robalberts.punt.nl

Het hemd nader dan de rok?

Hoewel wij in Nederland ook de mooie uitdrukking hebben; " wat van ver komt is lekker" handelen veel Nederlanders toch meer naar de uitdrukking; "het hemd is nader dan de rok". Sinds ik in de Bijlmermeer ben komen wonen zijn beide uitdrukkingen belangrijk voor mij geworden. Mijn buren hebben hier een wereldburger van mij gemaakt. De traditionele Nederlandse keuken vind ik lekker. Maar als dagelijkse kost saai. En van exotische gerechten kan ik steeds meer genieten. Hoewel ook bij mij eten een eerste levensbehoefte is heb ik mijn buitenlandse buren ook op andere vlakken leren waarderen. Saamhorigheid, gezelligheid en liefde voor kinderen zijn daarin 3 belangrijke pijlers. Toch is juist het dagelijkse eten voor veel van mijn buren een grote zorg. Om verschillende redenen zijn zij naar Nederland gekomen. Maar over het algemeen is de zoektocht naar een beter leven en geluk toch wel de belangrijkste drijfveer. Voor velen is Nederland dan een grote teleurstelling.

De vluchtelingenparkeergarage vlakbij mijn huis is daar een vervelend voorbeeld van. De regelgeving rondom vluchtelingen en asielzoekers geeft al jaren problemen. In mijn buurt zijn er nog steeds mensen zonder papieren. En op de scholen waar ik heb gewerkt zijn ook nog steeds leerlingen zonder verblijfsvergunning. Het aanpassen, verduidelijken, verbeteren en verscherpen van Nederlandse wetten en regelgeving voor buitenlanders, asielzoekers en vluchtelingen geeft nog steeds problemen. Langdurige en onduidelijke procedures en onoverzichtelijke overgangsregelingen maken ook nog steeds slachtoffers. Voor hun eerste levensbehoeften, eten, zijn vluchtelingen daardoor afhankelijk geworden van anderen.

Mijn betrokkenheid met mijn buitenlandse buren is de afgelopen 25 jaar alleen maar groter geworden.  En niet alleen vanwege het lekkere eten, maar vooral door onze gemeenschappelijke normen en waarden die ik als calvinistisch opgevoede Nederlander deel met veel van mijn buren uit alle windstreken en werelddelen. Het is te gemakkelijk om eerst naar de verschillen te kijken. Maar de onverwachte overeenkomsten komen juist in de persoonlijke ontmoetingen te voorschijn. Natuurlijk begrijp ik dat voor een buitenstaander dit vreemd leest. De vooroordelen over de Bijlmermeer en de illegale, criminele buitenlandse bewoners komen in veel gesprekken en nieuwsmedia uitgebreid ter sprake.

Nederland heeft al langer een aantrekkingskracht voor vreemdelingen. Door de eeuwen heen zijn er golven van migranten opgenomen.  Juist door deze Nieuwe Nederlanders uit het verleden is Nederland geworden wat het nu is. Ook toen was de belangrijkste reden van een komst naar Nederland veilig wonen en werken. Jammer genoeg leert een nadere bestudering van onze geschiedenis dat die veiligheid zelfs met een welgevulde buidel met geld niet altijd verzekerd was in Nederland. Gelukkig wordt er meestal na drie tot vier generaties anders, positiever naar de nakomelingen van de nieuwe Nederlanders gekeken.

Bij mij om de hoek hebben een aantal uitgeprocedeerde vluchtelingen in een parkeergarage een onderdak gevonden. Aan de andere kant van de weg is een voedselbank. Dat mijn stadsdeel met deze twee problemen weer het landelijke nieuws weet te halen vind ik spijtig maar wel begrijpelijk. Veilig werken en wonen zijn wensen die over de hele wereld gelden.  Dit geldt ook voor de vluchtelingen in de Parkeergarage Kralenbeek aan de Karspeldreef in Amsterdam-ZuidOost. Eigen volk eerst heeft een meer en meer prominente rol gekregen in de Nederlandse politiek. In dit blog met de titel " Het hemd nader dan de rok" probeer ik daar een andere betekenis aan te geven. Met dit blog wil ik een pleidooi doen voor mijn buren de vluchtelingen.

In de eerste link onder dit blog geeft Bram van Ojik een politieke oplossing voor de vluchtelingen in de parkeergarage op de langere termijn.. Werken zorgt er voor dat de  de bewoners van de parkeergarage zelf voor hun eten te kunnen zorgen. In de andere linken is te lezen op welke manier er in de lokale politiek gesproken wordt over de vluchtelingen in de Parkeergarage op korte termijn, m.b.t. eten en andere eerste levensbehoeften.

 

http://www.ilovezuidoost.nl/index.php/jomsocial/188-bram-van-ojik-bezoekt-vluchtelingen-in-garage-kralenbeek

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/107228

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/107218

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/105938

Reacties (17)

Vlijmscherpe scheidslijnen op Bonaire

Als in een idyllisch plaatje zitten twee mensen naar de betoverende zonsondergang te kijken. Een verdwaald wolkje in een prachtig verkleurende lucht schuift over het Kleine Eiland voordat het samen met de zon in de verte verdwijnt. Eerder liepen zij door de dorre en grauwe  wildernis rondom de Grote Berg. Hagedissen en leguanen van voorbije tijden lagen overal zonnebadend tussen de cactussen. Als de eerste dieren van dit tropische eiland voelen zij zich hier nog steeds thuis. In het menu van de eerste bewoners zijn zij zeker een welkome afwisseling op de visvangst geweest. Maar misschien hebben de eieren van de grote zeeschildpadden ook regelmatig voor een feestmaal gezorgd. Van die eerste bewoners is nog maar weinig terug te vinden. Gelukkig worden de zeeschildpadden nu wel op alle mogelijke manieren beschermd. Want elke nieuwe groep van bewoners eigent zich het eiland toe als eerste bezit. Maar zij, de zeeschildpadden, mogen nu gelukkig blijven.

De loslopende geiten en ezels trekken zich nergens iets van aan. Deze dieren zijn met een nieuwe golf bewoners op het eiland gekomen en lopen sindsdien vrij rond alsof zij nooit meer weg zullen gaan. De kinderen van de kinderen van de mensen waar zij mee op het eiland kwamen slachten soms een wilde geit. In een snack is dan een verse Kabritu Stoba met Funchi te koop. En een grotere leguaan wordt soms thuis als soepvlees bereid. Maar verder kijkt er niemand naar de landdieren om.

Met de tweede golf bewoners zijn de eerste bewoners bijna verdwenen. In een verloren Hoek op het Mooie Eiland zijn als derde of vierde golf nog de nazaten van piraten terug te vinden. Vreemd genoeg is dit wel de meest vruchtbare en vrolijkste plek van het hele eiland. Naast deze verloren hoek zijn met prachtige rotstekeningen de laatste herinneringen van de eerste bewoners te bewonderen.

Rondom en om het eiland is vaker gevochten om kostbaar zout. De restanten van de oorspronkelijke zoutwinning laten zien hoe men in die tijd met hun slaven omging. Al zullen weinigen daar nu nog oog voor hebben. De laatste golf van bezoekers en bewoners hebben alleen maar oog voor elkaar en de blauwe lucht. Dieper in de zee wordt gedoken gesnorkeld en/of gedoken naar felgekleurde vissen tussen het koraal. Met bewondering voor de zeenatuur wordt er 's avond gegeten en geborreld. Grote vrachtvliegtuigen trekken felwitte strepen door de azuurblauwe ucht en brengen drank en het eten van thuis. Het eiland is gewoon een nieuw streepje op een to do list, of voor de diepzeeduiker of voor de cv-jager of voor de subsidie-zuiger.

Tegelijkertijd met de grootste cruiseschepen komen er geregeld grote vrachtschepen om het gewonnen zout op te halen. Voor de dagjestoeristen van de cruiseschepen is deze havenwandeling te ver. Zij komen niet verder dan de eerste Kralendijk, snuffelend tussen goedkope geimporteerde sieraden. De modieus gekleurde sieraden en snuisterijen worden vooral verkocht door eerder achtergebleven toeristen. En op onze snelwegen en in uw vaatwasser verdwijnt het zout onherkenbaar. De fundamenten van het historische toeristenplaatsje zijn uit de zee aangespoelde koralen. Maar op de eilandstranden struikel je over de rotsen, botten en knoken. Alleen het kleine eiland heeft van nature een verkoelend en zacht zandstrand. Wel worden de bezoekers rondom de Grote Kade naar kunstmatig opgespoten strandjes gelokt met drank, muziek en ander modern westers vertier. En natuurlijk serveren alle restaurants en hotels het eten van thuis.

De eilandbewoners zoals op zo veel toeristische plaatsen doen vooral het gedienstige werk, met af en toe een kind als gevolg. Hoewel familiewaarden op het eiland nog veel betekenen geeft menig bezoeker en/of nieuwe bewoner juist hier enorm op af. Gezamenlijk leven, eten of borrelen vindt niet plaats, een vluchtig rendez-vous stiekem achterin een auto weer wel.

Zo idyllisch de ondergaande zon wordt bekeken zo minachtend wordt er naar de eilandbewoners gekeken. De eilandbewoners hebben echter de tijd, want na een dag, een vakantie, een arbeidscontract, een pensioen, vertrekken de bezoekers toch weer, misschien alleen een kind achterlatend. De eilandbewoners tellen niet mee voor de bezoekers alleen de blauwe zee .....

Vlijmscherpe scheidslijnen in felle kleuren te ontdekken.

 

 

(Dit als impressie van een eerdere vakantie, deze vakantie ga ik weer iets anders ontdekken)

Reacties (3)

Als het onkruid bloeit

Een van mijn favoriete schrijvers heeft onder deze titel een van zijn meesterwerken geschreven. In zijn verzameld werk deel 14 zijn drie titels in één band verzameld de halve pulproman De liefde van Annie Mols (1959), de – volgens Boon mislukte - zedennovelle Het nieuwe onkruid (1964) en de uitgebreid herschreven versie Als het onkruid bloeit (1972). Deels zijn er mooie eigentijdse uitwerkingen van het lolitaverhaal in te lezen en deels zijn er de ontdekkingen van opgroeiende pubers in te vinden. Het zijn drie boeken die ik met veel plezier heb gelezen.De titel leert ons dat onkruid mooi is. En in het beschreven verdriet van de verhalen komen ook mooie dingen te voorschijn. Niet altijd ben ik een boekenwurm geweest. Fietstochten en wandelingen rondom Eindhoven hebben gemaakt dat ik overal geniet van kleinschalige landschapselementen. Uitgestrekte weidelandschappen kunnen mij niet bekoren. Het vlakke en oneindige geven mij altijd een winderig en koud gevoel.

Nu valt mij steeds meer op dat er in Nederland twee elementen verdwenen zijn uit de weidelandschappen. Het vee staat vooral voortdurend op stal en niet meer in de wei. En de weiden kleuren en geuren niet meer door allerlei weidebloemen. Vlees en zuivel staat steeds verder bij ons vandaan. Het doorzichte verpakkingsplastic en de nietszeggende etiketten hebben niets meer te maken met gelukkig grazende en herkauwende koeien uit mijn jeugd. Zonder jullie op te zadelen met een verhaal van vroeger was alles beter vraag ik jullie om eens te kijken op www.redderijkeweide.nl 

Het verzameld werk van Louis Paul Boon is er uiteindelijk gekomen. Misschien kunnen wij met elkaar zorgen dat de mooie rijke weides er ook weer terug komen?

www.redderijkeweide.nl

Reacties (10)

Een addertje onder het gras of een wankel evenwicht?

In mijn jeugd heb ik veel wortels en bladrozetten van de paardebloem verzameld. Ons konijn is er dik van geworden. En of het daardoor beter smaakte weet ik niet. Het konijn is door een buurman geslacht. En dat deed hij vaker, het slachten van konijnen. Of zijn konijnen met een jachtvergunning op het slachtblok terecht zijn gekomen of dat er een stropersstrik aan te pas kwam weet ik niet precies. Wel vertelde mijn moeder dat het konijn in de pan niet ons konijn is. maar dat het een ander konijn is .... Ik herinner mij uit die tijd ook prachtig bloeiende wegbermen en slootkanten. Gras is voor mij nog altijd een veldboeket van prachtige kleuren en geuren.

Op klompen lopende oude boertjes of boerenzonen liepen met hun koeien van het ene weiland naar de volgende graasplek. En mest rook naar mest. En bij gunstige wind kwam er een wolk van de voorbijrijdende giertank over. De melkreclame van Joris Driepinter heeft op mij zijn uitwerking niet gemist. Hoewel de huidige fabrieksmelk niet te vergelijken is met een slok zelf gemelkt wit vocht. Maar melkdrinken betekent ook vlees eten en dat doe ik eigenlijk niet meer. Ben ik nu als liefhebber van zuivelprodukten toch nog verantwoordelijk voor het sterven van dieren?

Afgelopen voorjaar zijn de havo3-leerlingen naar Friesland geweest. Van huis zijn en zeilen waren de redenen van deze reis. Een van de schoolopdrachten is het bekijken van de weidevogels. Water en gras is wat wij gezien hebben. Niets geen bloeiende oevers of uitbundige weidemengsels. Ja, ook koeien zagen wij weinig en weidevogels al helmaal niet. De koeien voor onze boter, melk, kaas en vlees staan nu vooral op stal. En de weidevogels zijn nergens te bekennen?

De boerderijen die ik mij van vroeger herinner zijn vooral gemengde bedrijven. Planten groeien op dierlijke en soms menselijke mest. De boeren verkopen en eten de meeste planten, maar een deel is ook weer het voedsel voor enkele dieren. De perceeltjes zijn klein en hebben naar grondsoort en waterstand een eigen functie. Het werk wordt door het weer en het seizoen bepaald. In het gebruik van de meeste grondstoffen is een kringloop te herkennen. Iets later leer ik op school dat de kringloop van Tropische regenwouden perfect te noemen is.

Nu heb ik zelf een tuintje van 10 bij 5 meter. In eerder blogs schreef ik al dat ik van mijn tuin vooral een plek voor dieren probeer te maken. De natte plek in mijn voortuin maakt dat sommige Afrikaanse vrienden zich afvragen of daar een slang leeft. Zij weten daarbij niet dat er door vrijwilligers broeihopen voor de ringslang vlakbij in de Bijlmerweide aangelegd worden. Juist daar waar mijn Afrikaanse vrienden in het weekend hun potjes voetbal spelen .....

Elke zomer heeft opgewonden verhalen over verrassende dieren. Voor mijn buurt is het dit jaar een spannend verhaal over een slang. Een paar straten verder is in paniek door de bewoners een zwangere ringslang op de stoep dood gedrukt. Alsof de natuur in de zomer een beetje naar ons toekomt. En wij natuurlijk ook een beetje meer naar buiten gaan. Het is meer ons genieten van het weer dan het begrijpen van de natuur. Straks in de herfst en winter vergeten we weer meer wat de natuur ons biedt. Mijn vraag nu is zit er ergens toch een addertje onder het gras of is het maar een wankel evenwicht zoals wij omgaan met de natuur?

 

 

 

Reacties (3)
Buskruid, een soepzooitje.
 
Buskruid, noemt zichzelf een soepbus op locatie. Eerlijke en lekkere ingredienten worden gebruik door Jessica.
Tijdens evenementen, feesten en partijen heeft Jessica al veel lekkerbekken gevuld.
Als u interesse heeft in het weekmenu van Buskruid?
Als u wilt weten waar Buskruid te vinden is.
Als u Buskruid wilt uitnodigen.
 
www.buskruid.com
Lees meer...   (3 reacties)
Een hete jongdame, een echte Hottie: Sita Danser
 
Sita Danser heeft een uit de hand gelopen hobby. Een pittige hobby mag je wel zeggen. Mijn ouders hebben mij al vroeg geleerd om alles te proeven. Mijn ronde buik is daar het bewijs van. Zoete dingen sla ik daarbij liever over. Maar pittige dingen lust ik graag!
 De sambals van Sita Danser heb ik dan ook met plezier geproefd. Lekker is dan ook om te weten dat al haar sambals zonder chemische conserven, geheel biologisch en puur op basis van lokale groentes en fruit gemaakt zijn.
 
En of je dat proeft. Voor de een is het misschien te pittig? Voor de ander smaakt het gewoon lekker. Graag maak ik hier even reclame voor deze hete jongedame, een echte Hottie.
 
Zelf houd ik van sambal op brood. Maar ook bij het koken wil ik graag een lik sambal toevoegen. En nu kan dat met nog meer verschillende smaken.


Als u ook van pittig houdt?
Wilt u even op de website kijken?
 
www.hottiesambal.nl
 
 

Lees meer...   (12 reacties)
Doe het lekker zelf koekjes van dapeppa
 
Jaren geleden mocht ik kooklessen geven op mijn eerste school. Met veel plezier kijk ik hier op terug. Zelf doen en samen lekker eten zijn twee dingen die kinderen zelfvertrouwen geven.
 
Bij toeval heb ik een prachtkok ontmoet. 
Met de lekkerste koekjes staat Dennis op markten. Maar het leukste aan zijn marktkraam vind ik de weckpotten die hij verkoopt. In verschillende weckpotten heeft hij ingredienten verzameld voor het zelf bakken van de lekkerste koekjes. Hij koopt zijn ingredienten zoveel mogelijk ecologisch en de directe omgeving.
 
Als je met Dennis praat zegt hij het volgende:
De geur van versgebakken koekjes maakt iedereen gelukkig.
Het is een eerlijk produkt, je ziet direct wat er in zit.
En iedereen kan het.
 
Op de weckpotten staat de tekst; dapeppa, koekje van eigen deeg.
Humor heeft Dennis wel.
 
Het enige wat je zelf nog toevoegt aan de inhoud van een weckpot; 1 ei en 90 gram boter.
 
Eet smakelijk!
"Doe het lekker zelf" pot.
 
www.dapeppa.nl
Lees meer...   (12 reacties)
Lekker makkelijk eten, thuisafgehaald
 
Lui als ik ben sta ik niet geregeld in mijn eigen keuken. Ruiken en proeven in de keuken van iemand anders doe ik weer wel  heel erg graag.
Toevallig heeft iemand mij een leuke website gegeven. Het ruiken maar vooral proeven bij iemand anders is nu wel heel erg gemakkelijk geworden.
 
Gaat u met mij mee?
 
www.thuisafgehaald.nl
Lees meer...
Lekker Landschap van Michiel Bussink
 
Lekker eten hoeft niet altijd van ver te komen. Met goed kijken is van dichtbij allerlei lekkers te vinden. Als voorbeeld geef ik een recept voor tuinliefhebbers met een hoekje zevenblad.
 
Gado Gado met zevenblad en look-zonder-look.
 
Jaren terug heb ik in Den Haag op een Pasar Malam voor het eerst gado gado gegeten. In welk restaurant dan ook heb ik dit nooit meer teruggevonden. In een leuk boekje heb ik nu een geweldig recept gevonden.En voor sommige tuinliefhebbers is het misschien meteen de oplossing voor hun onkruidproblemen.
 
110 gram zevenblad ( Aegopodium podagraria )
200 gram tauge
400 gram gekookte aardappel in plakjes gesneden
1 komkommer
200 gram gekookte sperzieboontjes
20 blaadjes van look-zonder-look
en eventueel wat zaadjes van look-zonder-look
4 gekookte eieren
zelfgemaakte satesaus (elders op mijn blog staat mijn recept voor satesaus
 
Snijd het zevenblad fijn en leg de groente op de bodem van een ingevette ovenschaal.
de warme aardappels en boontjes daar weer bovenop. Hier de de komkommer in lange reepjes gesneden ( julienne ) vermengd met look-zonder-look  overheen. De in partjes gesneden eieren met eventuele look-zonder-look zaadjes als garnering. Dit geheel 1 kwartier in een op 200 graden voorverwarmde oven.
Serveer met satesaus en kroepoek.
 
Smullen maar!
 
Lekker Landschap, Smullen van bos & veld
van Michiel Bussink
www.waarde.nl
ISBN 90-76661-12-x
Lees meer...   (11 reacties)
 Koffie.
 
Overdag en 's avonds loop ik op koffie. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik zelfs 's nachts weleens opsta en beneden even een kop koffie zet om daarna weer lekker in te slapen. Thuis gebruik ik simpel een perculator. De koffie is fairtrade. Ik betaal graag een eerlijke prijs voor een eerljk produkt. Buitenshuis zijn er natuurlijk de automaten met elk hun eigen nukken en kuren. De plaatsen waar daar ook een eerlijke koffie geschonken wordt waardeer ik daarbij des te meer. Op echte koffiepunten drink ik soms een koffie verkeerd en soms een cappucino. De kwaliteit van de bonen en de techniek van de verkoper maken soms dat ik er lovend over praat en schrijf.
 
Vorige week schreef Emile Jaensch lyrisch over een nieuw koffie punt. En terwijl ik dat blog lees kriebelt het bij mij. Bij het station Bijlmer Arena heeft een jonge ondernemer een mooie klantenkring opgebouwd. Een geweldige kop koffie en voor mooier weer een lekker ijs. Collega's, vrienden, bekenden en familie worden geinformeerd over dit goede koffiepunt. Jammer genoeg worden mijn blogjes minder vrolijk. Het stadsdeel Amsterdam-ZuidOost heeft een beetje vreemde ideeen over het stimuleren van het ondernemersklimaat. Initiatieven van inwoners met een echte ondernemersgeest worden meer en deels tegengewerkt.
U begrijp het al. Joek van Voorbergen uit Amsterdam-ZuidOost moet zijn zaak sluiten en een goed lopend koffiepunt moet verdwijnen!
 
Nationale en mondiale ketens worden met lucratieve voorwaarden naar binnen gehaald en bevoordeeld. In de loop der jaren zijn nationale en mondiale bedrijven ook met veel stampei vertrokken uit het stadsdeel. Terwijl de lokale ondernemer met alle tegenwind jammer genoeg zijn zaak moet sluiten of zelfs failliet gaat. De werkgelegenheid in Amsterdam-ZuidOost heeft twee betrouwbare factoren. De bedrijvigheid op en rondom Schiphol is een van de grootste werkgevers voor de inwoners van dit stadsdeel. Goede tweede werkgever is het midden en klein bedrijf binnen het stadsdeel.
 
Als we dan ook kijken naar het positieve imago van het stadsdeel dan komt juist het diverse karakter van de inwoners en hun bedrijvigheid met stip op 1 te staan. Ondanks wollige beleidsplannen en verkeerd ingezette subsidiemogelijkheden worden geslaagde ondernemers voral tegengewerkt.
En als ik dat dan heb opgeschreven ga ik thuis maar een kop koffie zetten. Zo aan het einde van een werkdag is er jammer genoeg weinig tot geen horeca beschikbaar om zo na het eten rustig nog een kop koffie te drinken. Ondanks alle goede bedoelingen met nota's voor winkelcentra, ondernemersklimaat of horeca.
 
www.zuidoost.amsterdam.nl
Lees meer...   (6 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl