robalberts.punt.nl

Bouwers en brekers, een nieuw bestuur voor Amsterdam

De gemeenteraadsverkiezingen zijn al langer voorbij en de stadsdeelraad is vervangen door een bestuurscommissie. De onderhandelingen voor de bestuurscommissie zijn al eerder afgerond. En na de eerste felicitaties over en weer is het politieke geruzie in Amsterdam-ZuidOost verder gegaan, zoals vooral kleine kinderen dat goed kunnen. Maar ook in de gemeenteraad is er nu een coalitieakkoord. Na lang heel lang onderhandelen heeft Amsterdam een nieuw bestuur. Voor de sociale huurwoningen zijn er duidelijke plannen, het handhaven van minimaal 187.000. Ook is er nog steeds de ambitie om 5000 woningen te bouwen per jaar, waarvan 500 sociale huur. Op internet vond ik een fabel zonder moraal. Veel politici gaan er prat op grote bouwers te zijn. Ook in mijn omgeving is dat het geval. Vreemd genoeg zijn de kale bouwterreinen van de grootschalige uitgevoerde sloop nog het meest zichtbaar. De geleende fabel verderop in dit blog omschrijft dit het beste. En mocht iemand zijn stad herkennen in deze fabel, dat zou zo maar eens kunnen. Ik mocht de fabel lenen voor mijn blog. En mocht u een van de genoemde Vreemde Vogels zijn, niets weerhoudt u om nu het nog kan om het tij te keren. Voor de gebruikte tekst zeg ik: met dank aan Jeanette Slagt van http://jeanetteslagt.nl/  Jeanette Slagt heeft enkele jaren als assistent projectleider aan een herstructurerings-project meegewerkt in een middelgrote stad in Nederland, zij ontkom niet aan een beetje cynisme als het gaat om besluitvaardigheid, regelgeving en protocol binnen het ambtelijke apparaat, de gemeenteraad en het college.

 

Wat het nieuwe college van B&W voor Amsterdam-ZuidOost zal brengen is koffiedik kijken. De subsidies voor ongebreidelde sloop zijn al langer geleden verspild. Het kapitaal om te investeren in prestigeuze objecten is er niet meer. En of de ondoordachte kleine vernieuwingswijkjes goed en efficient zijn te beheren betwijfel ik. Toch wil ik hier blijven wonen. Het optimistische elan van de jeugd en het mondiale karakter van de volwassenen maken mijn stadsdeel uniek. Ik vertrouw er zelfs op dat de kinderen en kleinkinderen van mijn buren over 25-50 jaar belangrijk zijn voor onze kleine land.

In de bestuurscommissie van Amsterdam-ZuidOost blijft voorlopig een stoel van de PVVA leeg. Maar het oude dagelijks bestuur is deels blijven zitten, met de PvdA -Muriel Dalgliiesh-, GroenLinks -Urwin Vyent- en de VVD -Emile Jaensch- ( met gedoogsteun van de ChristenUnie ). En in de Centrale Stad hebben D66, VVD en SP nu na lang, heel lang onderhandelen een coalitie akkoord bereikt.

Voor het College in de Centrale Stad zijn vandaag, Vrijdag 13 juni 2014, de namen van bekend gemaakt. D66 krijgt 4 wethouders en de VVD en SP krijgen elk 2  wethouders. Van deze wethouders hebben Eric van de Burg, Pieter Litjens, beide VVD en Arjan Vliegenthart SP met zijn drieën een verleden in Amsterdam-ZuidOost. Pieter Litjens heeft Amsterdam-ZuidOost in zijn portefeuille. Hoe het met oude en nieuwe bouwplannen zal aflopen moet de tijd ons leren. En of de volgende geleende fabel op hen van toepassing wordt is afwachten ...

Als u een vreemde vogel herkent in de volgende geleende fabel? Ik lees het graag in de reacties! Let wel de fabel is 10 jaar geleden geschreven.

Bouwers en brekers

Bouwers & Brekers worstelen samen met het duale stelsel en de overkill aan incomplete informatie. Dit wordt nog eens verstrekt door de Trekkers en Blijvers in het ambtelijke apparaat.
Allemaal wellicht goedwillende mensen die betaald of onbetaald verzanden in visies, het ontbreken hiervan en de vage regelgeving. Tel hierbij op het grote politieke spel en je hebt chaos, voorkeursbehandeling en afscherming van vakgebied. Veel besluitvorming vormt zich rond de bierpomp in plaats van op het stadhuis, en binnen dit informele circuit proberen de Bouwers in de gemeenteraad nog enige grip te houden op de Vreemde Vogels van het college.

Dit schrijfsel is een parodie, een fabel, voor mij met een moraal, omdat ik de stad ken waar het zich afspeelt. Wellicht herkent u de situatie en is het voor u ook een fabel met een moraal, anders is het gewoon een fabel zonder moraal, maar wel de moeite van het lezen waard, zodat u in elk geval gewaarschuwd bent voor de valkuilen van planologie in de breedste vorm.

In een land hier ver vandaan hebben dieren de plaats van mensen ingenomen. Het is er een echte beestenbende. Aan het hoofd van een eilandje in dat verre land staan de “Vreemde Vogels”: De Ooievaar is het hoofd.
Haar raad van wijzen bestaat uit een Ekster, deze gaat over alles wat op het eiland gebouwd en verbouwd cq. aangelegd moet worden. Een Kip, zijn taak is ervoor te zorgen dat iedereen die ziek is of werkeloos het toch naar zijn zin kan hebben op het eiland, er is de Zeemeeuw, hij gaat over het geld, scharrelt het kostje van het eiland handig en lui bij elkaar, en een Struisvogel, hij gaat over alles wat opgeruimd moet worden zowel in de natuur als binnen de bewoonde wereld.

Het zal u niet verbazen dat de Ooievaar er lustig op los kleppert, de Ekster achter alles aanhipt wat mooi glinstert, de Kip regelmatig zonder kop kakelt en de Struisvogel zijn kop vaker in het zand heeft als daar boven, terwijl de Meeuw regelmatig op grote hoogte verkeerd.

De Vreemde Vogels hebben een grote staf, de Trekkers & Blijvers genoemd. Die werken aan plannen, voeren ze als ze goedgekeurd worden uit of laten dat doen en modderen verder maar wat aan. Het zijn er heel veel. Maar er is dan ook volgens hun zeggen veel werk te doen.
De Vrijbuiters op hun beurt hebben daar hun eigen mening over.
De “Vrijbuiters” zijn de bewoners van het eiland. Zij doen gewoon hun ding, elke dag opnieuw, mopperen onder de opgelegde belastingen en regels, en gaan weer verder met het doen van hun ding. De Vrijbuiters gaan eenmaal per vier jaar stemmen. Dan kiezen zij uit hun voorgeselecteerde midden, de “Bouwers & Brekers”.
De Bouwers & Brekers besturen eigenlijk het eiland, dat wordt de Vrijbuiters tenminste verteld. De Bouwers & Brekers beslissen over de besteding van het door belasting en overheids-subsidie binnengekomen geld.

De Vreemde Vogels en de Trekkers & Blijvers krijgen regelmatig bezoek van buiten het eiland. Delegaties dieren komen kijken hoe het eiland reilt en zeilt, soms blijft dat toezicht wat langer dan wenselijk. Soms is het een gezellig dagje, een zogenaamd werkbezoek.
Als de bezoekers komen, – laten we ze “Badgasten” noemen – als de Badgasten komen, moeten de zaken wel op orde lijken. De Kip zet zijn kop op, de Struisvogel trekt de zijne uit het zand en de Ekster poetst zijn vacht en stalt zijn prachtige be- zittingen uit. De Zeemeeuw kijkt of er een kostje te scharrelen is en de Ooievaar die ……., ach die kleppert vrolijk verder.

Als de Badgasten op bezoek zijn moet je ook zorgen dat alleen de goede “Aanbesteders” aanwezig zijn. Je laat tenslotte alleen dat zien wat uit de kast mag in dierenland.
Aanbesteders zijn bijvoorbeeld de Mier, de Aap, de Kameleon, de Steltloper, de Nachtegaal, enz. Zij kunnen heel nuttig zijn voor het eiland. Aanbesteders nemen kennis mee, en knappen de klusjes op, het woord zegt het al.
De Vreemde Vogels en de Trekkers & Blijvers halen namelijk graag kennis en ervaring van buiten. “Ter ondersteuning” vertellen zij de Vrijbuiters, en de Bouwers & de Brekers.
Het zal u niet verbazen dat die daar met zijn allen een eigen mening over hebben. Aanbesteders zijn namelijk erg duur, er gaan een heleboel centjes van de Vrijbuiters op aan de Aanbesteders. Soms zijn de klusjes, die de Trekkers & Blijvers uitbesteden, keurig voorbereid zodat de Vreemde Vogels en de Bouwers & Brekers er direct hun goedkeuring aan verlenen. Vaker gaat het wat ingewikkelder. Dan wordt ergens informatie achter gehouden of werken Trekkers & Blijvers elkaar tegen. Soms kunnen zij niet anders door regeltjes, opgesteld door de andere Trekkers & Blijvers uit de directe staf van de Vreemde Vogels.

Aanbesteders die vaak in goed vertrouwen al een klusje of project gestart zijn, merken al gauw dat het wat lastig uitvoeren is, omdat de Vreemde Vogels en de Trekkers & Blijvers de boel een beetje ingewikkeld aanpakken. Zij dreigen wel eens onder de voet gelopen te worden door al het gepraat over en weer. Je zoekt een aanspreekpunt, maar ja, soms glimt het bijvoorbeeld niet genoeg voor de Ekster. Dus zijdelings luistert hij eens wat naar het gemopper. En laten we eer lijk zijn het communiceert voor bijvoorbeeld een Mier lastig met een Kip (zonder kop), of met een Struisvogel met zijn kop in het zand, hoewel je naar die laatste als Mier wel weer een tunneltje kunt graven. Maar dat kost tijd.

Soms hangt er veel van een project af. Het duurt vaak erg lang voordat er zekerheid is over de verdeling van verantwoordelijkheid, taken en geld.
Sommige Aanbesteders verzinnen een plan en richten zich tot de Bouwers & Brekers. Meestal vind je dan wel enkele Bouwers of Brekers die besluiten te helpen.
Daar moet je ook mee oppassen want niet alle Bouwers & Brekers zijn wie zij beweren te zijn: Onder hen bevinden zich het Lieveheersbeestje (lief maar giftig), de Adder (altijd oppassen met zo’n figuur), de Gier (lijkenpikker), de Havik, de Luiaard, de Rups/Vlinder (eeuwige verrassing), de Eendagsvlieg, de Paradijsvogel (kleurrijk figuur), de bij (bezig typetje), de Ezel, de Uil, de Olifant (dikke huid), de Bok en de Pitbull (die nu nog harder blaft dan bijt, maar dat leert hij nog wel).
U ziet een aardige vertegenwoordiging van de bij de verkiezingen gekozen Vrijbuiters. Je moet goed opletten want wie is nu een “Bouwer” en wie een “Breker”? Soms vind je gehoor bij de ene, dan weer bij de andere.

Na elke mislukte poging van de Vreemde Vogels om tot een beslissing te komen, zien de Trekkers & Blijvers de tijd als hun vriend. Zij leunen achterover, want dit geeft hun heel veel meer tijd, (Om te niksen vinden de Vrijbuiters overigens, en de Aanbesteders ook, maar uit beleefde afhankelijkheid zeggen deze laatsten niets.) Het geeft hen tijd om nog meer dingen aan elkaar te knopen zodat het nog ingewikkelder wordt voor iedereen.

De Bouwers & Brekers? Tja, die weten het vaak niet meer, die krijgen allerlei verschillende verhalen te horen! Net als de Vrijbuiters overigens!
Vanuit de Beestenburcht dringen vaak de raarste varianten op plannen naar buiten.
En de echte plannen? Die worden besproken in het Praathuis! (Dat kent u wellicht wel, uit de Fabeltjeskrant.)

En zo verschilt dit eiland niet van enige andere plek op deze aarde:
De één is gewoon een machtswellusteling, de volgende heeft een dubbele agenda, deze of gene heeft een groot zakelijk belang, weer een ander stedelijk belang en die ander heeft simpelweg een eigen belang…….en de belangrijkste mens is vaak de dupe…….
En de Ooievaar op het eiland? Ach, die kleppert gewoon door.

Vreemde vogels vliegen rond in de wandelgangen van het stadhuis.

Het betreft hier slechts een fabel zonder moraal. Elke overeenkomst of gelijkenis met enig persoon of situatie waar dan ook op deze aarde berust zuiver op toeval.

© 2004

http://jeanetteslagt.nl/blog/bouwers-brekers/


Grote ideeën sneuvelen vanwege het politieke spel, maar ook vanwege onkunde en besluiteloosheid op alle fronten.

Reacties (4)

Beleef de Lente

Na een verlengde herfst ben ik blij dat het vervroegde voorjaar in aantocht is. Misschien is het voorjaar wel het mooiste seizoen. De treurnis van de winter wordt dan weggejaagd door het enthousiasme van de lente. Regelmatig kijk ik in mijn tuin naar de voorbij vliegende vogels. En met nog meer plezier zie ik de vogels drinken uit de waterbakken op mijn terras. Ook de etende vogels bij mijn voederplekken maken mij vrolijk. En als ik kijk probeer ik te bedenken of het de jonge vogels zijn uit de nesten van het vorig jaar. Maar ook vraag ik mij dan af of er dit jaar weer succesvolle nesten zullen zijn.

Met www.beleefdelente.nl zijn de gebeurtenissen van een gekraagde roodstaart, huismus, oehoe, ooievaar, slechtvalk, steenuil, spreeuw, steenuil en torenvalk te volgen. De familie huismus woont bij mij onder de dakrand. Dus van een afstand volg ik het wel en wee van deze vogels al wat langer. Maar veel andere soorten komen nooit in mijn stadstuin. Al ontdekte ik gisteren een nieuwe vogel achterin mijn tuin, een staartmees kwam voorbij. En het strooivoer op mijn terras trekt ook sporadisch een vink aan. En een ondersteboven hangende specht aan een vetbol is ook een onverwacht plezier. Voor en achter mijn huis zijn pimpelmezen ook al meer dan een week hun nestkasten aan het inrichten!

De webcam van de internetsite www.beleefdelente.nl geeft ook dit jaar weer ongekende mogelijkheden. Van dichtbij is het wel en wee van 8 verschillende vogels te volgen.

Mijn vogelpassie-kaart van de vogelbescherming geeft mij een mooi blad en verschillende kortingen uit de webwinkel. Misschien dat jullie daar ook eens willen kijken? De webcam opnamen zijn vrij voor iedereen toegankelijk.

http://www.vogelbescherming.nl/

http://www.beleefdelente.nl/

Reacties (6)

Licht op muizenissen

In de donkere wintermaanden ben ik niet op mijn best. Grauwe luchten zijn niet mijn meest geliefde uitzicht. Toch kan ik juist door de sombere wintermaanden meer genieten van de zonnige dagen. Koude doet mij verder weinig en warmte hoeft voor mij niet. Des te meer kan ik genieten van de dieren in mijn wintertuin. Dit jaar heb ik nog geen muizen naar het vogelvoer zien kruipen. Wel heb ik deze winter een mol die door mijn voortuin wroet. Hoewel mijn buren een grote stevige hond hebben komt er bij hun regelmatig een muis naar binnen gelopen. Bij mij in huis komen er geen muizen een winterverblijf betrekken. Ook al staat er geregeld een buitendeur open.

Jaren terug werd gesproken over vleesetende muizen in het Centrum van Amsterdam. Rondom fastfood zaken zouden de muizenpopulaties vooral op de vleesresten afkomen. Op school leerde ik dat het gebit en de leefwijze van muizen bij knaagdieren hoort, zaden en enkele vruchten verzamelen en etend. In de praktijk blijkt dat knaagdieren soms ook op jacht gaan naar insecten, wormen en larven. Het opeten van de resten van een broodje burger past daar goed bij. Bij mij thuis is er al enige tijd geen vlees meer te vinden. En misschien is dat de reden dat er 's winters geen muizen naar binnen trekken?

Voor velen zijn muizen vieze en schadelijke beesten. Vreemd want bij het goed bekijken van hun levenswijze is te zien dat zij zich regelmatig poetsen. En over het overbrengen van vervelende ziekten, als Salmonella, ziekte van Weil of het leakyvirus lees je vaak wel iets, maar hoor je weer weinig van. Een huismuis hoeft voor mij ook niet. Al heb ik wel kleine Djoengaarsee hamsters in een afgesloten bak gehad. Hoewel het handtamme beestjes zijn heb ik vooral veel gekeken naar het beestje. Het aanraken gebeurde alleen maar bij het verschonen van de leefbak. Vies vind ik knaagdieren, muizen of hamsters, niet. Juist het wassen en het gebruik maken van een vaste urineplek komt bij mij schoon en verzorgd over.

Muizenissen over muizen in huis heb ik dan ook niet. En de scharrelende muizen in de tuin geven mij en de buurtkatten alleen maar plezier. Maar de grauwe luchten van de wintermaanden doen mij wel minder goed. Welke muizenissen daardoor in mijn onderbewuste optreden is mij niet helemaal duidelijk. Maar vanaf vandaag gebruik ik 's morgens een lichtbad van een zonlamp. Ik ben benieuwd welke uitwerking dat geeft op mijn winterstemmingen.

 

 

 

 

Reacties (9)

Vlijmscherpe scheidslijnen op Bonaire

Als in een idyllisch plaatje zitten twee mensen naar de betoverende zonsondergang te kijken. Een verdwaald wolkje in een prachtig verkleurende lucht schuift over het Kleine Eiland voordat het samen met de zon in de verte verdwijnt. Eerder liepen zij door de dorre en grauwe  wildernis rondom de Grote Berg. Hagedissen en leguanen van voorbije tijden lagen overal zonnebadend tussen de cactussen. Als de eerste dieren van dit tropische eiland voelen zij zich hier nog steeds thuis. In het menu van de eerste bewoners zijn zij zeker een welkome afwisseling op de visvangst geweest. Maar misschien hebben de eieren van de grote zeeschildpadden ook regelmatig voor een feestmaal gezorgd. Van die eerste bewoners is nog maar weinig terug te vinden. Gelukkig worden de zeeschildpadden nu wel op alle mogelijke manieren beschermd. Want elke nieuwe groep van bewoners eigent zich het eiland toe als eerste bezit. Maar zij, de zeeschildpadden, mogen nu gelukkig blijven.

De loslopende geiten en ezels trekken zich nergens iets van aan. Deze dieren zijn met een nieuwe golf bewoners op het eiland gekomen en lopen sindsdien vrij rond alsof zij nooit meer weg zullen gaan. De kinderen van de kinderen van de mensen waar zij mee op het eiland kwamen slachten soms een wilde geit. In een snack is dan een verse Kabritu Stoba met Funchi te koop. En een grotere leguaan wordt soms thuis als soepvlees bereid. Maar verder kijkt er niemand naar de landdieren om.

Met de tweede golf bewoners zijn de eerste bewoners bijna verdwenen. In een verloren Hoek op het Mooie Eiland zijn als derde of vierde golf nog de nazaten van piraten terug te vinden. Vreemd genoeg is dit wel de meest vruchtbare en vrolijkste plek van het hele eiland. Naast deze verloren hoek zijn met prachtige rotstekeningen de laatste herinneringen van de eerste bewoners te bewonderen.

Rondom en om het eiland is vaker gevochten om kostbaar zout. De restanten van de oorspronkelijke zoutwinning laten zien hoe men in die tijd met hun slaven omging. Al zullen weinigen daar nu nog oog voor hebben. De laatste golf van bezoekers en bewoners hebben alleen maar oog voor elkaar en de blauwe lucht. Dieper in de zee wordt gedoken gesnorkeld en/of gedoken naar felgekleurde vissen tussen het koraal. Met bewondering voor de zeenatuur wordt er 's avond gegeten en geborreld. Grote vrachtvliegtuigen trekken felwitte strepen door de azuurblauwe ucht en brengen drank en het eten van thuis. Het eiland is gewoon een nieuw streepje op een to do list, of voor de diepzeeduiker of voor de cv-jager of voor de subsidie-zuiger.

Tegelijkertijd met de grootste cruiseschepen komen er geregeld grote vrachtschepen om het gewonnen zout op te halen. Voor de dagjestoeristen van de cruiseschepen is deze havenwandeling te ver. Zij komen niet verder dan de eerste Kralendijk, snuffelend tussen goedkope geimporteerde sieraden. De modieus gekleurde sieraden en snuisterijen worden vooral verkocht door eerder achtergebleven toeristen. En op onze snelwegen en in uw vaatwasser verdwijnt het zout onherkenbaar. De fundamenten van het historische toeristenplaatsje zijn uit de zee aangespoelde koralen. Maar op de eilandstranden struikel je over de rotsen, botten en knoken. Alleen het kleine eiland heeft van nature een verkoelend en zacht zandstrand. Wel worden de bezoekers rondom de Grote Kade naar kunstmatig opgespoten strandjes gelokt met drank, muziek en ander modern westers vertier. En natuurlijk serveren alle restaurants en hotels het eten van thuis.

De eilandbewoners zoals op zo veel toeristische plaatsen doen vooral het gedienstige werk, met af en toe een kind als gevolg. Hoewel familiewaarden op het eiland nog veel betekenen geeft menig bezoeker en/of nieuwe bewoner juist hier enorm op af. Gezamenlijk leven, eten of borrelen vindt niet plaats, een vluchtig rendez-vous stiekem achterin een auto weer wel.

Zo idyllisch de ondergaande zon wordt bekeken zo minachtend wordt er naar de eilandbewoners gekeken. De eilandbewoners hebben echter de tijd, want na een dag, een vakantie, een arbeidscontract, een pensioen, vertrekken de bezoekers toch weer, misschien alleen een kind achterlatend. De eilandbewoners tellen niet mee voor de bezoekers alleen de blauwe zee .....

Vlijmscherpe scheidslijnen in felle kleuren te ontdekken.

 

 

(Dit als impressie van een eerdere vakantie, deze vakantie ga ik weer iets anders ontdekken)

Reacties (3)

Azijnpissers en kruikenzeikers

Langer geleden woonde ik net onder de rook van het Willen II stadion. Maar dan wel net over de gemeentegrens. De uitleg dat Tilburgers tijdens carnaval kruikenzeikers worden genoemd heb ik nooit vergeten. Voor de wolindustrie in een kruik alle urine van het gezin verzamelen en inleveren blijft een mooie anekdote. En weinigen zullen zich er nu iets bij kunnen voorstellen. Verhalen over negatieve mensen kan ik mij ook nog herinneren uit die tijd. De opmerking azijnpisser staat mij goed voor ogen. Denkend over een nieuwe aflevering voor mijn blog moet ik vaak bekennen dat ik ouder wordend te makkelijk in de categorie van azijnpissers terecht kom.

Om er een positief en mooi verhaal van te maken wil ik het daarom over iets heel anders hebben.

Deze week word ik regelmatig verrast door een ondersteboven schommelende specht. Hangend aan een vetbol komt deze specht dagelijks even een smakelijk hapje halen. Met vetbollen, pindasnoeren, uitgestrooid zaad en mijn bessenstruken lok ik de vogels mijn tuin in. Duiven, heggemussen, koolmezen, merels, mussen, pimpelmezen, roodborstjes, spreeuwen en winterkoninkjes vliegen af en aan. En de specht is daar een mooie, vrolijke aanvulling op.

Natuurlijk kijk ik ook uit naar een paar vinken. Maar sinds het ruime groen in mijn omgeving vervangen wordt door saaie nieuwbouwwijkjes met betegelde achtertuintjes en een parkeerplaats tegen de voordeur aangeplakt zal dat wel een onmogelijke wens zijn. Een vink leeft graag bij oude bomen. En juist die oude bomen worden in de Bijlmermeer vervangen door parkeerplaatsen. Daarom verbaast het mij des te meer dat er wel regelmatig een specht mijn tuin bezoekt!

Reacties (4)

Vogelvrij ?!? De nieuwe wildernis

In de keuken van onze buurman werden wij altijd begroet door het geluid van Pietje, het kanariepietje. In een kooitje van 10x10x10 centimeter kon Pietje door vier traliehekwerkjes naar buiten kijken. Bij mijn eerste bezoek aan een dierentuin werden we begroet door een rij van papagaaien. Met een zware metalen ketting zaten de papagaaien op een eigen houten paal te bedelen voor ongepelde pinda's of kleine stukjes fruit. Bij de schoenmaker mochten wij in de tuin komen kijken naar zijn voliere met wildzang. En bij een verre kennis heb ik zelfs ooit door een voliere met fazanten mogen lopen. Achteraf kreeg ik te horen dat de fazanten in het jachtseizoen losgelaten werden om af geschoten te worden. Dit wat betreft mijn vroegste herinneringen over vogels.

Deze week heb ik een rondje om Oostvaardersplassen gefietst. Bij elke stop ben ik grote groepen vogelaars tegen gekomen. Van jong tot oud wordt er met allerlei soorten verrekijkers naar de vogels gekeken. Het herfstige weer voelde lekker aan en de zon scheen de hele dag mooi. Iedereen die ik tegen kwam genoot van deze mooie dag.

De discussie over het wel of niet bijvoeren en gecontroleerd afschieten van de Edelherten, Heckrunderen of Konikspaarden snap ik niet. De schoonheid van het natuurterrein zie ik niet. Wel heb ik mij de hele fietstocht verbaasd over het vogelvrije leven van de vogels in dit gebied. Leuk is de anekdote dat op deze plek oorspronkelijk een industrieterrein gepland is en dat een paar ingenieurs op een slinkse wijze dit natuurgebied hebben laten ontstaan.

Maar bij het rondfietsen vielen ook hier vooral de verschillende soorten hekken op rondom dit gebied. Of er genoeg ruimte is om de natuur echt vrij te laten betwijfel ik. Maar dat denk ik vooral omdat wij mensen al langer bezig zijn om op verschillende manieren de natuur te kooien. En dan maakt het niet uit of het om een heel klein kooitje met een fluitend kanariepietje gaat of om een niet te overzien groot omheind terrein met een vrijvliegende zeearend.

http://www.nieuwewildernis.nl/

Reacties (11)

Als het onkruid bloeit

Een van mijn favoriete schrijvers heeft onder deze titel een van zijn meesterwerken geschreven. In zijn verzameld werk deel 14 zijn drie titels in één band verzameld de halve pulproman De liefde van Annie Mols (1959), de – volgens Boon mislukte - zedennovelle Het nieuwe onkruid (1964) en de uitgebreid herschreven versie Als het onkruid bloeit (1972). Deels zijn er mooie eigentijdse uitwerkingen van het lolitaverhaal in te lezen en deels zijn er de ontdekkingen van opgroeiende pubers in te vinden. Het zijn drie boeken die ik met veel plezier heb gelezen.De titel leert ons dat onkruid mooi is. En in het beschreven verdriet van de verhalen komen ook mooie dingen te voorschijn. Niet altijd ben ik een boekenwurm geweest. Fietstochten en wandelingen rondom Eindhoven hebben gemaakt dat ik overal geniet van kleinschalige landschapselementen. Uitgestrekte weidelandschappen kunnen mij niet bekoren. Het vlakke en oneindige geven mij altijd een winderig en koud gevoel.

Nu valt mij steeds meer op dat er in Nederland twee elementen verdwenen zijn uit de weidelandschappen. Het vee staat vooral voortdurend op stal en niet meer in de wei. En de weiden kleuren en geuren niet meer door allerlei weidebloemen. Vlees en zuivel staat steeds verder bij ons vandaan. Het doorzichte verpakkingsplastic en de nietszeggende etiketten hebben niets meer te maken met gelukkig grazende en herkauwende koeien uit mijn jeugd. Zonder jullie op te zadelen met een verhaal van vroeger was alles beter vraag ik jullie om eens te kijken op www.redderijkeweide.nl 

Het verzameld werk van Louis Paul Boon is er uiteindelijk gekomen. Misschien kunnen wij met elkaar zorgen dat de mooie rijke weides er ook weer terug komen?

www.redderijkeweide.nl

Reacties (10)

Een addertje onder het gras of een wankel evenwicht?

In mijn jeugd heb ik veel wortels en bladrozetten van de paardebloem verzameld. Ons konijn is er dik van geworden. En of het daardoor beter smaakte weet ik niet. Het konijn is door een buurman geslacht. En dat deed hij vaker, het slachten van konijnen. Of zijn konijnen met een jachtvergunning op het slachtblok terecht zijn gekomen of dat er een stropersstrik aan te pas kwam weet ik niet precies. Wel vertelde mijn moeder dat het konijn in de pan niet ons konijn is. maar dat het een ander konijn is .... Ik herinner mij uit die tijd ook prachtig bloeiende wegbermen en slootkanten. Gras is voor mij nog altijd een veldboeket van prachtige kleuren en geuren.

Op klompen lopende oude boertjes of boerenzonen liepen met hun koeien van het ene weiland naar de volgende graasplek. En mest rook naar mest. En bij gunstige wind kwam er een wolk van de voorbijrijdende giertank over. De melkreclame van Joris Driepinter heeft op mij zijn uitwerking niet gemist. Hoewel de huidige fabrieksmelk niet te vergelijken is met een slok zelf gemelkt wit vocht. Maar melkdrinken betekent ook vlees eten en dat doe ik eigenlijk niet meer. Ben ik nu als liefhebber van zuivelprodukten toch nog verantwoordelijk voor het sterven van dieren?

Afgelopen voorjaar zijn de havo3-leerlingen naar Friesland geweest. Van huis zijn en zeilen waren de redenen van deze reis. Een van de schoolopdrachten is het bekijken van de weidevogels. Water en gras is wat wij gezien hebben. Niets geen bloeiende oevers of uitbundige weidemengsels. Ja, ook koeien zagen wij weinig en weidevogels al helmaal niet. De koeien voor onze boter, melk, kaas en vlees staan nu vooral op stal. En de weidevogels zijn nergens te bekennen?

De boerderijen die ik mij van vroeger herinner zijn vooral gemengde bedrijven. Planten groeien op dierlijke en soms menselijke mest. De boeren verkopen en eten de meeste planten, maar een deel is ook weer het voedsel voor enkele dieren. De perceeltjes zijn klein en hebben naar grondsoort en waterstand een eigen functie. Het werk wordt door het weer en het seizoen bepaald. In het gebruik van de meeste grondstoffen is een kringloop te herkennen. Iets later leer ik op school dat de kringloop van Tropische regenwouden perfect te noemen is.

Nu heb ik zelf een tuintje van 10 bij 5 meter. In eerder blogs schreef ik al dat ik van mijn tuin vooral een plek voor dieren probeer te maken. De natte plek in mijn voortuin maakt dat sommige Afrikaanse vrienden zich afvragen of daar een slang leeft. Zij weten daarbij niet dat er door vrijwilligers broeihopen voor de ringslang vlakbij in de Bijlmerweide aangelegd worden. Juist daar waar mijn Afrikaanse vrienden in het weekend hun potjes voetbal spelen .....

Elke zomer heeft opgewonden verhalen over verrassende dieren. Voor mijn buurt is het dit jaar een spannend verhaal over een slang. Een paar straten verder is in paniek door de bewoners een zwangere ringslang op de stoep dood gedrukt. Alsof de natuur in de zomer een beetje naar ons toekomt. En wij natuurlijk ook een beetje meer naar buiten gaan. Het is meer ons genieten van het weer dan het begrijpen van de natuur. Straks in de herfst en winter vergeten we weer meer wat de natuur ons biedt. Mijn vraag nu is zit er ergens toch een addertje onder het gras of is het maar een wankel evenwicht zoals wij omgaan met de natuur?

 

 

 

Reacties (3)

Muggen, Vleermuizen en bloeddorstigheid.

In het lokale nieuws lees ik iets over een vogel die in een huis rondvliegt. Uiteindelijk mag de zoon des huizes met hulp van de mensen van de Dierenambulance een Vleermuis uit de  zolder opvangen. Een openstaand zolderraampje en een half geopend gordijntje heeft een vleermuis bijna een winterverblijf bezorgd.

In voormalig Joegoslavie proberen mensen mee te liften op de folklore van Trans-Sylvanie. Dracula en vleermuisverhalen worden met toeristische bedoelingen op meerdere plekken gecultiveerd.

Maar in mijn eigen bed hoop ik dat Vleermuizen snel de twee nieuwe winterkasten ontdekken. Zo klein als een mug is zo storend zijn zij in mijn slaapkamer. I.p.v. het stillen van de bloeddorst van muggen op mijn lijf verlang ik naar de jachtlust van een paar vleermuizen op de rondom mijn huis rondvliegende muggen. Een Natuurvriend legt uit dat in september de jonge vleermuizen op zoek gaan naar een nieuwe plek om te overwinteren. De Vleermuizen zijn van harte welkom, maar de muggen mogen wegblijven.

En de mooie folkloristische verhalen over vleermuizen lees ik dan weer graag alleen in mijn eigen bed.

Reacties (4)
Spinnen, egels en vleermuizen in mijn tuin
 
Rondom mijn huis zijn de prachtigste spinnenwebben te bekijken. Niet een web maar veel webben zijn er te bewonderen. Regelmatig of onregelmatig, verstopt of midden in de loop, alle soorten en maten kom ik tegen.
Jaren terug staarde ik geregeld naar onze spinnenbak met Anansi. De vogelspin spoot met haar webkleren een wandelroute tegen het schuine glas op. En op die manier klom / liep zij naar de bovenkant om ondersteboven aan de lamp te hangen. Haar spinnenweb was meer een zachte geweven holte. Maar door goed te voelen aan het spinrag registreerde ze elke beweging in haar omgeving. De krekels liepen vaak over har lijf of sliepen zelfs op haar rug. Maar met een snelle beweging ving zij ook haar prooi.
Soms zie ik buiten een leeggezogen karkas in een spinnenweb. Maar verder zie ik nooit iets van de jacht op de insecten van mijn tuinspinnen. Wel weet ik dat ik weinig last heb van muggen!
 
Mijn egelhuis staat nu nog onbewoond in mijn achtertuin. Een zacht hooi laagje wacht op de eerste egel. En vlakbij liggen takjes en vooral bladeren te wachten op de verdere inrichting van het egelhuis. Vreemd genoeg zijn er ook nog geen muizen naar binnen gegaan. Torretjes, kevers, slakken en muizen lopen nu nog af en aan. Vreemd genoeg heb ik heel even in het voorjaar een tuinegel op bezoek gehad. Maar de gestekelde platte pannenkoek op de rijweg liet zien dat de auto's nog steeds veel egelslachtoffers maken.
 
Voor de vleermuizen ben ik nog aan het zoeken welke huisvesting ik moet aanbieden. In alle soorten en maten komen de modellen vleermuiskasten voorbij. Specifiek voor een soort of kasten voor meerdere soorten worden er aangeboden. Voor mij is nog onduidelijk  welke soorten vleermuizen bij mij in de buurt voorkomen.
 
De nabij gelegen Bijlmerweide is onderdeel van de Ecologische Hoofd Structuur. Open weiden, brede waterlopen en dicht begroeide bosschages wisselen zich af. Maar mijn eigen woonwijkje met laagbouw eengezinswoningen heeft steeds meer tuinen met kale terrassen en partytenten gekregen.
Welke vleermuizen er dus bij mij voorkomen, maar ook kunnen voorkomen weet ik niet. Dat ben ik nu eerst aan et navragen / uitzoeken. Een vleermuiskast ophangen is leuk. Maar nog leuker is het als de behuizing ook echt bewoond gaat worden.
 
Last van kleine dieren en insecten zal ik in ieder geval niet snel krijgen.

Maar zullen de vlinders, hommels en bijen het wel overleven?
Ik reken er op dat de vlinders, hommels en bijen zich ook wel thuis blijven voelen in mijn tuin!


Lees meer...   (12 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl