robalberts.punt.nl

Geknipt voor ZuidOost, Polaroids van ZuidOost, Expositie van 5 april tot en met 3 mei 2014, met Hans Mooren, Auke Vanderhoek en Patrick Meershoek

Vroeger stoeide Hans vooral met letters en getallen. Nu is Hans al weer jaren bezig met beelden en plaatjes. Het vorige kalenderjaar heeft Hans elke dag een Mens gefotografeerd. De expositie van deze foto's is onder de naam Geknipt voor ZuidOost te bekijken in het http://www.cbkzuidoost.nl/ Van zaterdag 5 april tot en met zaterdag 3 mei 2014 zijn de portretten te zien. Hans Mooren komt door zijn diverse activiteiten veel en vooral verschillende mensen tegen. In de gevarieerde serie foto's is dat duidelijk te merken.

Het cbkzuidoost wil een expertisecentrum zijn voor hedendaagse kunst. Daarbij wil het een culturele ontmoetingsplek zijn voor publiek, scholen en kunstenaars. Met deze expositie worden deze doelen bereikt. Hans heeft met zijn serie polaroids een duidelijk tijdsbeeld vastgelegd. De gefotografeerde personen geven een mooi idee van wat er in een jaar voorbij komt en gebeurd in Amsterdam-ZuidOost. De portretten van bekende en onbekenden geven in deze tentoonstelling juist een niet alledaags verhaal. En de fotograaf Mooren kennende ontbreekt natuurlijk de interculturele invalshoek niet.

Hans Mooren is ook bekend van de website http://www.ilovezuidoost.nl/ Dit is het het community portal van AmsterdamZuidoost. Maar ook de beroemde rondleidingen door de Bijlmermeer worden door Hans Mooren georganiseerd. http://www.amsterdamzuidoost.net/joomla1012/index.php Anderen herkennen Hans Mooren wellicht als de vaste fotograaf van het weekblad de Echo.

Mag ik iedereen uitnodigen om in de maand april even een bezoek te brengen aan het cbkzuidoost? Het is de moeite waard. Misschien dat u tijdens het bezoek aan het cbk een van de geportreerde Mensen ontmoet? Of dat u later lopend over de dagmarkt van het Anton de Komplein iemand uit de fotoserie herkent? Ook kunt u iemand herkennen uit een (inter-)nationaal nieuwsitem. In ieder geval zult u onder de indruk zijn. De nieuwe loopbaan van Hans Mooren heeft een mooi resultaat opgeleverd, zijn kijk op mensen door de lens van zijn polaroid geeft een nieuw verfrissend en gekleurd beeld.

De serie Polaroids van Zuidoost is gemaakt door Hans Mooren, maar de expositie is volledig samengesteld en vorm gegeven door de mensen van het cbkzuidoost. Professioneel en kundig hebben zij een bewonderendswaardige tentoonstelling vorm gegeven. Ook de Historische canon van ZuidOost door de Parool-journalist Patrick van Meershoek is in het cbkzuidoost te vinden. Tegelijkertijd is werk van Auke Vanderhoek In de fotoserie "Wij ... in ZuidOost" met kennissen, vrienden en familie van de Edumbekeukentafel te bekijken. Het cbkzuidoost en haar professionele medewerkers hebben weer een pracht expositie gemaakt, de moeite waard om te bezoeken!

De catalogus van de tentoonstelling is de moeite waard en kost maar 5 euro.

CBKZuidOost

Anton de Komplein 120
1102 DR Amsterdam
t. 020 25 25 401
f. 020 25 25 409
e.info@cbkzuidoost.nl

Openingstijden

dinsdag / woensdag / vrijdag 11-17 uur
donderdag 11-20 uur
zaterdag 10-17 uur

Natuurlijk goed bereikbaar met het openbaar vervoer en ruime (betaalde) parkeergelegenheid.



Reacties (3)

Het hemd nader dan de rok?

Hoewel wij in Nederland ook de mooie uitdrukking hebben; " wat van ver komt is lekker" handelen veel Nederlanders toch meer naar de uitdrukking; "het hemd is nader dan de rok". Sinds ik in de Bijlmermeer ben komen wonen zijn beide uitdrukkingen belangrijk voor mij geworden. Mijn buren hebben hier een wereldburger van mij gemaakt. De traditionele Nederlandse keuken vind ik lekker. Maar als dagelijkse kost saai. En van exotische gerechten kan ik steeds meer genieten. Hoewel ook bij mij eten een eerste levensbehoefte is heb ik mijn buitenlandse buren ook op andere vlakken leren waarderen. Saamhorigheid, gezelligheid en liefde voor kinderen zijn daarin 3 belangrijke pijlers. Toch is juist het dagelijkse eten voor veel van mijn buren een grote zorg. Om verschillende redenen zijn zij naar Nederland gekomen. Maar over het algemeen is de zoektocht naar een beter leven en geluk toch wel de belangrijkste drijfveer. Voor velen is Nederland dan een grote teleurstelling.

De vluchtelingenparkeergarage vlakbij mijn huis is daar een vervelend voorbeeld van. De regelgeving rondom vluchtelingen en asielzoekers geeft al jaren problemen. In mijn buurt zijn er nog steeds mensen zonder papieren. En op de scholen waar ik heb gewerkt zijn ook nog steeds leerlingen zonder verblijfsvergunning. Het aanpassen, verduidelijken, verbeteren en verscherpen van Nederlandse wetten en regelgeving voor buitenlanders, asielzoekers en vluchtelingen geeft nog steeds problemen. Langdurige en onduidelijke procedures en onoverzichtelijke overgangsregelingen maken ook nog steeds slachtoffers. Voor hun eerste levensbehoeften, eten, zijn vluchtelingen daardoor afhankelijk geworden van anderen.

Mijn betrokkenheid met mijn buitenlandse buren is de afgelopen 25 jaar alleen maar groter geworden.  En niet alleen vanwege het lekkere eten, maar vooral door onze gemeenschappelijke normen en waarden die ik als calvinistisch opgevoede Nederlander deel met veel van mijn buren uit alle windstreken en werelddelen. Het is te gemakkelijk om eerst naar de verschillen te kijken. Maar de onverwachte overeenkomsten komen juist in de persoonlijke ontmoetingen te voorschijn. Natuurlijk begrijp ik dat voor een buitenstaander dit vreemd leest. De vooroordelen over de Bijlmermeer en de illegale, criminele buitenlandse bewoners komen in veel gesprekken en nieuwsmedia uitgebreid ter sprake.

Nederland heeft al langer een aantrekkingskracht voor vreemdelingen. Door de eeuwen heen zijn er golven van migranten opgenomen.  Juist door deze Nieuwe Nederlanders uit het verleden is Nederland geworden wat het nu is. Ook toen was de belangrijkste reden van een komst naar Nederland veilig wonen en werken. Jammer genoeg leert een nadere bestudering van onze geschiedenis dat die veiligheid zelfs met een welgevulde buidel met geld niet altijd verzekerd was in Nederland. Gelukkig wordt er meestal na drie tot vier generaties anders, positiever naar de nakomelingen van de nieuwe Nederlanders gekeken.

Bij mij om de hoek hebben een aantal uitgeprocedeerde vluchtelingen in een parkeergarage een onderdak gevonden. Aan de andere kant van de weg is een voedselbank. Dat mijn stadsdeel met deze twee problemen weer het landelijke nieuws weet te halen vind ik spijtig maar wel begrijpelijk. Veilig werken en wonen zijn wensen die over de hele wereld gelden.  Dit geldt ook voor de vluchtelingen in de Parkeergarage Kralenbeek aan de Karspeldreef in Amsterdam-ZuidOost. Eigen volk eerst heeft een meer en meer prominente rol gekregen in de Nederlandse politiek. In dit blog met de titel " Het hemd nader dan de rok" probeer ik daar een andere betekenis aan te geven. Met dit blog wil ik een pleidooi doen voor mijn buren de vluchtelingen.

In de eerste link onder dit blog geeft Bram van Ojik een politieke oplossing voor de vluchtelingen in de parkeergarage op de langere termijn.. Werken zorgt er voor dat de  de bewoners van de parkeergarage zelf voor hun eten te kunnen zorgen. In de andere linken is te lezen op welke manier er in de lokale politiek gesproken wordt over de vluchtelingen in de Parkeergarage op korte termijn, m.b.t. eten en andere eerste levensbehoeften.

 

http://www.ilovezuidoost.nl/index.php/jomsocial/188-bram-van-ojik-bezoekt-vluchtelingen-in-garage-kralenbeek

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/107228

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/107218

http://amsterdamzuidoost.groenlinks.nl/node/105938

Reacties (17)

Water in Kraaiennest

Voor de parkeergarage Kraaiennest zijn allerlei functies bedacht en voorgesteld. In het Finale Plan van Aanpak van de Bijlmervernieuwing is Kraaiennest als een nieuw bruisend middelpunt van K-buurt beschreven. Naast het gebouw is hiervoor een modern stadsplein ingericht. Op dit stadsplein is het mogelijk om een weekmarkt te houden, maar ook om allerlei festiviteiten te laten plaatsvinden. Bij de herinrichting van het plein zijn alle benodigde voorzieningen hiervoor aangelegd.

Het parkeergebouw naast een OV-knooppunt heeft alles in zich om hier een goede aanvulling op te geven. Voor de verstokte autobezitter natuurlijk een overdekt en bewaakte parkeerplaats. Maar voor buurtbewoners, studenten, kunstenaars en ondernemers heeft het gebouw ook de potentie om de beschikbare, goedkope ruimtes te benutten als onderdeel van het bruisende hart van de Bijlmermeer.

In de afgelopen jaren hebben bestuurders, ambtenaren en aannemers flink gebruik gemaakt van de laatste resten van de subsidieruif uit Den Haag en Brussel. Controle op elkaars handelen is er niet of nauwelijks geweest. Dit heeft tot gevolg dat alle gedane investeringen in het evenementenplein in de loop der tijd vernietigd zijn. En het Parkeergebouw als afsluitende gebouw van het Bijlmermuseum intussen gesloopt is.

Door de aanhoudende crisis  zijn de megalomane bouwplannen in een diepe kantoorlade verdwenen. Voor de buurt rest nu een kale en winderige watervlakte. Gekscherend wordt er door buurtbewoners en serieuzer door lokale politici gesproken over een openbaar zwembad en/of visvijver en/of schaatsbaan. Al naar gelang het seizoen en/of het weer wordt het ene voorstel vervangen door het andere voorstel.

Ondernemers die pogingen doen om op de geboden mogelijkheden in te gaan vangen bot. Ambtenaren verdwalen in de heilige regels van vergunningen en lokale bestuurders hebben maar snel een hoog hekwerk rondom de gigantische watervlakte laten plaatsen. De verhuur van schaatsen, strandstoelen en parasols is dus nog niet mogelijk. De verkoop van warme chocolademelk of schaafijs wordt ook nog even uitgesteld. Wel hoor ik dat de twee visverkopers uit de buurt zich zorgen maken om hun omzet. Het schijnt dat er toch al een paar amateurvissers over het hek heen zijn geklommen om hun hengel uit te werpen ....

De watervlakte blijft voor mij het toonbeeld dat elk goed voorstel uit de Bijlmermeer aan de ambtenaren en politici verdrinkt in onzinnige en onduidelijke regelgeving. Mooie ideeen voor de Bijlmermeer zijn als water naar de zee dragen .......

Reacties (1)

Park Frankendael heeft voor mij mooie herinneringen. Mijn eerste lessen mocht ik geven op de toenmalige gemeentekwekerij in Park Frankendael. Op die plek is nu restaurant de Kas gevestigd. Weinig tot niets uit het verleden is terug te vinden in dat gedeelte van het vernieuwde en gerenoveerde park. De wilgebootjes iets verderop zijn ook een van de nieuwe en geslaagde elementen in Park Frankendael.

Als vriend van Park Frankendael kreeg ik onderstaande brief. En graag breng ik die brief ook onder jullie aandacht.

 

Amsterdam, 29 november 2013


Aan de leden van de

Vereniging Vrienden van Park Frankendael

Beste Vrienden,

Natuurlijk kent u de wilgenbootjes op de grote speelweide van Park Frankendael. Ze staan daar al bijna drie jaar, en herinneren aan de ‘Slag om de Watergraafsmeer’. Met hun groene pruiken lijken ze wel uit de grond omhoog te groeien. In werkelijkheid zijn ze in elkaar gezet door knappe wilgenvlechters. Die zorgen onder leiding van Jan de Wilgenman ieder voorjaar voor een grote opknapbeurt. Versleten staanders worden vervangen, en er worden nieuwe twijgen in gestoken. Dan kunnen de bootjes weer een seizoen lang een geliefd speelobject zijn voor de jeugd, en een mooi levend symbool waarin natuur en geschiedenis elkaar ontmoeten.

In 2011 zijn de bootjes in het park gekomen door een particulier initiatief, met flinke steun van de Rode Loper, Waternet, het Amsterdams Fonds voor de Kunst, en stadsdeel Oost. Kinderen van omliggende lagere scholen hebben helpen wilgenvlechten. Op aandringen van de Vrienden van Frankendael droegen Waternet in 2012 en het stadsdeel dit jaar de kosten van het opknappen. Van hun kant hebben de Vrienden toegezegd de financiering te zullen regelen voor volgende opknapbeurten. Dat was een unaniem besluit van onze jaarvergadering, op 29 mei jl.

Nu moeten we onze toezegging waar maken. Voor het weer solide maken van de bootjes zijn professionele wilgenvlechters nodig. De klus kost bijna € 2.000.

Eerst kijken we natuurlijk in onze eigen portemonnee. Tot nu toe zaten de wilgenbootjes niet in onze bescheiden begroting, maar voor 2014 hebben we er in elk geval een bedrag van € 250 voor opzij gezet. Dat is duidelijk niet genoeg. We gaan dus de boer op bij alle relaties van ons en van het park1. Maar als actieve vereniging moeten we toch zelf nog wel een stapje verder kunnen gaan.

Het is kadootjestijd. Zou het niet een mooi kadootje zijn van de Vrienden van Frankendael aan het park en vooral aan al die kinderen die van het park en van de bootjes genieten, om toch minstens zelf een kwart van die € 2.000 op te brengen?

Dus: help ons om die € 250 te verdubbelen naar € 500 !!

Alle bedragen zijn welkom. Goede raad ook. Als u ideeën of suggesties hebt om geld binnen te halen voor de wilgenbootjes: graag! Natuurlijk zullen we voor onze oproep ook de sociale media inzetten.

Het bankrekeningnummer is 6093578, ten name van Vereniging Vrienden van Frankendael. Vermeld bij uw overmaking “bootjes 2014”. Bijdragen aan onze vereniging kunt u voor de belasting aftrekken; wij hebben de ANBI-status.

Wij rekenen op u. Zodat we dit voorjaar weer kunnen zeggen: Zie ginds, daar staan de bootjes weer klaar!!

Met vriendelijke groet,

VRIENDEN VAN FRANKENDAEL

 

Voor meer info:

vriendenvanfrankendael@gmail.com www.vriendenvanfrankendael.nl


Reacties (4)

Roze Panters

Dag lezers,

Vandaag krijg ik een email met de volgende tekst. En graag help ik mee met het bekend maken van deze tekst. Van een afstand heb ik vroeger gekeken naar Roze Panters. En regelmatig hoor ik nog enthousiaste verhalen van een van de Roze Panters. Ik wens alle Roze Panters 23 november dan ook een hele mooie reunie in De Nachtegaal. De reunie is natuurlijk alleen bedoeld voor (oud) Roze Panters.


Beste Roze Panters,

Zoals je weet organiseren wij - Karin, Henno, Zohra, Euridice en Zahira - op 23 november a.s.
de grote Roze Panter Reünie, waar jij als kind of tiener kwam of als vrijwilliger actief was.
Bij deze ontvang je de officiële uitnodiging.
Op deze uitnodiging vind je een heleboel namen van kinderen/tieners/vrijwilligers, die wij hebben kunnen achterhalen.
Er zullen mensen ontbreken. Dus als je iemand kent, die ontbreekt, geef zijn of haar naam door, liefst met email-adres.
Dan nodigen wij hem of haar ook uit.

De reünie is in de Grubbehoeve, nr. 38 begane grond, in de ruimten waar vroeger café De Nachtegaal en de Blauwe Zaal waren gevestigd.
Er zijn nu nieuwe ruimten, die ook weer De Nachtegaal heten. De ruimte van de Roze Panter is helaas tijdens de vernieuwing van de flat verdwenen.

De reünie is tussen 16 en 20 uur. Euridice zorgt voor een welkomstdrankje en hapjes. Daarnaast zijn er diverse activiteiten.
Zo kan je alle foto's op de Facebookpagina van de Roze Panter nog eens op een groot scherm zien.
En natuurlijk zingen we het lied: Overal waar we heen gaan, vragen de mensen ......
Als je ook nog iets leuks wilt doen, laat ons dat weten.

Als je geen oppas voor je kinderen hebt, kan je die meenemen.

We hebben helaas geen geld om drankjes te betalen. Dat moet jezelf doen.

Zie jullie dan. We hebben er ontzettend veel zin in,

Karin / Henno / Euridice / Zohra / Zahira.





















Reacties (8)

Postzegels en puzzelstukjes, Amsterdam-ZuidOost

Mijn kritiek op de stedelijke vernieuwing wordt met elk nieuw gepresenteerd en/of gerealiseerd bouwplan weer bevestigd. Na mijn laatste bezoek aan Echtenstein krijg ik bij toeval een bewonersbrief in handen voor de huidige bewoners van Echtenstein. Op een klein kaartje wordt met rechte lijnen het laatste overgebleven stuk speelgroen opgedeeld in kleine smalle en korte straatjes voor een volgend bouwplan.

Aan deze straten zijn natuurlijk parkeerplaatsen getekend. Vreemd genoeg zijn de aanwezige parkeergarages verdwenen. De parkeergarages hebben een paar jaar geleden een facelift ondergaan. En voor die facelift is een mooie architectuurprijs uitgereikt. Vanwege die facelift of door de archtectuurprijs zijn een aantal kleine bedrijven gevestigd in de parkeergarages. Maar ook een aantal bewonersinitiatieven en kerken maken gebruik van een aantal ruimten in de parkeergarages. Waarschijnlijk wordt er vanuit gegaan dat de startende ondernemers de huidige crisis niet zullen overleven. En bewonersinitiatieven van oude zittende bewoners moeten weer wijken voor nieuwe bewoners.

De toekomstige bewoners worden natuurlijk weer lekker gemaakt door het aanwezige groen. Maar de goede verstaander weet natuurlijk dat er van het groen minder dan niets overblijft.

Het lijnenspel van de straten, stoepen en verdwijnende fietspaden volgend sta ik even stil bij dit gebied. En meteen voorzie ik problemen. Voor de lokale bestuurders is het omlaag halen van de dreven een eerste prioriteit. Auto's tegen de voordeur geparkeerd is het grote doel. Uitlaatgassen van de buurman door de brievenbus of het keukenraam lijkt wel het doel te zijn. En anders is  het verdwijnen van een autovrij groenstrook rondom de woonhuizen van kinderrijke buurt het doel. Een smalle groenstrook waar de speelwerktuigen voor de kinderen grotendeels van zijn weggebezuinigd is wat er nog rest van een kindvriendelijke woon- en speelomgeving.

Maar ook de oude en nieuwe hoogtelijnen verbazen mij. Juist bij de aansluitingen van wegen, trottoirs en plotseling verdwenen fietspaden gaat het mis. Ik noem dit altijd postzegels die willekeurig op een envelop geplakt worden. Maar ondanks mijn herhaalde uitleg begrijpen de verantwoordelijke lokale bestuurders dit niet. Ik wil nu een andere vergelijking maken. Een kind dat nog moet leren puzzelen, gaat soms onvoorzichtig aan het werk. Zonder te kijken naar het totaalplaatje worden niet passende puzzelstukjes hardhandig op een plaats gedrukt. Zo'n slecht gemaakte puzzel heeft dan altijd her en der opstaande randjes.

En aan die opstaande randjes zijn de nieuwbouwwijkjes in Amsterdam-ZuidOost te herkennen. Zonder te kijken naar de zeer beroerde manier van bestraten vallen regelmatig opengevallen goten of onnatuurlijke drempels te zien tussen de verschillende nieuwbouwprojectjes. Ik heb hoogteverschillen van meer dan 1 meter gemeten tussen 2 nieuwbouwprojecten. En een gat van minstens een halve meter voor de uitgang van een sporthal. Om maar te zwijgen over de kleurverschillen van de gebruikte bestratingsmaterialen.

Zonder totaal overzicht wordt Amsterdam-Zuidoost een verzameling ongesorteerde postzegels in een waardeloos verzamelalbum. Maar ook zonder totaal visie is de gehele puzzel een verzameling van niet passende puzzelstukjes van meerdere verschillende puzzels. Een goed voorbeeld voor stedebouwkundigen van hoe het niet moet.

http://www.vernieuwdebijlmer.nl/bijlmer11/

 

Reacties (5)

De grote Leugen de klusflat

Even verderop zijn een paar mensen aan het klussen. In het plaatselijke nieuws wordt trots gemeld dat er nog meer klussers staan te trappelen. Het klussen vindt plaats in de zogenaamde klusflat. Maar ondertussen wordt de Leugen groter en groter. In elk nieuwsbericht wordt gesproken over de laatste Bijlmer Hoogbouwflat. En daarmee wordt voorbij gegaan aan het Bijlmermuseum. Want de zogenaamde klusflat maakt onderdeel uit van het Bijlmermuseum. En het Bijlmermuseum bestaat uit een aantal typische honingraatflats. Maar ook elders in de Bijlmermeer zijn de eerste oorspronkelijke rechte H-flats gerenoveerd en bewoond. Jammer genoeg is er weinig authentieks over van het Bijlmermuseum. De originele omlijsting is jaren geleden al gesloopt. De hoge dreven rondom deze stadsbuurt zijn verlaagd en de aangrenzende bosrand is omgezaagd. Alsof van het beroemde rijtje windmolens van Kinderdijk de buitenste molens gesloopt zijn en het omliggende water daar is verdwenen door verhogingen.

Alle (potentiele) klussers en nieuwe bewoners krijgen in eerste instantie een park met volgroeide bomen als uitzicht voorgeschoteld. Ronkende kettingzagen worden na het ondertekeningen van koopcontracten gebruikt om juist die aantrekkelijke groene omgeving kaal te slaan. Geinteresseerde nieuwe klussers lopen van de bushalte of het metrostation langs de sloopresten van een een parkeergarage naar hun eventuele nieuwe woning. En bij de verkooppraatjes krijgt iedereen te horen dat er natuurlijk een parkeerruimte voor hun eventuele auto beschikbaar is bij hun toekomstige huis. Oplettende buurtbewoners weten dat de bomen worden omgezaagd zonder correct afgegeven kapvergunning. En medestanders van het Bijlmermuseum weten dat er binnen het geldende bestemmingsplan geen ruimte is voor parkeerplaatsen. Om het belang van het groen nog even te benadrukken geven de toekomstige bewoners aan dat zij graag het onderhoud en het beheer rondom de klusflat in eigen beheer zelf ter hand willen nemen. Door de lokale bestuurders wordt dit dankbaar aangegrepen en gebruikt als een van de door hun gewenste en gerealiseerde doelen t.a.v. de sociale vernieuwing. In de praktijk zullen de bewoners met een bezem alle nieuwe bestrating rondom de flat kunnen aanvegen. Van al het groen rest in de toekomst hooguit straatjesgras tussen de stoeptegels naar hun geasfalteerde parkeerstroken.

De laatste oorspronkelijke bewoners zijn met rechtszaken bedreigd om alsnog te verhuizen. De stadsvernieuwing heeft miljoenen euro's aan belastinggeld en Europese subsidies gekost. Maar de promotiecaravaan van de stadsdeelbestuurders dendert voort. Straks zal in een landelijke tv-serie nog meer moois getoond worden. Maar voor mij blijft het de grote leugen.

Om jullie een idee te geven van de achtergrond van dit blog verwijs ik naar de volgende websites;

http://www.bijlmermuseum.nl/

http://www.klushuisamsterdam.nl/

Reacties (6)

Bijzondere verhalen bij Fleur van der Weel

Tijdens de Open Atelier routes bezocht ik mijn oude flat. Mijn flat is na een opknap beurt en een renovatie alsnog grotendeels gesloopt.  Studenten, kunstenaars en junks vinden nu hun thuis in het laatst overgebleven deel van de flat. Voor velen zijn deze drie groepen overlast gevend, maar juist in het nieuwbouwwijkje dat i.p.v. de oorspronkelijke flat is gekomen kijkt niemand om naar haar bewoners en hun activiteiten. De Brede School naast de flat heeft feitelijk ook geen contact met de bewoners en gebruikers van de flat.

Eerder bij het bekend maken van de plannen in en rondom het laatste stukje Echtenstein zijn stevige demonstraties, handtekeningenlijsten en felle protesten geweest. De tegenstand was niet gering. De argumenten over en weer werden niet gehoord en/of begrepen.

Ik vertel nog steeds dat ik graag terug wil naar mijn oude woning in Echtenstein. Een park als achtertuin van 250 meter diep en een park als voortuin van 250 meter diep krijg ik nergens meer. De toenmalige huurprijs voor een ruime doorzonwoning is een kwart van wat men nu betaald. Maar de initiatieven voor betaalbare studentenwoningen in bestaande gebouwen, opvang en begeleiding voor junks en mogelijkheden voor kunstenaars heb ik altijd onderschreven. Jammer genoeg is er niets betaalbaars gekomen voor werkende jongeren.

In de nieuwe laagbouw woningen zijn vooral gezinnen terecht gekomen. De scholen floreren weer. En in het spaarzaam over gebleven groen spelen kleine kinderen. De auto’s maken het wel een gevaarlijke plek. Schoolbusjes die kinderen van verder weg ophalen en brengen, maar ook ouders veroorzaken regelmatig ( bijna )ongelukken. Juist op het hoekje van de flat zijn de piepende banden en remmen vaak goed te horen.

Voor de flat is op het grasveldje een kunstwerkje aangebracht voor het spelen van bokje over. En precies bij dat veldje is de voordeur van het atelier van Fleur van der Weel. Binnen zitten kleine kinderen te krassen en kleuren op glasplaatjes. Op het formaat van ansichtkaarten maakt elk kind een kunstwerkje om mee naar huis te nemen. De ouders krijgen uitleg van Fleur. Op dezelfde wijze als de kinderen hun kunstwerkje maken illustreert Fleur van der Weel kinderboeken. De ouders en kinderen komen van iets verder in de stad. Maar misschien zit thuis in de nieuwbouwwijk Echtenstein wel een kind te kijken en te luisteren bij een kinderboek van Fleur.

Fleur maakt niet alleen bijzondere illustraties, maar ze staan ook nog eens in bijzondere boeken. Een van haar laatste boeken heet bijzondere verhalen. En dat boekje is de moeite waard om eens te bekjken.

www.fleurvanderweel.com

 

 

 

Reacties (5)

Kinderen?

Deze week kreeg ik de vraag of ik zelf kinderen heb. Met meteen de vraag of ik kinderen wil hebben. De afgelopen 25 jaar werk ik met veel plezier met kinderen. En kan ik mijn leven ook niet voorstellen zonder dit werk. Maar tegelijkertijd ben ik aan het einde van de dag  ook weer blij om even zonder kinderen te zijn. Maar binnen lopend bij vrienden heb ik dan weer wel eerst een oog voor hun kinderen. En op elke vraag of ik als oppas tijd en zin heb antwoord ik direct met ja.

In mijn werk zie ik nogal wat kinderen voorbij komen. Als docent blijf ik het geweldig vinden om met kinderen te werken. En dat er thuis rust en stilte op mij wacht vind ik net zo plezierig. Soms komt een kind openhartig zijn verhaal bij mij vertellen. Gedoe met vriendjes of ruzie thuis blijft belangrijker dan het leren. Moeilijker vind ik het om thuisverhalen aan te horen. En vaak denk ik dan goed dat ik geen kinderen van mij zelf heb. De thuisproblemen hebben soms een geld achtergrond, maar vaker gaat het om de kinderlijke wijze waarop de ouders hun leven vorm geven en indelen. De fouten die ik maak in mijn eigen leven veroorzaken vooral mijn eigen verdriet. Maar sommige vergissingen geven vooral verdriet bij de kinderen.

Goed bedoelde adopties of emigraties geven een kind nieuwe mogelijkheden. Maar even zo goed het verdriet van gemis en heimwee. In televisieprogramma’s wordt dat verdriet, gemis en heimwee soms uitgebreid getoond. Raar dat zovelen naar deze programma’s kijken? Of juist omdat in eigen kring, familie, buren, vrienden en bekenden de herkenning is?

Veiligheid en vertrouwdheid zijn in mijn ogen de belangrijkste factoren voor een goede opvoeding. Jammer genoeg zijn dat tegelijkertijd de punten die bij veel kinderen ontbreken. School blijkt dan opeens de  stabiliteit in het leven van een kind te moeten geven.  In een politiek debat deze week hoorde ik de tegenstelling voorbij komen; Ouders of kinderen? Gelukkig gaven de mensen in de zaal mijn antwoord. Ouders en Kinderen.

Ouder wordend zie ik steeds meer het belang van een stabiele relatie tussen vader en moeder voor een rustige opvoeding van een kind. Jammer genoeg komt dit steeds minder voor. Scheidingen zijn “normaal” en “nieuwe” relaties ontstaan, maar ook eenoudergezinnen krijgen de overhand. Vreemd genoeg woon ik dan ook nog in een wijk waar vooral een cultuur heerst van groot families.  Maar deze groot families zijn weer verstoord door migraties. De grote anonimiteit van de Randstad vergeet ik dan maar even.

 

Want als ik een oud-leerling tegenkom zie ik vooral dezelfde vrolijkheid of problemen van de opvoedende ouder terug.

Reacties (7)

Sprakeloos in Amsterdam-ZuidOost

Vandaag is het weer de Dag van de 1000 Culturen. Een jaarlijks terugkerende dag waar sport- en cultuur-organisaties zich presenteren. Op weg naar het evenementenplein walmen de etensdampen mij tegemoet. Vooral de lucht van verschroeit en bijna verbrand vet vlees overheerst. En de te te luide muziek verstoord elk zinvol of informatief gesprek. De boodschap is dat meer bewegen en beter eten gezonder is. Het aangeboden eten en drinken is alleen vooral te zoet en erg vet.

Op weg naar deze Dag van de 1000 Culturen word ik al verschillende keren aangesproken over een bijeenkomst die gisteravond in de vergaderzaal van de stadsdeelraad gehouden is. De fractievoorzitter heeft een voorlichtingsavond voor een pyramidespel georganiseerd. Vooral jongeren zijn enthousiast en geinterresseerd op de uitnodiging afgekomen. Als mij gevraagd wordt wat ik hiervan vind ben ik vooral sprakeloos.

Nadrukkelijk aanwezig tussen sportverenigingen staat een lijstrekker politieke campagne te voeren. Ik loop maar snel door. En op de hoek van het marktplein staat weer een andere politieke partij folders uit te delen. Snel verteld iemand mij mij dat de fractievoorzitter heeft gezegd dat de vergaderzaal toch leeg staat en dat de belasting voor deze vergaderzaal toch al betaald is. Walgend besluit ik maar om naar huis te fietsen.

Is dit een van de laatste stuiptrekkingen van de failliete cultuur in de stadsdeelpolitiek?

http://www.zuidoost.nl/artikelen/evenementen/dag-van-1000-culturen

 

Op de henkdeboer.punt.nl is het volgende te lezen:

 

 

Herrema tikt Leeuwin

op de vingers

Iwan Leeuwin GroenLinks handelde in strijd met de gedragscode!

Iwan Leeuwin, Fractievoorzitter van GoenLinks, maakt deel uit van het omstreden bedrijf American Communication Network (ACN), omstreden omdat de werkwijze van ACN diensten aanbiedt in telefonie en internet en daarbij gebruik maakt van licentiehouders die in eigen kring abonnementen verkoopt en betaald worden per aangesloten contract. Leeuwin is sinds anderhalve maand aangesloten als verkoper bij ACN.

Er moet ruim vierhonderd euro meegebracht worden om licentiehouder te worden. OM DIE REDEN WORDT ACN OOK WEL IN VERBAND GEBRACHT MET DE PRAKTIJK VAN PIRAMIDESPELEN, WAARBIJ DE TOP PROFITEERT VAN DE AANWAS.

Leeuwin heeft een aantal jongeren uitgenodigd in de commissiekamer van het stadsdeelkantoor en de stadsdeelvoorzitter, Tjeerd Herrema, kreeg daar lucht van en vroeg aan Leeuwin om opheldering. 'COMMERCIELE ACTIVITEITEN ZIJN IN DE COMMISSIEKAMERS UIT DEN BOZE', zei Herrema tegen Leeuwin. Er spelen privébelangen bij en dat is in strijd met de gedragscode die de stadsdeelraad heeft afgesproken.

Herrema: "Het moet duidelijk zijn dat dit niet kan'.

Leeuwin ontkent dat er sprake was van commerciele activiteiten, maar belooft dat het niet meer zal gebeuren.


En Iwan Leeuwin schrijft:


 

Verklaring van Iwan Leeuwin in verband met een artikel in Parool van maandag 9 september a.s.

 

Als GroenLinkser ben ik nogal actief in Zuidoost.

 

Zo organiseer ik politieke en maatschappelijke activiteiten in het gebouw van het Stadsdeel van Amsterdam Zuidoost. Er wordt dan gebruik gemaakt van de Raadzaal of een commissie kamer. Deze bijeenkomsten zijn altijd in overleg met de griffier. Naast deze maatschappelijke bijeenkomsten wordt er ook spreekuur gehouden op de fractie kamer van GroenLinks op de dinsdag in samenwerking met het NMI, Nederlands Migratie Instituut.

 

In mijn enthousiasme van bovengenoemde bijeenkomsten heb ik op vrijdag 6 september een presentatie bijeenkomst, van een uur, gefaciliteerd op de fractiekamers voor een zevental jongeren. Deze presentatie werd gedaan door drie andere jongeren. De presentatie had een commerciële insteek. Mijn gedachten hierbij was de jongeren een perspectief te bieden. Er zijn mij inmiddels vragen gesteld door het Parool over het karakter van deze bijeenkomst, aangezien deze niet van politieke aard was.

 

Terugkijkend op deze bijeenkomst was de gekozen locatie, het stadsdeelkantoor niet handig. Een volgende keer zal ik voor een dergelijke bijeenkomst, zijnde niet politiek een ruimte elders huren.

 

Het Parool zal wellicht komende week een artikel hieraan wijden. Ik heb de journalist uitgebreid geïnformeerd.

 

In het kader van transparantie vind ik het belangrijk u hierover persoonlijk vooraf te informeren. Wanneer u hier vragen over heeft wil u hierover uiteraard te woord staan.

 

Amsterdam, 8 september 2013.





Reacties (9)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl