robalberts.punt.nl

Gevoelig bekeken, Adri Hendriksen (Fotograaf)

Kunstonderwijs is op veel scholen een belangrijk onderdeel van het curriculum geworden. Een van mijn collega's heeft daar een mooi aandeel in. Tijdens een werkweek heeft zij met simpele voorbeelden en een duidelijke uitleg een mooie kunst-opdracht uitgereikt. Alle leerlingen zijn uitgedaagd om een foto en/of fotoserie te maken rondom een thema naar keuze. Het enthousiasme waarmee de leerlingen met deze foto-opdracht aan gang zijn gegaan en de leuke manier waarop zij hun resultaten presenteerde bewijzen voor mij dat beeldende kunst een meerwaarde heeft binnen het voortgezet onderwijs. De humor en de scherpe blik van de kinderen inspireert mij daardoor om met plezier in het voortgezet onderwijs te blijven werken.

Ter afsluiting van de werkweek heeft mijn collega als een professionele fotografe alle leerlingen in aktie tijdens de werkweek laten zien. Op een prachtige wijze zijn de intense gevoelens van de kinderen in een foto gevangen. De foto's van Adri Hendriksen zijn gevoelig en scherp. Ook haar foto's in de genres, landschap, natuur, cultuur, kunst zijn de moeite waard!

Terecht dat haar persoonlijke foto-website een toepasselijke naam heeft gekregen en u de titel van dit blog verklaart.

www.feelphotography.nl

Reacties (6)

Een docent heeft, neemt en krijgt verantwoordelijkheid

In 25 jaar lesgeven zijn er veel zaken veranderd. Om te beoordelen of iets beter of slechter is geworden vraagt enige afstand en enige kennis van zaken. Soms kan ik de benodigde afstand nemen en soms denk ik voldoende kennis van zaken te hebben. Zelf heb ik geen kinderen, blijft dan steeds wat ik mijzelf moet blijven voorhouden. Ouders beleven hun kinderen anders en weten altijd wat het beste voor hun kind is. En mijn leidingevenden en collega's met kinderen bevestigen dit.

Tijdens mijn laatste werkweek komen ons een aantal tegenslagen tegemoet. Maar mijn directe collega, een vervanger, staat in alles pal naast en achter mij. Een meer ervaren collega offert zelfs haar vrije dag op om mij bij te staan met een fietstocht en een enthousiaste oudere leerling komt dagelijks helpen. Een andere zieke collega komt ook overdag om te helpen. Dat de bus om ons terug te brengen twee en een half uur te laat is, is vooral voor de zieke en uitgeputte leerlingen een zware teleurstelling. De onrust die het bij de ouders oproept kan ik slecht weghalen. Bij mij roept het vooral heel veel schaamte op. Tenslotte heb ik samen met een vervanger de verantwoordelijkheid op mij genomen om alle kinderen gezond en vrolijk weer naar hun ouders terug te brengen.

Een aantal anekdotes uit deze werkweek wil ik jullie niet onthouden.

Een ouder is vergeten om te controleren of kindlief de noodzakelijke medicijnen bij zich heeft. Een kind weet niet welke noodzakelijke dingen gedaan moeten worden voor de eigen gezondheid. Een andere ouder geeft voor elke dag 1 kilo snoep mee voor de kleine trek. Een kind van 15 kan niet fietsen. Een kind wordt niet opgehaald na het kamp. Vanwege financiele problemen komt een kind met de kampspullen in een vuilniszak. Bij het inpakken wordt een nieuwe hele vuilniszak gevraagd voor de terugweg. Een leerling weigert corvee te doen. Een andere leerling heeft nog nooit afgewassen, kan het niet en doet het ook niet. Een volgende leerling kan geen vuilniszak in en uit een prullenbak doen. Een ander kind kruipt onder de slagbomen door bij een spoorwegovergang.

Scholen zijn in de laatste 25 jaar groter geworden en de scholengroepen zijn nog groter geworden. Nieuwe management niveau's worden gecreerd, veranderd, uitgebreid en weer vervangen, maar meneer Smits, de administrateur van mijn eerste school herinner ik mij nog heel goed. Op de meest onmogelijke snippers papier maakte hij berekeningen. Maar vooraf was er altijd kasgeld beschikbaar. En achteraf stond hij op je te wachten met een kwitantieboekje om alle declaraties direct te betalen. Tot de beroemde fl 500,- grens direct contant en anders binnen 2 dagen op je rekening gestort. Maar mijn eerste school zat in een speciaal ontworpen gebouw, had nog geen 600 leerlingen, 50 personeelsleden en maar twee directie leden. En altijd was er van voor de eerste les tot vroeg in de avond een directielid aanwezig op de school beschikbaar en bereikbaar voor alle leerlingen, ouders en collega's.

Jammer genoeg was niet alleen aan het eind van mijn werkweek de bus twee en half uur te laat. Maar tijdens de tweede dag bleek er ook nog een probleempje met het kampgeld en het eten te zijn. Gelukkig staat er op mijn spaarrekening voldoende geld. Want de afdeling financien van moderne scholen hebben met begrotingen, controllers en accountants te maken. En aansluitend op deze werkweek is er een korte vakantie.

De glunderende gezichten, het applaus van de kinderen en net die ene ouder die mij opzoekt om mij te bedanken voor de zorgen voor haar zoon doen mij goed. Alle 41 leerlingen zijn heel terug thuis met veel spannende verhalen. Het nieuwsberichtje dat er volgend jaar 370 miljoen extra naar het voortgezet onderwijs gaat krijg ik thuiskomend te horen. Dat ik deze werkweek met mijn spaargeld het kamp heb voorgefinancierd komt dus nog wel goed. Het management en alle ondersteunende diensten binnen de organisatie zullen hier na hun vakantie misschien tijd voor vinden? Of heb ik ergens iets in de afgelopen 25 jaar gemist? Meneer Smits, de administrateur van mijn eerste school is jammer genoeg overleden.

Op 17 April 2014 kwamen wij drie uur later terug van het Veluwekamp. Op school bleek geen directie aanwezig te zijn. Hoe en door wie de bus voor de terugreis georganiseerd is bleek niet te achterhalen.

Pijnlijke bijkomstigheid is dat ik een week voor het Kamp mijn ontslag heb gekregen. Mijn collegialiteit en omgang met de kinderen voldoen niet aan de gestelde normen van mijn leidinggevenden.

En nu ben ik druk aan het solliciteren.

Verantwoordelijkheid hebben, krijgen en nemen

Reacties (6)

Kleine ergernissen en een groot onrecht; Racisme en discriminatie

Tijdens de afgelopen verkiezingscampagne voor onze dorpspolitiek heb ik de gebruikelijke kleine ergernissen opgelopen. Een van de nieuwe plaatselijke helden liet zijn stralende glimlach opeens op alle vuilnisbakken in mijn buurt zien. Een andere kandidaat probeerde zijn pluche zetel te behouden door met een grote foto van zichzelf op een bord voor en boven zijn hoofd door het winkelcentrum rond te rennen. Een nieuwe lokale lijst en de twee landelijke regeringspartijen bleven mij ondanks de bekende NEE-JA sticker op mijn brievenbus bestoken met huis-aan-huis folders. En aan het einde van de zaterdagboodschappen was het op sommige plekken waden door de weggegooide en weg gewaaide verkiezingsfolders.

Toch hebben maar 37,7 % van mijn buren de moeite genomen om het kleine loopje naar hun stembureau te maken.

De dag na de verkiezingen praten mijn collega's over twee dingen. Die ene collega die ook nu weer op de grootste partij in Almere heeft gestemd. Maar ook over het kleuterklasje in het Haagse Grand Cafe De Tijd dat gezamenlijk het simpele dreuntje "minder, minder, minder" heeft gedreind.

Mijn eerste school staat twee straten verder dan het woonhuis van Theo van Gogh. En een van mijn oud-collega's reed met zijn scooter langs de stervende Theo van Gogh. Natuurlijk wilde al mijn leerlingen weten wat ik hiervan vond. In al mijn eerlijkheid vertelde ik hun dat de mening van Theo van Gogh niet mijn mening is. Maar dat ik niemand zal vermoorden die het niet met mij eens is. Vol trots spraken deze leerlingen over hun afkomst. Maar tegelijkertijd vertelden zij ook dat ze gewoon in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis aan het Oosterpark geboren zijn. Kort heb ik gewerkt in Nieuw-West op een dependance van mijn school. Sommige van de door Rob Oudkerk beroemd geworden jongeren hebben in mijn klassen gezeten.

Voor veel collega's, buren en vrienden is de voortdurende negatieve publiciteit frustrerend. Maar in de ogen van sommige leerlingen nu zie ik vooral verdriet. En in de woorden van sommige leerlingen nu hoor ik vooral woede.

Mensen leren niet van gemaakte fouten, geschiedenis herhaalt zich keer op keer. Minachting en haat om afkomst en uiterlijk kan en mag niet in Nederland. Afschuwelijk gedrag afkeuren hoort bij een eerlijke en democratische beschaving. Mijn opstandige puberende Marokkaanse leerlingen begrijpen dat allemaal. Jammer genoeg snapt die ene collega dit nog niet. Maar met hem snappen 10% van de Nederlandse kiezers in 2012 of 14% van de kiezers in Den Haag in 2014 dit ook niet.

Racisme en discriminatie zijn van alle tijden en gebeurt overal.

Maar is en blijft een groot onrecht!

 

http://www.denederlandsegrondwet.nl/

Reacties (16)

Keuzes van Yvonne Liesdek

 

De afgelopen periode heb ik Yvonne Liesdek verder leren kennen. Hoewel onze geboorteplaatsen een wereld van verschil hebben merk ik vooral veel overeenkomsten. Op tijd komen, afspraken nakomen en respectvol met elkaar omgaan vinden wij allebei belangrijk. Ook willen wij onszelf ontwikkelen en vinden wij werken plezierig. Zij heeft in Amsterdamse Ziekenhuizen gewerkt als verpleegkundige. Yvonne heeft net als ik ook in het onderwijs gewerkt als docent   Verpleegkundige. Ook gaf zij leiding aan een afdeling verloskunde. Enthousiast maar vooral warm praat zij over dat werk. En ik herken de liefde voor kinderen die ik met haar deel.

Natuurlijk zijn er ook verschillen. Als ik haar tegen kom in haar koorgewaden bewonder ik de gratie waarmee zij zich in traditionele kleding weet te bewegen. Mijn spijkerbroek en t-shirt detoneren dan. Geboren in Noord-Brabant heb ik zelf weinig mee gekregen van het koloniale verleden van Nederland. Geboren in Suriname van voor de Onafhankelijkheid als een afstammeling van een uit Afrika afkomstige slaaf heeft Yvonne Vaderlandse en Wereldgeschiedenis in haar bloed en genen.

Mijn politieke keuze heb ik in mijn pubertijd gemaakt. Een wereld zonder geweld en eerlijk delen waren toen en zijn nog steeds mijn idealen. Yvonne geeft aan dat zij een zoektocht door het politieke spectrum heeft doorlopen. Traditioneel op een Partij stemmend zoals haar ouders, vrienden en familie ontdekte zij dat haar idealen daar niet verwezenlijkt worden. Verder kijkend ontdekte Yvonne dat GroenLinks wel staat voor haar idealen. 

Als lijstduwer zet Yvonne Liesdek zich nu voor de volle 100% in voor de Verkiezingscampagne van de bestuurscommissie in Amsterdam-ZuidOost. Maar ook de jonge GroenLinks kandidaat Simion Blom voor de gemeenteraad in Amsterdam krijgt al haar steun. Ik ben benieuwd hoeveel kiezers zij weten te bereiken op 19 Maart 2014.

http://www.groenlinkszo.nl/

https://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/

https://amsterdam.groenlinks.nl/

Reacties (3)

Iets uit niets, Landfill Harmonic Orchestra

Rondom mij heen kijkend zie ik dat veel kinderen met de mooiste en duurste spullen rondlopen. Merkkleding dragend van de laatste mode, de leukste spelletjes spelend op de nieuwste smartphones, pratend over uitstapjes naar voor mij onbekende oorden. Natuurlijk ben ik mij er van bewust dat ik ouder wordt. En vaak betrap ik mij erop dat ik ook lekker kan zeuren. Het kleine beetje haar dat er nog op mijn hoofd groeit kan ik er dan wel uittrekken. Mijn leven is goed. Alles wat ik nodig heb kan ik kopen of heb ik al. Daarom mag ik dat plezier de kinderen om mij heen ook niet ontzeggen.

Wel maak ik mij zorgen om alle troep die wij maken. Om mij heen kijkend zie ik overal afval liggen. Ik schrijf er soms over, hoe ik mijn afval scheid. Hoe ik samen met mijn buurkinderen de straat schoonmaak.

Ook schreef ik al eerder over een kinderorkest. Deze maand zijn zij in Nederland, Amsterdam. Zij laten met elkaar zien dat je iets uit niets kunt maken!

http://www.at5.nl/artikelen/120995/beroemd-afval-orkest-treedt-op-met-scholieren

http://www.stadslevenamsterdam.nl/2014/02/04/het-afval-orkest/

De volgende link is helemaal indrukwekkend !!!

http://www.landfillharmonicmovie.com/

Reacties (8)

Cynthia de Beer met Project S in Selela, Tanzania

De afgelopen jaren heeft mijn collega Cynthia de Beer met haar leerlingen de Oltinga Secondairy School in Selela, Tanzania geholpen. Met een fancy fair, verkoop van cup cakes, kaartverkoop voor schoolfeesten, extra kantine aanbiedingen, donaties is er in drie jaar al zo’n 10.000 euro ingezameld. Selela ligt in het Noorden van Tanzania, samen met de dorpen er om heen zijn er 5.000 inwoners. De meeste mensen in Selela zijn Masai.

In april 2014 willen een groep leerlingen samen met  Cynthia gaan helpen met de inrichting van een aantal klaslokalen van de Oltinga Secondairy School. De ambities gaan zelfs verder. De leerlingen willen ook een bibliotheek inrichten, klaslokalen van betonnen vloeren voorzien en Engels les geven.

Om dit te realiseren is veel geld nodig. Het aanbod is bijvoorbeeld een culinaire avond met een topkok in Almere. Er wordt ook nog een sponsorloop op wielen georganiseerd. En er is weer een fancy fair in aantocht. Aan de Almeers bevolking wordt van alles aangeboden door deze gemotiveerde leerlingen. Zij bieden aan om te komen schoonmaken, dakgoten te reinigen, op kinderen te passen, carwash. Maar zij vragen ook om lege flessen, kledinginzameling, Engelstalige kinderboeken.

 

En u begrijpt het al een financiele bijdrage van mijn lezers is ook van harte welkom.

 

Het motto van het project S is “Wij een school, zij een school”

Voor meer info:

www.facebook.com/MLFvoorSelela

email: selela@mlfl.nl

 

IBAN NL08 INGB 065 21 65 214

t.n.v. Stg. ABVO Flevoland inzake MLF in de omschrijving graag Sponsoring Selela vermelden

 

Namens de inwoners van Selela zeggen Cynthia de Beer en haar leerlingen alvast bedankt of in het Swahili Asante sana

Reacties (3)

Opborrelende gedachten, niet niks, drank in, op en bij de school

Wandelend over een uitgestrekt heideveld bedenk ik opeens dat er op mijn vorige scholen een aantal leidinggevenden door drankgebruik in de problemen zijn gekomen. Een van mijn direct leidinggevenden gaf voortdurend aan dat hij graag met mij een stevige borrel wilde drinken. Door die borrel zouden wij dan een filosofisch gesprek over de (on-)mogelijkheden binnen het onderwijs voeren. Klopt ik denk graag na over meerdere onderwerpen. En door gebrek aan beweging en een voorliefde voor te veel eten krijgt de oppervlakkige kijker bij mijn buik het idee dat ik graag en veel drink.

Voor een andere directeur ging ik naar alle buitenschoolse vergaderingen en bijeenkomsten. De grotere beslissingen over financiele zaken, huisvesting en personeel kwamen dan voorbij. Met heel veel plezier kijk ik terug naar deze periode. Direct vanuit mijn lessen fietste ik naar de verschillende kantoren om de besprekingen bij te wonen. Voor iedereen was ik de vertegenwoordiger van mijn school. Diezelfde directeur is vanwege zijn drankgebruik uiteindelijk wel op non-actief gezet.

Bij een derde leidinggevende kreeg ik soms voor de eerste pauze al een sms-je. Wanneer ben je klaar, we moeten even een snelle borrel drinken. En ook hier is deze man eerst op non-actief en uiteindelijk zijn baan kwijtgeraakt.

Heb nu niet het idee dat ik nooit drink. Soms drink ik met heel veel plezier een Duvel en zelden een malt whisky. Maar over het algemeen drink ik vooral koffie, heel veel koffie. De borrel ter afsluiting van het een of ander is niet aan mij besteed. Liever eet ik met fijne mensen op een rustige plek. 

Gesprekken met leidinggevenden voer ik graag met een heldere agenda in een duidelijke gesprekkencyclus. De ervaring leert dat ik per email een uitnodiging krijg. Welke gespreksonderwerpen er besproken gaan worden moet ik meestal zelf vragen. En om helemaal zuur te schrijven; mijn onderwerpen en wensen passen nooit in het gesprek. Bovendien is de werkdruk bij leidigingevenden in het Onderwijs zo groot dat een georganiseerd gesprek nooit op tijd begint. Dat ik op elke afspraak minimaal 5 minuten te vroeg ben is mijn gewoonte. En dat een gesprek met een leidinggevende door telefoon of iemand die snel toch nog naar binnenkomt is eerder regel dan uitzondering. Dit opschrijvend merk ik dat ik van leidinggevenden niet altijd evenveel respect krijg.

Het heideveld waarover ik wandel ligt naast een donker dennenbos. En op sommige stukken heide ligt verkoelend zacht aanvoelend zand. Door de tijd zijn de kleinere zandkorrels door de wind geerodeerd. De helder blauwe lucht boven mijn hoofd en de warme zon zijn rustgevend. Mijn gedachten zijn dat niet. Maar op een terras aangekomen drink ik weer een koffie. Terwijl ik overdenk of ook ik vermalen word door de tijd dat ik nu in het onderwijs werk.

Of de nieuwste campagne tegen alcoholgebruik door jongeren werkt weet ik niet. En of mijn koffiegebruik nu zo gezond is weet ik ook niet. Wel bemerk ik bij sommige leerlingen het verdriet door de alcoholproblemen bij hun ouders thuis. Een ieder heeft zijn eigen vergif, maar alcoholgebruik is in veel gevallen een dodelijk vergif.

https://www.nix18.nl/

Reacties (7)

Anouhk Sterken

Afscheid nemen is altijd lastig en moeilijk. En ik ben daar zelf erg slecht in. Voor Anouhk wil ik extra moeite doen om goed afscheid te nemen van haar. Vandaar dat ik vandaag iets persoonlijks schrijf op mijn blog:

Vandaag geef ik een wandtegeltje. In het vriendenboek dat de mentorleerlingen gemaakt hebben geef ik een wandtegeltje. Het wandtegeltje heeft de tekst jij hebt een hart van goud. Mijn toevoeging hierop is; voor jouw kinderen, voor jouw man, voor jouw leerlingen, voor jouw school en voor jouw collega's. Gisteren heb ik heel veel tranen gezien en heb ik veel stiltes gevoeld. Afscheid nemen doet pijn. Juist als je alles oppakt en vertrekt naar de andere kant van de wereld. Afscheid nemen doet pijn. Juist als zoveel wat jou dierbaar is achterblijft. Je gaat mee met je man en natuurlijk neem jij je kinderen mee, maar jouw school, jouw leerlingen en jouw collega's laat je achter.

Vandaag geef ik een heel klein beeldje weg. In het vriendendoosje dat de kinderen hebben gemaakt geef ik dit beeldje. Het is een beeldje van een groepje mensen samen. In een te korte tijd heb ik met jou mogen samenwerken. Met een klein gebaar en een half woord vulde jij mij aan en voelde jij mij aan. Met een goed oog en een luisterend oor voelde jij onze mentorleerlingen aan. Het beeldje laat een groepje mensen zien naast elkaar. Samen en naast elkaar hebben wij dit jaar een mentorgroep mogen begeleiden. De manier waarop jij dit doet is voor mij stimulerend en motiverend. Die samenwerking zal ik missen. Die zorg en aandacht van jou zullen onze mentorleerlingen missen.

Aan mij de taak om dit op te pakken en voort te zetten.

Rest mij om te zeggen dat ik jou, je kinderen en je man veel voorspoed, gezondheid en geluk toewens.

Reacties (3)

Kadootjes

Na een vervelende scheiding heeft mijn buurjongetje opeens twee huizen. Zowel vader als moeder zijn weer in een nieuwe relatie gestapt. Voor elk kind een levensfase waarin loyaliteitsproblemen alle identiteitsproblemen versterken. En hier gebeurt dat ook in alle hevigheid. De moeder uit dit verhaal heb ik nooit echt leren kennen. Haar echte haar en haar eigen huidskleur heeft zij naar mij toe altijd verstopt. Een pruik bedekte meestal haar hoofd. En anders hebben het ingevlochten kunsthaar het hoofdhaar verstopt. De gebruikte huidbleekmiddelen en de lagen poeders op het gezicht kwamen niet overeen met de zichtbare kleur van haar handen. De vader is weer heel anders. Totaal kaal geschoren verstopt hij zich dag en nacht achter een beeldscherm. De kleur van zijn haar heb ik dus nooit gezien.  En het altijd binnenleven in kunstlicht geeft deze vader ook een onnatuurlijke en ongezonde huidskleur.

Zoonlief moet nu geregeld naar de kapper om zijn haar plat te laten scheren. Terwijl mijn buurjongen juist aan het ontdekken is wat het is om met een weelderige afro haardos rond te lopen. Ik herken dat. Lang haar met veel vet erin is in mijn pubertijd mijn ideaal geweest.

Vreemd genoeg hoor ik dan dat mijn buurjongen ook nog eens de raad krijgt om naar een speciaal vriendinnetje te zoeken. Een vriendinnetje dat net als hij kroezend haar heeft en een gekleurde huid. Het liefst uit het zelfde werelddeel als zijn moeder. Want anders zullen er cultuur problemen ontstaan in zijn relatie. En dan begrijp ik het niet meer.

Over de hele wereld worden miljoenen verdient met het veranderen van de huidskleur en de haarkleur. En over de hele wereld zijn er talloze kapsalons te vinden voor de meest kunstige kapsels. En wat mij daarin opvalt is dat in de ene kapperstoel het kapsel verandert wordt naar juist dat kapsel dat een ander weer niet wil hebben. Een gouden industrie waar velen rijk van worden.

Voor mij is je huidskleur en het haar dat je hebt een kadootje van je ouders. En kadootjes kun je beter gewoon in ontvangst nemen. Maar als het gaat om huidskleur en soorten haren is dit blijkbaar een lastige zaak. Bij welke cultuur dit hoort weet ik niet precies. Maar het lijkt mij meer iets voor ontevreden mensen. Zelf ben ik kaal aan het worden. En dat bevalt mij goed. Niet meer kammen, borstelen, haarwassen of een kapperbezoek. In de felle zon wil ik nog weleens verbranden, maar dat overkomt mij hier in Nederland niet zo snel. Kortom over mijn huidskleur ben ik best wel tevreden. Een pruik, toupet of zonnenbank zal ik dus niet gebruiken. Wel blijf ik nieuwsgierig naar het afro kapsel van mijn buurjongetje. En met zijn vriendinnetje zal het ook wel goed komen. Het schijnt dat hij al een kerstkadootje heeft gekocht voor een leuk klasgenootje .....

Reacties (6)

Jas aan, jas uit buiten en op school

Een van mijn buurvrouwen vertelde mij dat er op een basisschool rondom de pauzes altijd problemen waren. Tot dat een vreemde dit kwam observeren. Het ophangen van de eigen jassen bleek moeilijk te zijn, maar ook het aantrekken en uitdoen van de eigen jas gaf gedoe. Mijn buurvrouw vertelde ook dat verschillende ouders op het wisselen van de seizoenen gewezen moesten worden. In het najaar duurde het te lang tot dat de warmere jassen werden aangetrokken. Andersom bleek in het voorjaar dat het aantrekken van luchtigere kleding ook niet gebeurde.

In het voorgezet onderwijs merk ik hetzelfde. De jas gaat soms niet meer uit. Want als de zomerkleding niet vervangen wordt door winterkleding dan is het binnen moeilijk afstand te doen van een warme jas. Maar je jas uitdoen vertelt anderen ook dat je ergens wilt zijn. En hetzelfde geldt voor het meenemen van schoolspullen. Met de jas aan in de les zitten zonder schoolspullen zegt veel. Bibberend naar huis gaan om dat jas buiten geen enkele extra warmte meer geeft in de kou is dan vervelend vervolg.

Het is als docent wel moeilijker om iets uit te leggen. Want de onderliggende boodschap is meestal ik vind alles te moeilijk en ik ben liever ergens anders. Of ouders hier ook een taak in hebben weet ik niet. Zelf je kleren uitkiezen, zelf je ontbijt eten en een lunchpakket mee naar school nemen is iets dat pubers zelf kunnen. En controleren of alle benodigde schoolspullen in de schooltas zitten is ook een klein taakje dat de puber zelf moet kunnen.

Ik herinner mij mijn moeder. Te vaak riep zij mij op straat na om toch een jas mee te nemen of om mijn jas dicht te knopen. Makkelijk leren is niet mijn sterkste kant geweest. Daarom leg ik nu nog steeds met veel enthousiasme van alles uit aan mijn leerlingen. Maar bij leerlingen die in alles laten zien dat zij vooral ergens anders willen zijn is dat wel een extra uitdaging! Iets om de jas bij uit te doen en de mouwen bij op te stropen ....

Reacties (5)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl