Het nieuwe denken ......

 

Zo' n eeuw geleden hebben wij in Nederland het wetje van van Houten gekregen. Nu wordt er nog steeds gerommeld met verschillende onderwijsvisies. Laten we nog iets verder terug gaan in de tijd. Een gemiddelde leeftijd van 40 jaar is lang erg mooi geweest. Tussen 10 en 15 jaar seksueel aktief worden, kinderen groot brengen en uiteindelijk sterven. Nu worden er allerlei leeftijdsfases onderscheiden en ligt de gemiddelde leeftijd tussen de 75 en 80 jaar. Baby, peuter, kleuter, kind, puber en jong volwassene zijn nieuwe begrippen. Leren en ervaren op diverse vlakken beslaat een groot gedeelte van onze jeugd.

 

Leren en ervaren is alleen maar mogelijk als grenzen worden opgezocht en overschreden. Juist het opzoeken van grenzen en (on-)mogelijkheden geeft ruimte voor nieuwe ontdekkingen. Volwassenen kijken vaak heel behoudend naar de jeugd, vergetend dat zij zelf ook een roekeloze periode in hun leven hebben gekend. Het groot brengen van kinderen is in de loop der jaren eigenlijk niet veranderd. Beschermen en op weg wijzen is altijd de hoofdtaak van ouderen geweest. Toch vind ik steeds meer dat hier veel in aan het ontsporen is. Beschermen en begeleiden wordt niet meer gewaardeerd. In het OnderwIjs wordt de verantwoordelijkheid van het leren steeds meer bij de kinderen gelegd. Terwijl juist het dragen van verantwoordelijkheid een groeiproces is dat steeds langer en belangrijker is geworden in de ontwikkeling van de mens.

 

Dit betekent dat ook het beschermen en begeleiden van ouderen een steeds belangrijkere taak is geworden. Tweede fase, studiehuis en het nieuwe leren zijn ontwikkelingen die volledig voorbij gaan aan het opzoeken van grenzen bij de jeugd. Excessen als overmatig blowen en comazuipen zijn van die extreme voorbeelden van het opzoeken van grenzen. Tegenvallende studieresultaten zijn het andere voorbeeld.

 

Ik vraag mij af wanneer er gekeken wordt naar de kennis uit de ontwikkelingspsychologie voor het ontwikkelen van nieuwe onderwijsmethoden.

De onderwijsresultaten zullen dan flink verbeteren.....

Zonder dat maatschappelijke verontwaardiging een rol speelt bij het nieuwe denken in Onderwijsland!

 

Berg en dal.

 

Jaren terug woonde ik in Nijmegen-Dukenburg, een grootschalige nieuwbouwwijk met veel flatgebouwen. Nu woon ik al weer jaren in de Bijlmermeer. In het guldentijdperk kon je toen van de ene eindhalte in Dukenburg naar de andere eindhalte in Berg en Dal reizen voor 0,65 cent. De langste route met de meeste hoogteverschillen heb ik soms gewoon voor mijn plezier gemaakt. De stuwwallen bij Nijmegen geven prachtige uitzichten en moie plekken om te wandelen.

 

Nu in de vernieuwingsgebieden van de Bijlmermeer is het ook fijn wandelen. De natuur verdwijnt wel steeds meer. De groenbeheerders, politiek en besturders kiezen er steeds meer voor om prachtige bloemweiden te laten verdwijnen. Vol overtuiging vertellen bestuurders ook dat het prima is om beschermde orchideeen van de zogenaamde beschermde Rode lijst kapot te maaien. In Nijmegen en omstreken denkt men anders over de zogenaamde Ecologische hoofd Structuur. Hier in de Bijlmermeer vind men dat alleen maar gedoe!

 

In de vernieuwingsgebieden verbaas ik mij steeds meer over het postzegeldenken. Elk gebiedje wordt op de tekentafel uitgewerkt zonder dat er enig idee is van de werkelijkheid. In Nijmegen-Dukenburg wonend genoot ik van de hoogteverschillen. Hier in de Bijlmermeer verbaas ik mij over de hoogteverschillen. Als voorbeeld noem ik de ingang van een gymzaal tegenover mijn achtertuin. Over een afstand van twee meter moet een hoogteverschil naar beneden van bijna een meter overbrugd worden. Wat te denken van momenten van erge wateroverlast? De ingang van het vernieuwde Metrostation Kraaiennest heeft ook weer zo'n vreemde hoogte. Kijken naar de dorpelhoogtes van al aanwezige bebouwing wordt bij elke nieuwbouw vergeten. De hoogteverschillen van de bestratingen en/of trottoirs lijken somtijds op de hoogteverschillen van mijn busreis van jaren terug tussen Berg en Dal. Jammer genoeg is het groen wat ik toen mocht bewonderen niet te vergelijken met de verstening van de Bijlmermeer.

 

Van het respect voor het Groen in Nijmegen en omstreken kunnen ontwerpers, beheerders en bestuurders in Amsterdam-ZuidOost nog heel veel leren!

 

Hobbel en bobbel.

 

Het nieuwe bezuinigingsakkoord heb ik nog niet helemaal gelezen. En al het tumult er om heen is deels langs mij heen gegaan. Toch zal iedereen er het over eens zijn dat de hoeveelheid directe en indirecte belastingen fors zijn. En door het bezuinigingsakkoord zal de belastingdruk alleen maar groter worden. Mijn blogtitel Hobbel en bobbel heeft te maken met de wegen in en rondom mijn wijkje. Al jaren wordt er geklaagd en gewerkt op de A10 en A9. Ik kom er zelf zelden. Een enkele keer rijd ik met iemand mee en zie ik deze asfaltbanen alleen maar breder en voller worden.

 

Rondom mijn huis moet ik steeds meer over de autostraten lopen en fietsen. Historische ideen over stadstraten en moderne ideeen over woonerven en 30 km zones maken dat er vooral aandacht is voor de auto. Een fietser of voetganger komt in elk plan op de laatste plaats. In de planning en organisatie rondom een nieuw winkelcentrum heeft de korte vorstperiode een probleem opgeleverd van anderhalve maand. Het bestraten is in drie keer gebeurd. De eerste keer kreeg ik al de indruk dat het gebruikte materiaal niet nieuw is geweest. Maar door drie keer opnieuw te bestraten zijn sommige betonklinkers nu bijna rond geworden.

 

Positievelingen zullen nu nog het idee hebben dat de bestrating nu netjes ligt. De realiteit is dat de naam van dit blog van toepassing is. De nieuwe bestrating ligt Hobbel en bobbel. Zo voor een rijtje van feestdagen gebeurt er op vrijdagmiddag al een eerste ongeluk. En voor die feestdagen verwacht ik ook al niet veel goeds. Overtollige materialen en gereedschappen liggen her en der verspreid. Wat de vakantievierende jeugd hier mee kan gaan doen merken wij vanzelf. Een stadsdeelorganisatie die zijn nut moet bewijzen. Een stadsdeel bestuurder die zijn bestuurlijke kwaliteiten mag bewijzen. Een sector die zijn naam en faam kan hooghouden. Ik heb hierin jammer genoeg mijn vertrouwen in verloren. Alle oude en nieuwe bewoners betalen hun belasting. Maar voor een fatsoenlijke stoep, fietspad en/of straat moeten wij maar geduld hebben.

 

Nu blijft het voorlopig nog Hobbel en bobbel.

 

Varkenskop uit een MOE-land.

 

10 Jaar geleden liep ik door Praag naar een kookboek te zoeken. Tegen de Poolse grens kreeg ik op het busstation worstjes te eten. Samen met scherpe mosterd en mierikswortel heb ik genoten van de worstjes. Jisternici heb ik als naam onthouden. Natuurlijk zijn er in de loop der jaren spelfouten in geslopen. En mijn uitspraak is natuurlijk voor de echte Tjech niet te herkennen.

 

Het kookboek heb ik gevonden. De uitleg en bereidingswijze verbaast mij nu nog! Door lang genoeg uitkoken van een hele varkenskop wordt uiteindelijk al het vlees van een varkenskop gebruikt om een worstje te vullen. Waarna in een grote pot met bouillon de worst warm wordt gemaakt. Samen met de herinnering van de smaak van mierikswortel en scherpe mosterd loopt het water mij weer in de mond.

 

Uit mijn jeugd herinner ik mij het verhaal van het krulstaartje van een varken voor de benjamin uit een gezin. Jaren later kreeg ik te horen dat de oren van een varken een lekkernij zijn voor Antillianen. Zult en balkenbrij heb ik bij vrienden mogen proeven. Bloedworst is een tractatie die ik soms van mijn moeder kreeg. Voor Moslim mensen is dit natuurlijk een Haramverhaal. Maar voor mij zijn het vleesprodukten met een historie en vooral veel smaak.

 

Vanmorgen vertelt een van mijn leerlingen dat zij aan oma heeft gevraagd om speciaal voor mij Jisternici mee te nemen uit Tjechie. Praag, Tjechie is toch Midden Europa? En al het gevaar en alle slechte dingen komen toch uit de MOE-landen? Als ik zit te smullen laat ik mijn vegetarische leven even rusten. En zal ik genieten. Natalie heeft met haar inzet en enthousiasme al veel indruk op mij gemaakt.

 

Maar als ik zit te smullen van dit kadootje zal ik haar nooit meer vergeten!

 

De overdreven en overtrokken verhalen over de MOE-landen wil ik wel heel snel vergeten .....

 

Boer Dirk en running Repel.

 

Twee van mijn digitale vrienden zijn aan het knokken. Boer Dirk heb ik persoonlijk ontmoet, al zal hij mijn gezicht en naam niet meer herinneren. Running Repel heb ik op diverse plaatsen op het www gelezen. Met beide mensen voel ik mij verbonden. Vechten is niet mijn favoriete sport. En met het lezen van de posts op Facebook van boer Dirk en met het lezen van de blogs van running Repel weet ik dat het beide zeer vredelievende mensen zijn.

 

Boer Dirk is nu vooral bezig met zijn chemotherapie. En running Repel ondergaat haar bestraling. Op een positieve wijze presenteren zij nog steeds hun bijdragen op het internet. Met dit korte blogje wil ik laten weten dat ik aan hen denk. Maar ook wil ik vertellen dat ik hen en hun omgeving heel veel sterkte toewens. Om ons hen kijkend zal iedereen denken aan de moed en het doorzettingsvermogen wat kankerpatienten nodig hebben.

 

Met mijn gezondheidswensen voor boer Dirk en running Repel wens ik alle zieken een voorspoedig herstel!

 

Michael.

 

Tijdens een open dag word ik door Michael en zijn vrouw begroet. Samen komen zij hun zoon aanmelden bij de oude school van Michael. Met Caroll, een van mijn vrienden, praten we regelmatig over de mogelijkheden van mensen met een achterstand op de arbeidsmarkt. Michael is een van mijn eerste leerlingen in Amsterdam. Gedetacheerd vanuit het Sociaal Werkvoorziening heeft hij altijd een reguliere baan vervuld. Hein zijn werkbegeleider heeft hem altijd ondersteund.

Het Sociaal Werkvoorziening heeft Michael altijd ondersteund met zijn opleiding en zijn werk. De begroeting van Michael en zijn vrouw heb ik als hartverwarmend ervaren. Maar de trots waarmee Michael over zijn werk praat doet mij nu nog steeds erg veel. Het Sociaal Werkvoorziening wordt langzaam afgebroken. In deze crisistijd wordt het reguliere bedrijfsleven aangesproken op de verantwoordelijkheid om werkgelegenheid te creeren.

 

Caroll geeft aan dat reguliere banen belangrijk zijn om etiketten te voorkomen. Natuurlijk heeft elk mens zijn/haar eigen verhaal. Maar zo heeft elk mens ook een eigen kans nodig. De een heeft daarbij een extra steuntje nodig en de ander heeft daar extra hulp bij nodig.

 

Mijn collega Thieme laat een plaatje zien met een rijtje dieren. De ondertiteling is dan klim zo snel nogelijk op eigen kracht in een boom. De vogel vliegt dan natuurlijk zo snel mogelijk naar de hoogste top. Maar wat denk je welke moeite paard heeft om in de boom te klimmen. Natuurlijk zijn wij mensen geen dieren!

Maar heeft elke mens niet ook zijn/haar eigen mogelijkheden? En is het niet net zo belangrijk om rekening te houden met deze (on-)mogelijkheden! Michael komt trots zijn zoon aanmelden. Maar tegelijkertijd is hij zich bewust van de steun en begeleiding die hij van zijn werkbegeleider heeft gekregen.

 

Op school en op de arbeidsmarkt gun ik iedereen de benodigde steun en begeleiding.

Voor nu en later .....