.

Jaren terug werd gesproken over vleesetende muizen in het Centrum van Amsterdam. Rondom fastfood zaken zouden de muizenpopulaties vooral op de vleesresten afkomen. Op school leerde ik dat het gebit en de leefwijze van muizen bij knaagdieren hoort, zaden en enkele vruchten verzamelen en etend. In de praktijk blijkt dat knaagdieren soms ook op jacht gaan naar insecten, wormen en larven. Het opeten van de resten van een broodje burger past daar goed bij. Bij mij thuis is er al enige tijd geen vlees meer te vinden. En misschien is dat de reden dat er 's winters geen muizen naar binnen trekken?

Voor velen zijn muizen vieze en schadelijke beesten. Vreemd want bij het goed bekijken van hun levenswijze is te zien dat zij zich regelmatig poetsen. En over het overbrengen van vervelende ziekten, als Salmonella, ziekte van Weil of het leakyvirus lees je vaak wel iets, maar hoor je weer weinig van. Een huismuis hoeft voor mij ook niet. Al heb ik wel kleine Djoengaarsee hamsters in een afgesloten bak gehad. Hoewel het handtamme beestjes zijn heb ik vooral veel gekeken naar het beestje. Het aanraken gebeurde alleen maar bij het verschonen van de leefbak. Vies vind ik knaagdieren, muizen of hamsters, niet. Juist het wassen en het gebruik maken van een vaste urineplek komt bij mij schoon en verzorgd over.

Muizenissen over muizen in huis heb ik dan ook niet. En de scharrelende muizen in de tuin geven mij en de buurtkatten alleen maar plezier. Maar de grauwe luchten van de wintermaanden doen mij wel minder goed. Welke muizenissen daardoor in mijn onderbewuste optreden is mij niet helemaal duidelijk. Maar vanaf vandaag gebruik ik 's morgens een lichtbad van een zonlamp. Ik ben benieuwd welke uitwerking dat geeft op mijn winterstemmingen.

 

 

 

 

Reacties (9)

Vlijmscherpe scheidslijnen op Bonaire

Als in een idyllisch plaatje zitten twee mensen naar de betoverende zonsondergang te kijken. Een verdwaald wolkje in een prachtig verkleurende lucht schuift over het Kleine Eiland voordat het samen met de zon in de verte verdwijnt. Eerder liepen zij door de dorre en grauwe  wildernis rondom de Grote Berg. Hagedissen en leguanen van voorbije tijden lagen overal zonnebadend tussen de cactussen. Als de eerste dieren van dit tropische eiland voelen zij zich hier nog steeds thuis. In het menu van de eerste bewoners zijn zij zeker een welkome afwisseling op de visvangst geweest. Maar misschien hebben de eieren van de grote zeeschildpadden ook regelmatig voor een feestmaal gezorgd. Van die eerste bewoners is nog maar weinig terug te vinden. Gelukkig worden de zeeschildpadden nu wel op alle mogelijke manieren beschermd. Want elke nieuwe groep van bewoners eigent zich het eiland toe als eerste bezit. Maar zij, de zeeschildpadden, mogen nu gelukkig blijven.

De loslopende geiten en ezels trekken zich nergens iets van aan. Deze dieren zijn met een nieuwe golf bewoners op het eiland gekomen en lopen sindsdien vrij rond alsof zij nooit meer weg zullen gaan. De kinderen van de kinderen van de mensen waar zij mee op het eiland kwamen slachten soms een wilde geit. In een snack is dan een verse Kabritu Stoba met Funchi te koop. En een grotere leguaan wordt soms thuis als soepvlees bereid. Maar verder kijkt er niemand naar de landdieren om.

Met de tweede golf bewoners zijn de eerste bewoners bijna verdwenen. In een verloren Hoek op het Mooie Eiland zijn als derde of vierde golf nog de nazaten van piraten terug te vinden. Vreemd genoeg is dit wel de meest vruchtbare en vrolijkste plek van het hele eiland. Naast deze verloren hoek zijn met prachtige rotstekeningen de laatste herinneringen van de eerste bewoners te bewonderen.

Rondom en om het eiland is vaker gevochten om kostbaar zout. De restanten van de oorspronkelijke zoutwinning laten zien hoe men in die tijd met hun slaven omging. Al zullen weinigen daar nu nog oog voor hebben. De laatste golf van bezoekers en bewoners hebben alleen maar oog voor elkaar en de blauwe lucht. Dieper in de zee wordt gedoken gesnorkeld en/of gedoken naar felgekleurde vissen tussen het koraal. Met bewondering voor de zeenatuur wordt er 's avond gegeten en geborreld. Grote vrachtvliegtuigen trekken felwitte strepen door de azuurblauwe ucht en brengen drank en het eten van thuis. Het eiland is gewoon een nieuw streepje op een to do list, of voor de diepzeeduiker of voor de cv-jager of voor de subsidie-zuiger.

Tegelijkertijd met de grootste cruiseschepen komen er geregeld grote vrachtschepen om het gewonnen zout op te halen. Voor de dagjestoeristen van de cruiseschepen is deze havenwandeling te ver. Zij komen niet verder dan de eerste Kralendijk, snuffelend tussen goedkope geimporteerde sieraden. De modieus gekleurde sieraden en snuisterijen worden vooral verkocht door eerder achtergebleven toeristen. En op onze snelwegen en in uw vaatwasser verdwijnt het zout onherkenbaar. De fundamenten van het historische toeristenplaatsje zijn uit de zee aangespoelde koralen. Maar op de eilandstranden struikel je over de rotsen, botten en knoken. Alleen het kleine eiland heeft van nature een verkoelend en zacht zandstrand. Wel worden de bezoekers rondom de Grote Kade naar kunstmatig opgespoten strandjes gelokt met drank, muziek en ander modern westers vertier. En natuurlijk serveren alle restaurants en hotels het eten van thuis.

De eilandbewoners zoals op zo veel toeristische plaatsen doen vooral het gedienstige werk, met af en toe een kind als gevolg. Hoewel familiewaarden op het eiland nog veel betekenen geeft menig bezoeker en/of nieuwe bewoner juist hier enorm op af. Gezamenlijk leven, eten of borrelen vindt niet plaats, een vluchtig rendez-vous stiekem achterin een auto weer wel.

Zo idyllisch de ondergaande zon wordt bekeken zo minachtend wordt er naar de eilandbewoners gekeken. De eilandbewoners hebben echter de tijd, want na een dag, een vakantie, een arbeidscontract, een pensioen, vertrekken de bezoekers toch weer, misschien alleen een kind achterlatend. De eilandbewoners tellen niet mee voor de bezoekers alleen de blauwe zee .....

Vlijmscherpe scheidslijnen in felle kleuren te ontdekken.

 

 

(Dit als impressie van een eerdere vakantie, deze vakantie ga ik weer iets anders ontdekken)

Reacties (3)

Met de wind mee, de windcentrale

's Nachts slaap ik altijd met mijn raam wagenwijd open. Misschien dat een vroege vogel soms opschrikt van mijn gesnurk? Soms heb ik zelfs het idee dat ik zelf wakker word van mijn gesnurk. Maar nu zo vroeger in het jaar, langzaam naar het voorjaar gaand, word ik ook weleens wakker van de kou. En als ik dan opsta om mijn slaapkamerraam dicht te doen geniet ik in de winter eerst even van het ijs op het dak van mijn schuurtje, maar op andere dagen kijk ik uit naar de kleuren van de natuur rondom mijn huis.

Thuiskomend gooi ik graag alle deuren tegen elkaar open. Een frisse wind door het huis vind ik plezierig. Maar dit opschrijvend ben ik toch ook heel behoudend. In mijn eigen leven ontdek ik steeds meer vastgelopen paadjes en dezelfde patronen. Graag behoud ik het goede uit het het verleden.

Sinds dit jaar draait er in Culemborg een windmolen voor mij. De windmolen het Rode Hert aan de rand van het historische stadje geeft aan 1700 gezinnen electriciteit. De Windcentrale verkocht de winddelen. Drie delen zijn na inschrijving bij mij terecht gekomen. Ons land is grotendeels gebouwd op windmolens. In het Westen is de zee teruggedrongen door rijen met windmolens. En in het Oosten en Zuiden is veel werk verzet met de kracht en energie van windmolens. De schrik voor een grootse molenrij langs onze zeekust voor de duinenrij begrijp ik niet. Maar ik ben dan ook geen kustbewoner. Wel weet ik dat zonder windmolens veel polders niet zouden zijn aangelegd en onze kustlijn er anders uit zou zien. De bezwaren van horizonvervuiling volg ik ook niet. Mij storen de rokende en walmende schoorstenen van de vervuliende energiecentrales meer. De filters bovenop de schoorstenen voorkomen de luchtvervuiling te weinig en verlagen ook het kooldioxide gehalte niet.

In de Hollandse traditie van schone lucht en gratis energie krijg ik nu mijn electrische energie van een windmolen. Er zijn meer initiatieven om onze traditie van windmolens in een nieuw jasje te steken:

https://www.windcentrale.nl/

http://www.onzeenergie.nl/

http://www.pakdewind.nl/

http://www.windvogel.nl/

http://www.meerwind.nl/

https://meewind.nl/

Reacties (12)

Azijnpissers en kruikenzeikers

Langer geleden woonde ik net onder de rook van het Willen II stadion. Maar dan wel net over de gemeentegrens. De uitleg dat Tilburgers tijdens carnaval kruikenzeikers worden genoemd heb ik nooit vergeten. Voor de wolindustrie in een kruik alle urine van het gezin verzamelen en inleveren blijft een mooie anekdote. En weinigen zullen zich er nu iets bij kunnen voorstellen. Verhalen over negatieve mensen kan ik mij ook nog herinneren uit die tijd. De opmerking azijnpisser staat mij goed voor ogen. Denkend over een nieuwe aflevering voor mijn blog moet ik vaak bekennen dat ik ouder wordend te makkelijk in de categorie van azijnpissers terecht kom.

Om er een positief en mooi verhaal van te maken wil ik het daarom over iets heel anders hebben.

Deze week word ik regelmatig verrast door een ondersteboven schommelende specht. Hangend aan een vetbol komt deze specht dagelijks even een smakelijk hapje halen. Met vetbollen, pindasnoeren, uitgestrooid zaad en mijn bessenstruken lok ik de vogels mijn tuin in. Duiven, heggemussen, koolmezen, merels, mussen, pimpelmezen, roodborstjes, spreeuwen en winterkoninkjes vliegen af en aan. En de specht is daar een mooie, vrolijke aanvulling op.

Natuurlijk kijk ik ook uit naar een paar vinken. Maar sinds het ruime groen in mijn omgeving vervangen wordt door saaie nieuwbouwwijkjes met betegelde achtertuintjes en een parkeerplaats tegen de voordeur aangeplakt zal dat wel een onmogelijke wens zijn. Een vink leeft graag bij oude bomen. En juist die oude bomen worden in de Bijlmermeer vervangen door parkeerplaatsen. Daarom verbaast het mij des te meer dat er wel regelmatig een specht mijn tuin bezoekt!

Reacties (4)

Vogelvrij ?!? De nieuwe wildernis

In de keuken van onze buurman werden wij altijd begroet door het geluid van Pietje, het kanariepietje. In een kooitje van 10x10x10 centimeter kon Pietje door vier traliehekwerkjes naar buiten kijken. Bij mijn eerste bezoek aan een dierentuin werden we begroet door een rij van papagaaien. Met een zware metalen ketting zaten de papagaaien op een eigen houten paal te bedelen voor ongepelde pinda's of kleine stukjes fruit. Bij de schoenmaker mochten wij in de tuin komen kijken naar zijn voliere met wildzang. En bij een verre kennis heb ik zelfs ooit door een voliere met fazanten mogen lopen. Achteraf kreeg ik te horen dat de fazanten in het jachtseizoen losgelaten werden om af geschoten te worden. Dit wat betreft mijn vroegste herinneringen over vogels.

Deze week heb ik een rondje om Oostvaardersplassen gefietst. Bij elke stop ben ik grote groepen vogelaars tegen gekomen. Van jong tot oud wordt er met allerlei soorten verrekijkers naar de vogels gekeken. Het herfstige weer voelde lekker aan en de zon scheen de hele dag mooi. Iedereen die ik tegen kwam genoot van deze mooie dag.

De discussie over het wel of niet bijvoeren en gecontroleerd afschieten van de Edelherten, Heckrunderen of Konikspaarden snap ik niet. De schoonheid van het natuurterrein zie ik niet. Wel heb ik mij de hele fietstocht verbaasd over het vogelvrije leven van de vogels in dit gebied. Leuk is de anekdote dat op deze plek oorspronkelijk een industrieterrein gepland is en dat een paar ingenieurs op een slinkse wijze dit natuurgebied hebben laten ontstaan.

Maar bij het rondfietsen vielen ook hier vooral de verschillende soorten hekken op rondom dit gebied. Of er genoeg ruimte is om de natuur echt vrij te laten betwijfel ik. Maar dat denk ik vooral omdat wij mensen al langer bezig zijn om op verschillende manieren de natuur te kooien. En dan maakt het niet uit of het om een heel klein kooitje met een fluitend kanariepietje gaat of om een niet te overzien groot omheind terrein met een vrijvliegende zeearend.

http://www.nieuwewildernis.nl/

Reacties (11)

Armoe of rijkdom?

Nu ik mijn plastic verpakkingsmateriaal gescheiden mag inleveren is mijn hoeveelheid restafval nog kleiner geworden. Vandaag vertelde ik nog dat ik het groene uitzicht vanuit mijn flat mis. Dit terwijl anderen vooral praten over de bergen rommel bij de ingang van de flat. Alsof hoogbouwflats alleen maar een verzamelplek zijn voor rommel en rotzooi. De kleine en versnipperde nieuwbouwwijkjes die in de plaats van de flats zijn gebouwd laten goed zien waar het afval vandaan komt. Al jarenlang is bij dezelfde voordeuren regelmatig een vuilnisstort te vinden. Goede meubels, kleding op een hoop gegooid met allerlei viezigheid vermengd verwaait tot een smerigheid die na het weghalen nog steeds herkenbaar blijft als een no go area. De hoeveelheid geld die in de sloop van de flats verdwenen is stoort mij nog steeds, vooral vanwege deze vieze plekken.

Typisch is dat deze smerige straathoeken de aanduiding zijn van huisnummer met veel sociaal leed. Natuurlijk is iedereen zelf verantwoordelijk voor zijn of haar misstappen. Maar als blijkt dat deze misstappen van generatie op generatie worden doorgegeven mag de overheid een gepaste helpende hand aanreiken.

Met folders en ander voorlichtingsmateriaal wordt van alles verteld over gescheiden afvalinzameling. Toch zie ik daar te weinig van te terecht komen. Bij teveel mensen is er een rond gat waar al het afval bij elkaar komt. Bij te veel armere gezinnen wordt vooral veel bulk gekocht en weer wegggooid zonder dat er duurzamer, goedkoper wordt ingekocht.

Ik blijf het idee houden dat huishoudens waar net even iets meer te besteden is er minder afval wordt gemaakt. Maar ook dat dit afval beter gescheiden wordt en daardoor weer bruikbaar blijft. En dat bij een paar huishoudens net op of onder de armoedegrens de ongesorteerde afvalbergen voor de deur blijven bestaan. Alsof de zorgen tussen de oren buiten ook zichtbaar zijn bij de voordeur. Een opgeruimd huis geeft ook een opgeruimd gevoel. Een helpende hand van de overheid kan bij de duidelijk herkenbare gezinnen hulp bieden. En juist die rijkdom gun ik gezinnen in armoe. De miljoenen verspild bij de sloop van de Bijlmer Hoogbouwflats zijn niet meer terug te halen. Maar het geld dat nu aan waardeloos voorlichtingsmateriaal wordt besteed kan wel zinvoller ingezet worden.

In andere landen leven de armen op het afval van de rijken. In andere landen leven armen van het uitzoeken, sorteren en hergebruiken van het afval van de rijken. In de natuur bestaat geen afval, maar krijgt alles een functie in de levensloop van een volgend organisme in de grote kringloop van onze Aarde. Kunnen wij mensen iets leren van deze Natuurlijke kringloop op Aarde? Kunnen wij mensen leven in de rijkdom die de Aarde ons biedt? Of gaan wij allemaal langzaam dood in de armoede van het leven in ons eigen vuil!

Reacties (8)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl