robalberts.punt.nl

Er gekleurd opstaan op 5 december

In een populair stripverhaal wordt traditioneel begonnen met een klein onaanzienlijk dorp dat stand houdt tegenover een grote dwingende alles overheersende indringer. Met veel humor en een sprookjesachtige toverdrank houden de dorpelingen stand tegen deze vreemdelingen. De humor relativeert de maatschappelijke onderwerpen in dit stripverhaal. De beschreven underdog situatie maakt dat de lezer automatisch kiest voor de tegenstribbelende onderdrukten. De stripverhalen van Asterix en Obelix maken met een gezonde dosis humor veel geschiedenis onderwerpen helder en begrijpelijk.

In de terugkerende discussies naar 5 december is het steeds lastiger een relativerend grapje te maken. Meeleven met onderdrukte gevoelens is ook steeds moeilijker.

Een van mijn collega's is al jaren hulpsint. En met veel plezier praten wij over het mooie, gezellige en leuke kinderfeest. Want het kindvriendelijke van een sinterklaasviering staat nergens ter discussie.

Zoals over de hele wereld Blackface een begrip is waarbij iedereen zijn afschuw uit heeft Nederland nog een stap te maken. Zonder dat ons traditionele familiefeest hoeft te verdwijnen kunnen we volgend jaar allemaal met elkaar een grote stap maken. Met al onze nieuwe verwarmingstechnieken zijn er in de meeste woningen al lang geen schoorstenen meer te vinden. Verhalen over roetvegen van schoorsteenvegers zijn voor de meeste kinderen onbegrijpelijk geworden. Een stoomboot onder een regenboog doorvarend geeft een sprookjesachtige sfeer, pakjespiet, surprisepiet, gedichtenpiet enzovoorts verkleurend in alle kleuren van de regenboog passend bij het geluk en plezier dat het Sinterklaasfeest in kinderharten en families geeft.

Minder zal het zijn als de hele wereld naar ons land zal kijken als een volk dat nu nog het stereotiep van Blackface in stand wil houden. Vasthoudend aan verkeerd begrepen en misplaatste ideeen en onbedoeld krenkende gewoontes willen wij toch niet te boek staan als .......

Volgend jaar wens ik onze kleine land een grote stap toe, want volgend jaar wens ik ons geen verhitte discussies toe.  Maar hoop ik dat wij samen en met elkaar in staat zijn om met al het respect in een groot en mooi familiefeest met alle kinderen Sinterklaas te vieren.

Gekleurde regenboogpieten kunnen ons familefeest extra kleur geven en zorgen dat onze traditie nog lang behouden blijft.

Er gekleurd opstaan op 5 december geeft de kans aan een klein land toch weer groot te zijn!

Reacties (7)

Open en eerlijk, een visie op Onderwijs

Bij het bouwen van mijn eerste school heeft de architect een duidelijke opdracht gekregen. Bouw een school waar alles open en licht is. En dat is gelukt. Alle lokalen liggen aan een gang waarin grote ramen het zonlicht naar binnen laat. Elk lokaal heeft ruime vitrines in de gangwand met glas aan twee kanten. Elk leslokaal heeft hierdoor een inkijk vanuit de gang. Maar er is tevens ruimte voor lesondersteunende materialen in de vitrines. Gemaakte werkstukken kunnen ook roulerend in de vitrines getoond worden.

Het concept is wij zijn trots op onze school en laten dat graag zien!

De school waar ik nu werk heeft een zelfde concept. Hoewel de lokalen boven een winkelcentrum liggen is er weer gewerkt met een mooi ontwerp. De lesruimten zijn nauwelijks afgesloten met deuren. En die wanden die er wel zijn bestaan uit doorzichtig glas. Het lesgeven is hierdoor anders dan anders. Klassen lopen in elkaar over. Veel lessen worden hierdoor gezamenlijk verzorgd. En soms komen leerlingen met samenwerkingsopdrachten naar elkaar toe. Of worden er door leerlingen afspraken gemaakt om elkaar te helpen met moeilijke opdrachten.

In mijn wijk staan alle scholen aan een gezamenlijk schoolplein. Sommige pleinen zijn schoon en beter ingericht. Maar op alle schoolpleinen kun je de kinderen, jong en oud, met elkaar bezig zien. Bij de gerenoveerde schoolpleinen is gelukkig rekening gehouden met verschillende leeftijdsgroepen. Na school zijn het veelal de jongeren die zich vermaken. En na het avondeten komen de ouderen te voorschijn. Maar het valt mij op dat er vooral veel gemengde groepen, qua leeftijd te zien zijn. En dan blijkt weer dat een schoolplein voor elk wat wils mag en kan bieden.

Elders las ik iets over hoogomheinde schoolpleinen, overlast bezorgende jeugd en herhaald vandalisme.

Open en eerlijk onderwijs is een concept. Jammer genoeg graven sommige scholen en docenten zich in. Terwijl open en eerlijk onderwijs naar mijn idee trotse leerlingen maakt. Vanuit een trots gevoel is het altijd plezieriger werken. En met een trots gevoel zal het ook makkelijker zijn om goede resultaten te behalen.

Reacties (5)

Park Frankendael heeft voor mij mooie herinneringen. Mijn eerste lessen mocht ik geven op de toenmalige gemeentekwekerij in Park Frankendael. Op die plek is nu restaurant de Kas gevestigd. Weinig tot niets uit het verleden is terug te vinden in dat gedeelte van het vernieuwde en gerenoveerde park. De wilgebootjes iets verderop zijn ook een van de nieuwe en geslaagde elementen in Park Frankendael.

Als vriend van Park Frankendael kreeg ik onderstaande brief. En graag breng ik die brief ook onder jullie aandacht.

 

Amsterdam, 29 november 2013


Aan de leden van de

Vereniging Vrienden van Park Frankendael

Beste Vrienden,

Natuurlijk kent u de wilgenbootjes op de grote speelweide van Park Frankendael. Ze staan daar al bijna drie jaar, en herinneren aan de ‘Slag om de Watergraafsmeer’. Met hun groene pruiken lijken ze wel uit de grond omhoog te groeien. In werkelijkheid zijn ze in elkaar gezet door knappe wilgenvlechters. Die zorgen onder leiding van Jan de Wilgenman ieder voorjaar voor een grote opknapbeurt. Versleten staanders worden vervangen, en er worden nieuwe twijgen in gestoken. Dan kunnen de bootjes weer een seizoen lang een geliefd speelobject zijn voor de jeugd, en een mooi levend symbool waarin natuur en geschiedenis elkaar ontmoeten.

In 2011 zijn de bootjes in het park gekomen door een particulier initiatief, met flinke steun van de Rode Loper, Waternet, het Amsterdams Fonds voor de Kunst, en stadsdeel Oost. Kinderen van omliggende lagere scholen hebben helpen wilgenvlechten. Op aandringen van de Vrienden van Frankendael droegen Waternet in 2012 en het stadsdeel dit jaar de kosten van het opknappen. Van hun kant hebben de Vrienden toegezegd de financiering te zullen regelen voor volgende opknapbeurten. Dat was een unaniem besluit van onze jaarvergadering, op 29 mei jl.

Nu moeten we onze toezegging waar maken. Voor het weer solide maken van de bootjes zijn professionele wilgenvlechters nodig. De klus kost bijna € 2.000.

Eerst kijken we natuurlijk in onze eigen portemonnee. Tot nu toe zaten de wilgenbootjes niet in onze bescheiden begroting, maar voor 2014 hebben we er in elk geval een bedrag van € 250 voor opzij gezet. Dat is duidelijk niet genoeg. We gaan dus de boer op bij alle relaties van ons en van het park1. Maar als actieve vereniging moeten we toch zelf nog wel een stapje verder kunnen gaan.

Het is kadootjestijd. Zou het niet een mooi kadootje zijn van de Vrienden van Frankendael aan het park en vooral aan al die kinderen die van het park en van de bootjes genieten, om toch minstens zelf een kwart van die € 2.000 op te brengen?

Dus: help ons om die € 250 te verdubbelen naar € 500 !!

Alle bedragen zijn welkom. Goede raad ook. Als u ideeën of suggesties hebt om geld binnen te halen voor de wilgenbootjes: graag! Natuurlijk zullen we voor onze oproep ook de sociale media inzetten.

Het bankrekeningnummer is 6093578, ten name van Vereniging Vrienden van Frankendael. Vermeld bij uw overmaking “bootjes 2014”. Bijdragen aan onze vereniging kunt u voor de belasting aftrekken; wij hebben de ANBI-status.

Wij rekenen op u. Zodat we dit voorjaar weer kunnen zeggen: Zie ginds, daar staan de bootjes weer klaar!!

Met vriendelijke groet,

VRIENDEN VAN FRANKENDAEL

 

Voor meer info:

vriendenvanfrankendael@gmail.com www.vriendenvanfrankendael.nl


Reacties (4)

Condooms op school

Tot een paar jaar geleden kregen Rutgers Stichting en de GGD nog rijkelijk hun subsidies. De middelbare scholen konden toen kiezen uit allerlei voorlichtingsprogramma's. Na een bezoek kwamen dan op de vreemdste momenten en op de raarste plekken condooms te voorschijn. Tienermoeders en de verspreiding van SOA's waren de reden om makkelijk en veel gratis condooms onder de pubers te verspreiden. Ik herinner mij vooral veel hilariteit en beschaamdheid. Spelen met condooms werd als een leuk tijdverdrijf gezien. Onverwachte zwangerschappen werden daarbij verzwegen of besmuikt besproken.

De leeftijd waarop jongeren seksueel aktief worden is niet te voorspellen en heel verschillend. En de bespreekbaarheid thuis is soms heel openhartig en soms beladen met taboes.

Op mijn huidige school wordt al jaren een condoomwedstrijd gehouden. De ene keer geblinddoekt de andere keer in een afgesloten doos wordt het condoom op een neppenis aangebracht. Een foutje in de handelwijze wordt met strafseconden bijgehouden. Spannend voor de eerste leerling. Maar leuk om van een afstand te observeren hoe serieus en goed er met elkaar wordt samengewerkt. 

Dit jaar zijn er twee aanpassingen in het programma ingevoerd. Alle betrokken ouders hebben vooraf een informatieve brief ontvangen. De ouders zijn vooraf over de opzet, inhoud en het doel van de lessenserie geinformeerd. Twee ouders hebben n.a.v. deze brief aangegeven dat hun kind niet aan dit onderdeel mag deelnemen. De andere kinderen spreken al langer over dit onderwerp.

Misschien komt dat ook over mijn uitleg over het leven van Gerrit, een AIDS-patient. Of over Bill die een hele generatie vrienden verloren is aan AIDS. Maar de leerlingen beginnen ook zelf over de AIDS-weesjes in Zuid-Afrika. Of over een speciale school waar tienermoeders hun kinderen opvoeden en zijzelf proberen om een schooldiploma te halen. Het belang van condooms zien ze allemaal in. Maar het zelf aanschaffen van een condoom vinden ze nog een hele stap. Maar met hulp van ouders, oudere zussen of met elkaar weten ze allemaal een condoom te verkrijgen. Zelf voor een condoom zorgen en weten hoe je een condoom moet gebruiken vinden ze allemaal spannend. Maar ze zien er ook de uitdaging in. De benodigde condoom voor de wedstrijd wordt gewoon door de school verstrekt. Maar de ervaring om zelf een condoom aan te schaffen is nieuw en nuttig.

De hilariteit van een plotseling opduikende condoom is niet meer van deze tijd. Maar de ervaring dat een condoom een normaal voorbehoedsmiddel is wordt nu opgedaan door alle kinderen. Voor de een is het misschien te vroeg en voor de ander is het misschien al bekend terrein, maar belangrijk blijft het. En hoe het afloopt met die twee leerlingen waarvan de ouders vragen om een alternatieve les in een ander leslokaal?  Natuurlijk is het verplichte lesstof. Maar soms hebben ouders andere ideeen over voorgeschreven lesinhoud en examenstof .....

De leerling die haar eigen buurvrouw herkent op foto in haar schooboek herinner ik mij nog steeds. Maar ook de leerling die op een zondagmiddag samen met moeder en oma in het cafe van haar vader oefent met het aanbrengen van een condoom op een bezemsteel maakt mij nu nog vrolijk. Want het veilig vrijen is en bijft tenslotte voor alle leeftijden!

Reacties (8)

Roze Panters

Dag lezers,

Vandaag krijg ik een email met de volgende tekst. En graag help ik mee met het bekend maken van deze tekst. Van een afstand heb ik vroeger gekeken naar Roze Panters. En regelmatig hoor ik nog enthousiaste verhalen van een van de Roze Panters. Ik wens alle Roze Panters 23 november dan ook een hele mooie reunie in De Nachtegaal. De reunie is natuurlijk alleen bedoeld voor (oud) Roze Panters.


Beste Roze Panters,

Zoals je weet organiseren wij - Karin, Henno, Zohra, Euridice en Zahira - op 23 november a.s.
de grote Roze Panter Reünie, waar jij als kind of tiener kwam of als vrijwilliger actief was.
Bij deze ontvang je de officiële uitnodiging.
Op deze uitnodiging vind je een heleboel namen van kinderen/tieners/vrijwilligers, die wij hebben kunnen achterhalen.
Er zullen mensen ontbreken. Dus als je iemand kent, die ontbreekt, geef zijn of haar naam door, liefst met email-adres.
Dan nodigen wij hem of haar ook uit.

De reünie is in de Grubbehoeve, nr. 38 begane grond, in de ruimten waar vroeger café De Nachtegaal en de Blauwe Zaal waren gevestigd.
Er zijn nu nieuwe ruimten, die ook weer De Nachtegaal heten. De ruimte van de Roze Panter is helaas tijdens de vernieuwing van de flat verdwenen.

De reünie is tussen 16 en 20 uur. Euridice zorgt voor een welkomstdrankje en hapjes. Daarnaast zijn er diverse activiteiten.
Zo kan je alle foto's op de Facebookpagina van de Roze Panter nog eens op een groot scherm zien.
En natuurlijk zingen we het lied: Overal waar we heen gaan, vragen de mensen ......
Als je ook nog iets leuks wilt doen, laat ons dat weten.

Als je geen oppas voor je kinderen hebt, kan je die meenemen.

We hebben helaas geen geld om drankjes te betalen. Dat moet jezelf doen.

Zie jullie dan. We hebben er ontzettend veel zin in,

Karin / Henno / Euridice / Zohra / Zahira.





















Reacties (8)

Maria ?!? Montessori

Opgroeiend in Son heb ik af en toe een Maria-verering meegemaakt. Moeders en Maria's werden in allerlei toonaarden door de buren vereerd. Het Wees Gegroet Maria heb ik op de kleuterschool zelfs uit mijn hoofd geleerd en opgezegd. En terwijl anderen een kaarsje opstaken bij een Mariabeeld in een klein kapelletje langs de weg heb ik meegekeken. Een diepere betekenis heeft dit mooit voor mij gehad en/of gekregen. Wel heeft het gemaakt dat mijn boekenkast vol staat met boeken over godsdiensten en religies. Ook praat graag ik met gelovigen in mijn omgeving over hun geloofsbelevenis. Kerkdiensten en andere religieuze bijeenkomsten bezoek ik weer niet. Maar een zoektocht naar de achtergrond en betekenis van de Mariaverering maak ik regelmatig. Voor sommigen zullen nu denken dat ik het ware geloof nog wel zal vinden. aan anderen leg ik uit dat ik geen enkele religieuze beleving heb.

Dit schooljaar werk ik op een Montessorischool. De opmerking:" Maria zegt," heb ik dan ook regelmatig gehoord. Mijn nieuwe zoektocht is nu naar de diepere betekenis van het Montessori-onderwijs. Met de wetenschap dat Maria Montessori zich vooral met het jongere kind heeft beziggehouden en veel heeft onderzocht, beschreven en heeft vast gelegd voor de basisscholleerlingen. Voor de pubers en het Voortgezet Onderwijs is de zoektocht naar Montessori-onderwijs nog steeds gaande. Het positief, stimulerend en motiverend benaderen van de leerlng spreekt mij erg aan. Maar welke werkvormen en leermiddelen daar nu precies bij horen is mijn leerweg.

Basisuren, leergebieduren, KeuzeWerktijd-uren en leergebiedruimten begin ik een klein beetje te begrijpen. De uitleg dat een kind het beste leert met alle zintuigen vind ik geweldig, maar zie ik nog niet terug in mijn eigen school. Als plantenliefhebber wil ik proberen de kleuren en geuren van planten het leergebied Natuur binnen halen. Mijn bedoeling is om een klein kruidentuintje/rekje te construeren. Mijn nieuwe school heeft haar lokalen boven een klein winkelcentrum dat gespecialiseerd is in ongezond voedsel. Keuzeopdrachten over alle E-nummers in Energydrinks, snoepgoed en snacks zijn er al genoeg. Maar de beleving van gezond en lekker eten is door allerlei oorzaken steeds verder van ons af komen te staan. Jammer want er is niet zo lekker als een geurend blaadje groen als luchtverfrisser, smaakversterker, kruidenthee of eetbord decoratie. En dat laatste zal Maria Montessori vast met mij eens zijn.

Reacties (9)

Bijzondere verhalen bij Fleur van der Weel

Tijdens de Open Atelier routes bezocht ik mijn oude flat. Mijn flat is na een opknap beurt en een renovatie alsnog grotendeels gesloopt.  Studenten, kunstenaars en junks vinden nu hun thuis in het laatst overgebleven deel van de flat. Voor velen zijn deze drie groepen overlast gevend, maar juist in het nieuwbouwwijkje dat i.p.v. de oorspronkelijke flat is gekomen kijkt niemand om naar haar bewoners en hun activiteiten. De Brede School naast de flat heeft feitelijk ook geen contact met de bewoners en gebruikers van de flat.

Eerder bij het bekend maken van de plannen in en rondom het laatste stukje Echtenstein zijn stevige demonstraties, handtekeningenlijsten en felle protesten geweest. De tegenstand was niet gering. De argumenten over en weer werden niet gehoord en/of begrepen.

Ik vertel nog steeds dat ik graag terug wil naar mijn oude woning in Echtenstein. Een park als achtertuin van 250 meter diep en een park als voortuin van 250 meter diep krijg ik nergens meer. De toenmalige huurprijs voor een ruime doorzonwoning is een kwart van wat men nu betaald. Maar de initiatieven voor betaalbare studentenwoningen in bestaande gebouwen, opvang en begeleiding voor junks en mogelijkheden voor kunstenaars heb ik altijd onderschreven. Jammer genoeg is er niets betaalbaars gekomen voor werkende jongeren.

In de nieuwe laagbouw woningen zijn vooral gezinnen terecht gekomen. De scholen floreren weer. En in het spaarzaam over gebleven groen spelen kleine kinderen. De auto’s maken het wel een gevaarlijke plek. Schoolbusjes die kinderen van verder weg ophalen en brengen, maar ook ouders veroorzaken regelmatig ( bijna )ongelukken. Juist op het hoekje van de flat zijn de piepende banden en remmen vaak goed te horen.

Voor de flat is op het grasveldje een kunstwerkje aangebracht voor het spelen van bokje over. En precies bij dat veldje is de voordeur van het atelier van Fleur van der Weel. Binnen zitten kleine kinderen te krassen en kleuren op glasplaatjes. Op het formaat van ansichtkaarten maakt elk kind een kunstwerkje om mee naar huis te nemen. De ouders krijgen uitleg van Fleur. Op dezelfde wijze als de kinderen hun kunstwerkje maken illustreert Fleur van der Weel kinderboeken. De ouders en kinderen komen van iets verder in de stad. Maar misschien zit thuis in de nieuwbouwwijk Echtenstein wel een kind te kijken en te luisteren bij een kinderboek van Fleur.

Fleur maakt niet alleen bijzondere illustraties, maar ze staan ook nog eens in bijzondere boeken. Een van haar laatste boeken heet bijzondere verhalen. En dat boekje is de moeite waard om eens te bekjken.

www.fleurvanderweel.com

 

 

 

Reacties (5)

Een nieuwe start, het Kind opnieuw ontdekken.          

Met het kinderwetje van van Houten is er in Nederland een begin gemaakt voor het kind zijn. De informatie over de kledingfabrikanten in goedkope lonenlanden is misschien nog het beste te vergelijken met de situatie voor Nederlandse kinderen van de tijd voor het kinderwetje van van Houten. Werken en zorgen voor voldoende inkomen in het gezin als de voornaamste taak voor kinderen. Door het klein zijn en daardoor in kleine afgesloten ruimten klusjes doen konden en kunnen kinderen een welkome aanvulling op het gezinsinkomen verzorgen.

Zo lijkt het alsof kinderen alleen maar kleine volwassenen zijn.

Rond de vorige eeuwwisseling zijn een aantal geleerden anders naar kinderen gaan kijken. Elk op hun eigen manier hebben zij ontwikkelingsfasen onderschreven voor kinderen. In bijvoorbeeld discussies rondom Steve Jobscholen en/of iPadscholen wordt er weinig gesproken over het lerende kind. Ook de verschillende ontwikkelingsfasen van het kind komen in deze discussies niet naar voren.

Ooit leerde ik het rijtje; baby, peuter, kleuter, kind, puber, jong volwassene, volwassene en de oudere. In elke fase hebben wij onze eigen verlangens en behoeftes. Voor een levensverhaal in een outplacementtraject  werd mij gevraagd mijn leven op te delen in perioden van vijf jaar. Maria Montessori onderzocht de ontwikkelingsfasen van een kind en gebruikt ook perioden van 5 jaar.

Nu werk ik alweer 25 jaar in het Onderwijs. Te lang bleef ik op mijn eerste school en te snel veranderde in van mijn volgende scholen. Voortdurend moest ik van alles, tenslotte moest het kind presteren en leren. En nu ontdek ik iets nieuws op een Montessorischool. Natuurlijk wist ik al dat alle kinderen willen leren. Maar de positieve werksfeer van mijn nieuwe school geeft mij ook nieuwe kansen en maakt mij weer jong.

Ik hoop nog veel te leren van het Montessori-systeem van lesgeven en opvoeden.

Maar nu kan ik al zeggen dat ik jaloers ben op de aandacht voor het kunstonderwijs. Al voel ik me tegelijkertijd strammer in mijn bewegen op muziek en meer geblokkeerd bij het niet-maken van muziek. Al is het maar als ik kijk naar het afscheidfilmpje op mijn vorige school ....

Reacties (5)

Kinderen?

Deze week kreeg ik de vraag of ik zelf kinderen heb. Met meteen de vraag of ik kinderen wil hebben. De afgelopen 25 jaar werk ik met veel plezier met kinderen. En kan ik mijn leven ook niet voorstellen zonder dit werk. Maar tegelijkertijd ben ik aan het einde van de dag  ook weer blij om even zonder kinderen te zijn. Maar binnen lopend bij vrienden heb ik dan weer wel eerst een oog voor hun kinderen. En op elke vraag of ik als oppas tijd en zin heb antwoord ik direct met ja.

In mijn werk zie ik nogal wat kinderen voorbij komen. Als docent blijf ik het geweldig vinden om met kinderen te werken. En dat er thuis rust en stilte op mij wacht vind ik net zo plezierig. Soms komt een kind openhartig zijn verhaal bij mij vertellen. Gedoe met vriendjes of ruzie thuis blijft belangrijker dan het leren. Moeilijker vind ik het om thuisverhalen aan te horen. En vaak denk ik dan goed dat ik geen kinderen van mij zelf heb. De thuisproblemen hebben soms een geld achtergrond, maar vaker gaat het om de kinderlijke wijze waarop de ouders hun leven vorm geven en indelen. De fouten die ik maak in mijn eigen leven veroorzaken vooral mijn eigen verdriet. Maar sommige vergissingen geven vooral verdriet bij de kinderen.

Goed bedoelde adopties of emigraties geven een kind nieuwe mogelijkheden. Maar even zo goed het verdriet van gemis en heimwee. In televisieprogramma’s wordt dat verdriet, gemis en heimwee soms uitgebreid getoond. Raar dat zovelen naar deze programma’s kijken? Of juist omdat in eigen kring, familie, buren, vrienden en bekenden de herkenning is?

Veiligheid en vertrouwdheid zijn in mijn ogen de belangrijkste factoren voor een goede opvoeding. Jammer genoeg zijn dat tegelijkertijd de punten die bij veel kinderen ontbreken. School blijkt dan opeens de  stabiliteit in het leven van een kind te moeten geven.  In een politiek debat deze week hoorde ik de tegenstelling voorbij komen; Ouders of kinderen? Gelukkig gaven de mensen in de zaal mijn antwoord. Ouders en Kinderen.

Ouder wordend zie ik steeds meer het belang van een stabiele relatie tussen vader en moeder voor een rustige opvoeding van een kind. Jammer genoeg komt dit steeds minder voor. Scheidingen zijn “normaal” en “nieuwe” relaties ontstaan, maar ook eenoudergezinnen krijgen de overhand. Vreemd genoeg woon ik dan ook nog in een wijk waar vooral een cultuur heerst van groot families.  Maar deze groot families zijn weer verstoord door migraties. De grote anonimiteit van de Randstad vergeet ik dan maar even.

 

Want als ik een oud-leerling tegenkom zie ik vooral dezelfde vrolijkheid of problemen van de opvoedende ouder terug.

Reacties (7)

Busje komt zo.

In mijn eerste contact met de politiek in Amsterdam-ZuidOost herinner ik mij de eindeloze discussies over het jongerenwerk in Gaasperdam. Naast alle rampspoed vergaderingen over de problemen in de Bijlmermeer werd er veel heel veel aandacht gegeven aan het ontbreken van activiteieten en ontmoetingsruimten voor jongeren in Gaasperdam. Het bouwen en beheren van een jeugdhonk bleek niet direct mogelijk te zijn. En alle beschikbare subsidiebronnen voor de jeugd verdwenen daarbij naar andere onduidelijke plekken. Om een mooi, groot en goedfunctionerend jongerencentrum te krijgen zijn uiteindelijk alle beschikbare gelden en meer geconcentreerd in No Limit. De bekenden in Amsterdam-Zuidoost weten dat dit centrum nu voor veel geld is omgebouwd tot een flexibel kantorengebouw. Of er echt behoefte aan nieuwe kantorengebouwen is weten alleen de lokale politici.

 

De oplossing voor een flexibel jeugdhonk was indertijd een busje. Een busje op een verlaten plek zou geen overlast geven voor omwonenden. Een van de jongste raadsleden in Amsterdam-Zuidoost heeft ook een voorstel ingediend. Met foto's en beschrijvingen uit allerlei landen en wereldsteden laat zien dat een tweede leven voor de vervangen metrostellen alle mogelijkheden biedt voor leuke jeugdhonken. Het busje voor jongeren is er uiteindelijk na 25 jaar gekomen. Naast de Zuidooster markten zie ik af en toe een busje van streetcornerwork staan. Jonge meiden worden binnen in het busje getracteerd op koffie en een goed gesprek. Of de metrostellen ook een tweede jeugd gegund is betwijfel ik. Als oud-raadslid, maar ook als bewoner in Amsterdam-Zuidoost schaam ik mij voor het mislukken van politieke beslissingen. Dat de geschiedenis van de meidenbus in Amsterdam-Zuidoost bijvoorbeeld 25 jaar beslaat vind ik schandalig. Vooral omdat in de eerste discussies gesproken werd in de trend van het busje komt zo .....

En of dit ook zo zal zijn met de tweede jeugd van de vervangen metrostellen moeten we nog maar afwachten. De volgende link laat het plan zien van Simion Blom voor een tweede jeugd van de oude metrostellen de Zilvermeeuw:

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/98553

Reacties (9)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl