robalberts.punt.nl

Een gouden straat in Amsterdam-ZuidOost

Een mooie rij met Goudessen staat er aan de Kantershofstraat. Fraxinus excelsior ‘Jaspidea’ is de wetenschappelijke naam van deze prachtige boom. In het najaar valt de goudkleurige bladertooi op en in het voorjaar is het zachtgroene van de uitlopende bladknoppen ook de moeite waard. Bij het aanplanten is niet zuinig voor een dikkere en grotere boommaat gekozen. Nu zijn de bomen goed volgroeid. Jammer genoeg heeft vorig jaar een van de bomen tijdens een lichte storm de top verloren. Maar verder zijn de bomen met  stevige gesteltakken mooi geworden. Niet alleen door de bomen is het een gouden straat.

De Kantershofstraat is een van de rijtjes nieuwbouw in de Bijlmermeer. De  straat is ook de toegangsweg voor de wijk Kantershof. Een wijkje met zo’n 600 woningen.  Door At5 is in haar serie Amsterdamse straten een leuke aflevering gemaakt over Kantershof (http://www.at5.nl/tv/straten-van-amsterdam/aflevering/15401/10 ). In Kantershof staan de basisscholen, Bijlmerdrie en Samenspel en het bejaardenhuis Koornhorst.

De ophaalwagens van de reiniging, brandweerwagens en verhuiswagens rijden allemaal door de Kantershofstraat om op hun plek van bestemming te komen.  Ook de bussen voor de schoolreisjes komen door de straat. En daar wringt het. De Kantershofstraat is breed genoeg. Maar door de volgroeide Goudessen ontbreekt er soms de benodigde ruimte. Sommige overhangende takken geven nog mee met het voorbij rijdende verkeer. Maar soms breekt er ook al een tak af door het voorbijkomende verkeer.

Na de stormschade heb ik gevraagd of de bomenrij meegenomen kan worden in het noodzakelijke beheer. Opkronen geeft de bomen de kans om uit te groeien tot volwaardige straatbomen. En bij de bomen die tegenover de woonhuizen staan voorkomt dat waarschijnlijk ook geklaag over teveel schaduw.

Amsterdam heeft een deskundige bomendienst gehad. Maar door reorganisaties is de expertise versnipperd over de verschillende stadsdelen. Nu na weer een reorganisatie wordt deze dienst misschien weer opgetuigd? Maar bezuinigingen maken dat het meeste onderhoud en beheer in de wijk uit besteed wordt. Tijd om naar het noodzakelijke onderhoud van de bomen te kijken ontbreekt nu jammer genoeg. De takken van de Goudessen worden steviger en zwaarder. En de wijkopzichter heeft geen tijd of budget voor de noodzakelijke snoeirondes.

 

Nu vind ik de bomenpracht goud waard.

Maar of dat straks ook nog zo is, met het voortdurend voorbij rijden van zwaarder en sterker vrachtverkeer?

Blijft de Kantershofstraat dan nog wel een gouden straat?

Reacties (8)

Breekijzers tussen de deuren van het stemlokaal

Jarenlang zat er een knaagdier in onze levensautomaat, een rat, een opvreter, een foutenmaker, een in de war stuurder. Met liefdesolie heb ik gesmeerd, met engelengeduld geantwoord, met uiterste precisie mijn stappen gepland en juist in 2014 leek het of men mij de juiste monteur stuurde om mijn/onze levensautomaat te herstellen. ( een wonder ) Eerder al beschreven door Zilvertje op haar blog.

In de afgelopen jaren heeft de stadsdeelraad in Amsterdam-ZuidOost een naam opgebouwd van vriendjespolitiek. Al zal ik mij vooral de gevallen van broedermoord herinneren. Twee keer stuurde een fractievoorzitter een eigen portefeuillehouder naar huis en dan heb je volgens mij weinig van politiek begrepen. De naam van stemmenkopen duikt ook hier bij elke lokale verkiezing weer op. Het bevoordelen van vriendjes en familie met baantjes binnen het ambtenarenapparaat en het uitdelen van subsidies aan bevriende stichtingen heeft een einde gekregen? De aanhoudende crisis maakt dat niet produktieve ambtenaren een andere baan moeten zoeken. En stichtingen met onduidelijke resultaten verdwijnen nu het overheidgeld op is.

In landelijke media roepen de grote politici van alles. Maar heeft de buurtbewoner hier nog wel oor naar. De kleinere dingen worden vooral op buurtniveau geregeld. Hoe schoon en hoe groen is de straat. Wat krijg ik voor mijn betaalde gemeentelijke belastingen. Zorg op maat is iets waar je alleen aan denkt wanneer dat direct nodig is. De juiste school voor mijn kinderen is een keus die 3 keer, basisschool, middelbare school en vervolgonderwijs, gemaakt wordt. Vanuit Den Haag worden met te weinig geld veel zorgtaken naar de gemeente geschoven, iets waar wij pas achter komen als wijzelf of een naaste afhankelijk wordt van Zorg. Het bebouwen van restjes groen in en buiten de bebouwde kom mag nu ook meer en meer door de gemeente bepaalt. De leegstaande kantoorcomplexen her en der doen daarbij het ergste vermoeden.

De verkiezingskoorts is in Amsterdam-ZuidOost los gebarsten. Kopstukken lopen over de markten. Folders worden uitgedeeld en op de meest in het oog liggende plekken verschijnen illegale gezichten op de muren. Afspraken over een nette campagne zijn niet gemaakt en wettelijke regels worden met de voeten getreden. Veroordeelde politici lopen ook rond met het hoogste woord. Elders noemt met het de bananenrepubliek zelf noem ik het je reinste dorpspolitiek.

Wij krijgen een bestuurscommissie, doorgewinterde en van de straat geplukte kandidaten vertellen allemaal een ander verhaal. De productieve ambtenaren zullen wel blijven, denk ikzelf. Maar overtollige beleidsambtenaren en leidinggevenden zullen meer en meer een andere baan moeten zoeken. En vastgeroeste ad interim ambtenaren krijgen vast ook hun te late afscheid. Rijbewijzen en paspoorten blijven nodig en ook het vuil moet opgehaald worden. Over het groen en de bomen wordt nog nagedacht want dat wordt vooral door ingehuurde krachten beheerd. Hoe de Zorg en het Passend Onderwijs geregeld moet worden is onduidelijker. De Gemeenteraad zal het beleid bepalen en de Bestuurscommissie moet het gewoon uitvoeren.  Of het aantal leden van de bestuurscommissie (13) geluk brengt is nog maar afwachten. Uit deze leden worden weer 3 Bestuurders gekozen.

Hoewel grote politieke onderwerpen als Zorg, Onderwijs meer en meer op gemeentelijk niveau bepaalt gaan worden mag iedereen stemmen. Over de van oudsher lokale onderwerpen mag elke inwoner zijn stem laten horen. En bij het stembureau om de hoek is veelal alleen een identiteitsbewijs voldoende om een stembiljet te krijgen. En om de opkomst te bevorderen mag er elders in de gemeente, zelfs op stations ook gestemd worden. Voor veel Buitenlandse ingezetenen is dit een hele ervaring en een te onbekend gegeven.

Voor alle verkiezingen staat mijn keus al weer vast. Ik ben een van de weinige traditionele kiezers. Trouw aan mijn eigen partij, ondanks opgelopen teleurstellingen kies ik voor duurzaam, sociaal en vredelievend. De vernieuwing en veelkleurigheid op de verkiezingslijsten van GroenLinks voor de bestuurscommissie in Amsterdam-ZuidOost en de gemeenteraad van Amsterdam maken dat ik weer met vol vertrouwen ga stemmen. De couleure locale van de plaatselijke politiek van ingesleten venijnige en afgunstige patronen zal waarschijnlijk wel verdwijnen uit ons stadsdeel. Maar misschien kan er dan aan de borreltafel gesproken worden over de successen van de talentvolle inwoners uit Amsterdam-ZuidOost?

http://www.amsterdam.nl/verkiezingen/

http://www.groenlinkszo.nl/

https://amsterdam.groenlinks.nl/

 

Reacties (3)

Armoe of rijkdom?

Nu ik mijn plastic verpakkingsmateriaal gescheiden mag inleveren is mijn hoeveelheid restafval nog kleiner geworden. Vandaag vertelde ik nog dat ik het groene uitzicht vanuit mijn flat mis. Dit terwijl anderen vooral praten over de bergen rommel bij de ingang van de flat. Alsof hoogbouwflats alleen maar een verzamelplek zijn voor rommel en rotzooi. De kleine en versnipperde nieuwbouwwijkjes die in de plaats van de flats zijn gebouwd laten goed zien waar het afval vandaan komt. Al jarenlang is bij dezelfde voordeuren regelmatig een vuilnisstort te vinden. Goede meubels, kleding op een hoop gegooid met allerlei viezigheid vermengd verwaait tot een smerigheid die na het weghalen nog steeds herkenbaar blijft als een no go area. De hoeveelheid geld die in de sloop van de flats verdwenen is stoort mij nog steeds, vooral vanwege deze vieze plekken.

Typisch is dat deze smerige straathoeken de aanduiding zijn van huisnummer met veel sociaal leed. Natuurlijk is iedereen zelf verantwoordelijk voor zijn of haar misstappen. Maar als blijkt dat deze misstappen van generatie op generatie worden doorgegeven mag de overheid een gepaste helpende hand aanreiken.

Met folders en ander voorlichtingsmateriaal wordt van alles verteld over gescheiden afvalinzameling. Toch zie ik daar te weinig van te terecht komen. Bij teveel mensen is er een rond gat waar al het afval bij elkaar komt. Bij te veel armere gezinnen wordt vooral veel bulk gekocht en weer wegggooid zonder dat er duurzamer, goedkoper wordt ingekocht.

Ik blijf het idee houden dat huishoudens waar net even iets meer te besteden is er minder afval wordt gemaakt. Maar ook dat dit afval beter gescheiden wordt en daardoor weer bruikbaar blijft. En dat bij een paar huishoudens net op of onder de armoedegrens de ongesorteerde afvalbergen voor de deur blijven bestaan. Alsof de zorgen tussen de oren buiten ook zichtbaar zijn bij de voordeur. Een opgeruimd huis geeft ook een opgeruimd gevoel. Een helpende hand van de overheid kan bij de duidelijk herkenbare gezinnen hulp bieden. En juist die rijkdom gun ik gezinnen in armoe. De miljoenen verspild bij de sloop van de Bijlmer Hoogbouwflats zijn niet meer terug te halen. Maar het geld dat nu aan waardeloos voorlichtingsmateriaal wordt besteed kan wel zinvoller ingezet worden.

In andere landen leven de armen op het afval van de rijken. In andere landen leven armen van het uitzoeken, sorteren en hergebruiken van het afval van de rijken. In de natuur bestaat geen afval, maar krijgt alles een functie in de levensloop van een volgend organisme in de grote kringloop van onze Aarde. Kunnen wij mensen iets leren van deze Natuurlijke kringloop op Aarde? Kunnen wij mensen leven in de rijkdom die de Aarde ons biedt? Of gaan wij allemaal langzaam dood in de armoede van het leven in ons eigen vuil!

Reacties (8)

Bezorgd om het zuinige.

 

Een tijd heb ik trots in Amsterdam rondgelopen. Maar nu maak ik mij al weer enige tijd grote zorgen.

Zondagochtend kijk ik uit over het kleine Bijlmerplein. En nu al weer een paar weken loopt er een junk voor over gebogen als een kip tussen alle steenvoegen te zoeken. Of het nu om weggegooide dope gaat of om muntgeld is mij niet helemaal duidelijk. Maar het roept herinneringen op van jaren terug.

Rondlopend in de Amsterdamse Poort zie ik nu een man hevig gebarend en schreeuwend heen en weer lopen. Of dit nu iemand is die vreselijk in de war is of dat het een trippende junk is mij ook nu weer niet duidelijk.

Het nieuwe winkelcentrum om de hoek heeft al weer enige tijd een vaste bedelaar. En ik herken de man van jaren terug.

Wachtend op de metro op station Zuid spreekt een vriendelijke oudere man mij aan. Aan het einde van ons gesprek, mijn metro is er, vertelt de man eerlijk dat hij nu op straat leeft.

En terwijl ik thuis kom wordt er in alle nieuwsuitzendingen gezegd dat het noodkamp aan de Notweg in Amsterdam-Osdorp kleiner moet worden.

 

Aan het einde van mijn salaris is de maand ook op. Sparen doe ik bijna niet meer. En alle berichten uit Den Haag maken mij niet  vrolijker. Maar materieel heb ik alles nog steeds op orde. Een dak, bed, eten/drinken en kleren zijn voor mij geen moeilijke onderwerpen. Maar als ik dan om mij heen kijk zie ik toch veel verdriet voorbij komen.

Ik ben bezorgd om het Zuinige. De zwakkeren om ons heen krijgen het steeds moeilijker. En daar maak ik mij steeds meer zorgen om.

Reacties (5)
OV-chipkaart: Tijd kost geld
 
Met mijn OV-chipkaart log ik altijd in. Een tijdje geleden schreef ik al dat OV-reizen voor mij dubbel betalen is. Zowel Tante Spoor al het Amsterdamse GVB rekenen geld voor een metroritje van Amsterdam-Amstel naar Metrostation Weesperplein. Het storende van dit verhaal vind ik dat geen enkele NS-medewerker op een vriendelijke manier naar dit probleem wil kijken. Het is nu weer herfst dus de NS grossiert al in missers en fouten.
 
Toch gaat dit verhaal ook over falende OV-poortjes. Samen met een journalist heb ik 83 minuten doorgebracht op Station Duivendrecht. Aan de Duivendrechtse kant staan vaak de poortjes open.  Maar om netjes te zijn, vertelde ik al, log ik altijd in. Of ik nu mensen wegbreng of dat ik even ergens op het station iets ga kopen, ik ben binnen de poortjes ingelogd.
 
De zoektocht op het Station Duivendrecht heeft een paar aardige foto's opgeleverd. Op het blog van Auke VanderHoek zijn de foto's en het bijbehorende verhaal verder te lezen. De nummering van de perrons op Station Duivendrecht loopt tot 8. 4 Perrons voor de NS-lijnen van en naar Utrecht en Almere. De metrolijn richting Amsterdam en Amsterdam-ZuidOost heeft ook 2 perrons. De metrolijn heet ook wel de Geinlijn, genaamd naar het eindstation. De Gaasperplaslijn loopt precies onderlangs het station Duivendrecht. Maar uitstappen kan niet want de Gaasperplas metro stopt daar niet. En er zijn ook geen perrons langs het spoor van die lijn. Zijn dat dan de ontbrekende perronnummers? Auke VanderHoek schrijft er verder over.
 
Mijn blog gaat over de 83 minuten die Auke en ik op het station doorbrachten. Rondkijkend, foto's makend en interviews afnemend. Na de 83 minuten zijn we bij dezelfde uitgang naar buiten gegaan. Ik heb dan ook zonder een meter gebruik te maken van het OV bij hetzelfde OV-poortje in- en uitgecheckd. Alleen is er wel 83 eurocent van mijn saldotegoed afgehaald!!! En Auke? Die liep via het openstaande ov-poortje in en uit. Betaalde geen cent.
 
Het bewijs dat tijd geld is!
 
Maar ook weer een bewijs dat het systeem van de OV-chipkaart van alle kanten rammelt. Maar dat hebben anderen ook al uitgebreid ervaren…
 
 
www.ov-chipkaart.nl
nieuws.aukevanderhoek.com
Lees meer...
Klein of groot, groencentrum van Kriekenoord
 
Een goede vriend van mij is vorige week even naar Billund gereden. Hiermee heeft hij een droomwens van zijn zoon Jelle vervuld. Vader en zoon gezamenlijk op pad om Legoland te bezoeken. Voor Jelle een wereldreis en voor Auke een avontuur. De woonkamer van Auke en Jelle, het kantoor van Auke en de slaapkamer van Jelle zijn regelmatig bezaaid met legostenen en de meest fantasievolle bouwsels. Klein en groot vermaken zich vroeger en nu met deze bouwstenen.
 
Aan klein en groot moest ik vorige week ook denken bij mijn bezoek aan de plantenkwekerij aan de Sniep in Diemen. In 20 jaar tijd zijn alle fusies en veranderingen binnen Zorgland door en over deze plantenkwekerij gegaan. 25 Jaar geleden bij de Sniep uitstappend was er een wijde groene vlakte te zien. Met enthousiasme kweekten werkmeesters en medewerkers de mooiste planten op deze groene vlakte. In de tussentijd zijn alle medewerkers van toen al lang overgeplaatst en is deze kwekerij in grote stappen eerst helemaal verdwenen. Een woonwijk en een technisch bedrijf heeft nu het uitzicht bij de eindhalte van lijn 9 overgenomen. Maar doorrijdend naar een verstopt achteraf hoekje is er weer een kleine oase van groen terug te vinden.  Een klein groepje nieuwe enthousiaste Zorg clienten werken in de frisse buitenlucht en kweken en verkopen weer tuinplanten.
 
De uitleg over de fusies, schaalvergrotingen, naamsveranderingen en het verdwijnen van deze kwekerij zal ik u onthouden. Over en weer ervaringen uitwisselend op deze kwekerij heb ik een half uur met een van de nieuwe werkbegeleiders de namen en structuren van de organisaties die betrokken zijn met deze plantenkwekerij besproken. Samen concludeerde wij dat er steeds meer managementsfuncties op verre kantoren zijn bijgekomen. En dat de tijd en ruimte voor de clienten alleen maar kleiner en kleiner is geworden.
 
De website van van Kriekenoord geeft een beeld van wat er te koop, te zien en te doen is op deze kwekerij. Maar er is meer; tuinaanleg en onderhoud, kinderboerderij en werkprojecten zijn de werkterreinen van andere collega's.  Ik kijk met erg veel plezier terug naar mijn werktijd op deze kwekerij. En ik nodig u namens alle medewerkers uit om eens langs te komen. Maar nieuwe en grote bezuinigingen zie ik met angst en beven tegemoet!
 
Groot of klein, Zorg is belangrijk! 
 
Mijn droomwens is dat groencentrum van Kriekenoord nooit meer kleiner hoeft te worden. Liever wil ik bouwen aan een goede Zorg voor jong en oud met alle bouwstenen die daarvoor nodig zijn.
 
www.groencentrumvankriekenoord.nl
Lees meer...   (8 reacties)
Subsidie en bobo's.
 
Bestuurders en politici hebben in Amsterdam-ZuidOost een speciale manier van lopen. Het beste is deze loop te omschrijven met zien en gezien worden. Deze groep loopt handenschuddend en glimlachend rond. De tweede groep deelraadsleden loopt zonder op of om kijkend. Deze groep is vaak per vergissing door de politieke partij op een kieslijst gekomen, contacten in het stadsdeel ontbreken meestal. In de afgelopen 20 jaar zijn er een aantal subsidie bolwerken opgebouwd. De grootste bevolkingsgroepen hebben als eerste een groot clubhuis gekregen. De volgende bevolkingsgroepen hebben daarna een kleiner clubhuis gekregen.
 
De bestuurders en politici zorgen vooral dat zij door de subsidiegebruikers gezien worden. Een handdruk, glimlach en vriendelijk praatje zorgen dat de warme band onderhouden wordt. De tweede groep deelraadsleden is veelal nooit in een subsidiebolwerk binnen geweest en heeft ook geen idee wat de doelstellingen zijn van de bijbehorende stichting.
 
Tijdens verkiezingscampagnes worden de beloften vaak eenvoudig genoemd. Jullie stemmen op mij en ik zorg dat jullie subsidie blijft en zelfs verhoogd wordt. Nu is er alleen iets aparts aan de gang. Ontmoetingscentrum Bolletrie is gesloten. Vikaash is meer en meer een ruimte voor kinderopvang en kerkdiensten. En Pos Nor is vaker gesloten dan open. Het gebruik van toegekende en verkregen subsidies is steeds onduidelijker geworden. En de opgebouwde netwerken voor de grootste bevolkingsgroepen vallen steeds meer uit elkaar.
 
Ruzies en conflicten over het oneigenlijke gebruik van de subsidiegelden en zelfverrijking spelen hierin een grote rol. Laat ik nu een aantal kleinere groepen uit Amsterdam-ZuidOost noemen; uit Suriname de inheemsen, Arowakken en Caraiben, uit de Antillen de Engelstaligen, uit West-Afrika de moslimvrouwen, maar meer voor deze tijd de nieuwkomers uit de MOE- landen. Specifieke problemen van speciale bevolkingsgroepen zijn in Amsterdam -ZuidOost moeilijk op te pakken of op te lossen. Tenslotte hebben we al jaren een verdeelsleutel. De grote van de bevolkingsgroep en de verwevenheid met de lokale politiek bepaalt de verdeling van de subsidiegelden.
 
De analyse van het probleem of de urgentie van de hulp heeft de afgelopen jaren weinig tot geen rol gespeeld bij de verdeling van subsidiegeld. Als op weg naar mijn werk of terug naar huis langs de Bolletrie fiets vraag ik mij af waar nu de gezellige avonden worden gehouden. En als ik dan toevallig eens de Bonte Kraai binnen loop vraag ik mij af wat er geinvesteerd is in het gebouw, personeel en de nieuwe programmering voor de handvol bezoekers die er aan de bar zitten.
Subsidiegeld en bobo's, waar moet het naar toe?
Straks zijn er geen deelraden meer.
Het subsidiegeld is op en de bobo's worden weer gewone passanten.
Zijn er dan alleen nog maar spannende verhalen over de gouden subsidietijden ???
 
 
 
Lees meer...   (2 reacties)
 Het heilige getal 7.
 
Als ik met een meetlat door de wijk loop kom ik verschillende dingen tegen. Stoepranden van 47,3 cm, verkeersdrempels van 7,8 centimeter, trottoirbanden van 7,5 millimeter zijn in de ene wijk te vinden. Even iets verder valt het op dat verkeersdrempels op verzoek van autobezitters iets verlaagd zijn. En de andere kant oplopend zie ik dat de bestrating net even iets hoger ligt dan de stoep. Op elk 50 meter bestrating zijn 7,4 beschadigingen in het bestratingsmateriaal te ontdekken.
 
Bij inspraakrondes rondom deze bestratingen vallen een tweetal opmerkingen op; de bestrating wordt met hoogwaardig materiaal uitgevoerd en er is gedacht aan een hoge verkeersveligheid.
 
In Groningen is een autovrij centrum, in Hasselt is gratis busvervoer in het centrum, in Almere is een duidelijke scheiding van verkeerstromen. Volgens mij zijn dit manieren om een veilige verkeersituatie te krijgen.
 
Ik heb een rotsvast vertrouwen in het getal 7.
 
Maar misschien willen de lezers mijn meten met een klein korreltje zout nemen en alle maten afronden op hele getallen?
 
7 Dagen per week rekening houden met andere verkeersdeelnemers helpt.
Lees meer...   (5 reacties)
Samen vooruit!
 
In het welkomswoord van Charles Vanderpuye tijdens de werkconferentie Samen vooruit! zijn een aantal maatschappelijke veranderingen naar voren gehaaald. Tijdens een filmpje is in een aantal korte interviews gekeken naar de gevolgen van de bezuiniigingen. Werkloosheid, kortingen en tegenslagen worden in gezinnen verschillend gedragen. Optimisme, vertrouwen maar ook depressiviteit en teleurstelling komen naar voren. De tegenstelling van miljardensteun aan de financiele instellingen en de ontslagen en kortingen voor de bewoners van Amsterdam-ZuidOost zijn voor weinigen te begrijpen. Het accepteren van de ongelijkheid blijft ook moeilijk. De link tussen eigen verantwoordelijkheid en eigen schuld wordt op individueel nivo begrepen en ondersteund. Waarom volwassen financiele instellingen juist niet in staat zijn om de verantwoordelijkheid voor hun schulden te dragen is dan moeilijk te begrijpen.
 
De oude uitdrukking " eigen schuld, dikke bult" is wellicht niet meer van deze tijd? De nieuwe combinatie van eigen verantwoordelijkheid, eigen schuld is misschien eigentijdser. Dat ontslaat zowel de grote financiele instellingen en de individuele burgers niet van het oplossen van hun problemen. Charles Vanderpuye vat dit samen met de combinatie Eigen verantwoordelijkheid en Eigen kracht. In de werkconferentie zijn veel betrokken instellingen een organisaties van en voor Amsterdam-ZuidOost aan de slag gegaan.
 
Op http://zuidoostvooruit.wordpress.com is meer te lezen over deze werkconferentie.
Lees meer...   (6 reacties)
 
Dikke Maatjes in Amsterdam-ZuidOost
 
Dit is een blogje over overtollig vet. Dit is een blogje over vermageren en bezuinigen. Regelmatig stoor ik mij aan de vetzucht van sommige subsidievreters. In sommige families lopen ze rond, bietsen en lenen maar nooit iets teruggeven. In elke vriendenkring zijn zij berucht, lenen en zeuren maar nooit iets (terug-)geven. In mijn stadsdeel zijn zij ook bekend. Elke gelegenheid wordt gebruikt om van de subsidieruif te eten. In jaarlijkse overzichten is het terug te lezen. Meerdere jaren achtereen aan de zelfde projecten deelnemen, maaar geeen resultaten produceren.
 
Ik ga hier geen namen noemen. Alleen mijn ongenoegen uitspreken over de verspilling van veel subsidiegeld! Vermageren en bezuinigen kan veel voor Amsterdam-ZuidOost opleveren. Mischien dat er op die manier minder Dikke Maatjes rondlopen. Maar dat zal dan ook helpen bij de gezondheid! De jaarlijkse Begroting is weer vastgesteld. Een enkeling heeft door dat veel belangrijke beslissingen al in de Voorjaarsnota worden genomen. Misschien geeft dat de kans om in het voorjaar eens te vasten?
 
En na te denken over sommige Dikke Maatjes?
Lees meer...   (10 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl